Drama

Bubble

Kaal als het echte leven

Jan Pieter Ekker

Steven Soderbergh was pas 26 jaar toen zijn debuut Sex, Lies and Videotape in 1989 in Cannes werd bekroond met de Gouden Palm. Sindsdien regisseerde hij obscure kunstfilms (The Limey, Solaris), geëngageerde publieksfilms (Traffic, Erin Brockovich), big budget-films met grote sterren (Ocean's Eleven en Ocean's Twelve) en low budget-films met grote sterren (Full Frontal).

Bubble, Soderberghs vijftiende film, is een low budget-film zónder sterren. Sterker: er komt geen geschoolde acteur aan te pas.

Het vertrekpunt van het scenario van Coleman Hough, eerder verantwoordelijk voor het gelaagde script van Full Frontal, is een poppenfabriek in het slaapstadje Belpre in Ohio, aan de grens met West Virginia. Hough bedacht een eenvoudig, bijna plotloos verhaal in dit surrealistische decor. De hoofdrolspelers komen uit de buurt; veel van de dialogen zijn afkomstig uit hun eigen leven.

De dikke, roodharige Martha en de apathische Kyle werken samen in de fabriek, waar ouderwetse plastic poppen voor kinderen worden gefabriceerd. Martha noemt Kyle haar beste vriend. Hij laat het zich aanleunen, zolang hij maar met haar mee kan rijden. Op een dag komt de mooie, avontuurlijke, alleenstaande moeder Rose het team versterken. Al snel voelt Martha zich het vijfde wiel aan de wagen. Niet veel later is Rose dood.

Soderbergh vertelt het verhaal zonder opsmuk. Hij focust op de dagelijkse routines van de drie: het repeterende handwerk aan de lopende band, de pauzes met een sigaretje, de weinigzeggende conversaties, Rose Martha die maar eet.

Soderbergh laat de kijker zijn eigen film maken. Het (digitale) camerawerk (op de aftiteling staat het pseudoniem Peter Andrews; voor de montage gebruikte hij het pseudoniem Mary Ann Bernard) is afstandelijk; de akoestische gitaarmuziek van Guided by Voices-voorman Robert Pollard zegt ook niets over de gevoelens van de protagonisten. Het resultaat is een indringend fragment van de werkelijkheid, waarmee Soderbergh een tegenwicht biedt aan de neprealiteit van de televisie, aan de real life soaps die ondanks hun naam mijlenver afstaan van het echte leven.

Het kale, tragische liefdesverhaal werd tegelijk uitgebracht in de bioscoop, op dvd en op betaaltelevisie. Een succes was het niet: in Amerika bracht de film, ondanks een grote hoeveelheid lovende recensies, in de drie weken dat hij in de bioscopen te zien was slechts 145 duizend dollar op.


Meer over