‘Cannes van de rockmuziek’ wordt steeds groter

Zelfs R.E.M. speelt op SXSW, de grootste vakbeurs voor de popmuziek ter wereld, alsof het optreden allesbepalend is...

Van onze medewerker Gijsbert Kamer

Dat het slecht gaat in de platenindustrie wil nog niet zeggen dat de er crisis is in de popmuziek. Want live-muziek floreert als nooit tevoren. Dat verklaart waarom er zich dit jaar in Austin, Texas, nog veel meer artiesten, bands, concertpromotors en festivalorganisatoren hebben aangemeld dan voorheen.

Het South By Southwest muziekfestival in Austin Texas geldt als de grootste en belangrijkste vakbeurs waar het live-muziek betreft; je zou het het ‘Cannes van de rock ’n’ roll’ kunnen noemen. Er treden deze week op de tweeëntwintigste editie een kleine tweeduizend bands en artiesten op. Steeds meer popmuzikanten kiezen SXSW uit om zichzelf internationaal te presenteren. Tussen de immense lijst met namen staan er negen uit Nederland.

Maar half elf donderdagochtend was voor de tienduizenden geaccrediteerde muziekprofessionals misschien toch iets te vroeg. Waar andere jaren bij de openingsspeech in het Austin Convention Center het rijen dik voor de deur stond, kon dit keer iedereen naar binnen. Lou Reed, dit jaar de keynote spreker, sprak blijkbaar minder mensen aan dan in het verleden Neil Young en Robert Plant.

Het moment van opening was ook een beetje raar gekozen. Niet alleen begon het festival woensdag al, de grootste naam op de affiche, R.E.M, had die nacht ook al opgetreden. Je moest genoegen nemen met een bescheiden nachtrust wanneer je Reed in gesprek wilde zien met producer Hal Willner.

Het aanbod was overigens zo enorm dat de verwachte stormloop bij R.E.M om middernacht uitbleef. De band heeft zeker in de VS een veel te grote status voor een podium met de capaciteit van ruim tweeduizend bezoekers. SXSW was door R.E.M. speciaal uitgekozen om materiaal van hun nieuwe, over enkele weken te verschijnen album, Accelerate uit te proberen, en de band stak in een bloedvorm. Accelerate is een felle rock ’n’ roll plaat, en hoewel het album slechts een dik half uur duurt, bleef de 90-minuten set in ‘Stubbs barbecue’, zoals zanger Michael Stipe Stubb’s noemde, voortdurend in hetzelfde felle tempo voortdenderen.

Ballads werden uit de set gehouden, hits tot een minimum beperkt. Maar wat stond hier een vijftal niet meer zo heel jonge mannen gepassioneerd te spelen. Peter Bucks gitaar gierde terwijl de ritmesectie hem voortstuwde. R.E.M. mocht dan een veel te grote band voor het festival zijn, ze maakten zich er allerminst gemakkelijk van af. Het leek wel alsof ze SXSW ook hadden uitgekozen om zelf hun liefde voor rock ’n’ roll te hervinden. Per minuut kregen ze er meer lol in, geen moment was er nostalgisch sentiment. Ook voor hen was het de eerste keer op SXSW, en net als al die andere bands speelden ze alsof het optreden allesbepalend voor hun carrière kon zijn.

De standaard was gezet. Toen SXSW in 1987 in Austin begon wilde iedere band klinken als R.E.M. Hun geluid was toen de norm voor wat later alternative rock is gaan heten. Dat is al lang niet meer zo, maar dit stel als jonge honden spelende mannen, gaf aan tweeduizend houders van SXSW badges, onder wie heel veel artiesten die zelf dezer dagen aan de bak moesten, een flinke scheut inspiratie.

Van de meesten van hen zullen we weinig meer vernemen. Succes in de rock ’n’ roll is niet te voorspellen, zo vertelde Lou Reed de volgende ochtend. Zijn boodschap: ‘Let niet te veel op wat een ander vindt, zoek je eigen weg.’ Zelf had hij na een avondje door de stad lopen er ook weer zin in. ‘Heel inspirerend al die jonge bands op zoek naar een geluid dat er nog niet is. Dat deed ik ook. Alleen begreep niet iedereen het.’

Meer over