Browne op zijn best samen met Lindley

Hoe mooi het bij vlagen ook was, er ontbrak drie jaar geleden iets aan het optreden dat Jackson Browne in de Amsterdamse Heineken Music Hall gaf....

Er ontbrak in maart 2003 niet zozeer iets als wel iemand aan: David Lindley. Met deze gitarist/violist maakte Browne in de jaren zeventig zijn beste werk, en het is Lindley’s spel dat platen als For Everyman en Late For The Sky nog altijd boven de gemiddelde singer/songwriter plaat uit de vroege jaren zeventig doet uitstijgen.

En nu ze met z’n tweeën op het affiche stonden, konden liedjes als Rosie en Take It Easy wellicht die uivoering krijgen zoals het publiek ze zich al meer dan dertig jaar herinnerde. Een nieuw publiek heeft Browne al jaren niet meer aangeboord, en anders dan drie jaar geleden had hij ook geen nieuwe plaat te promoten. Alle aandacht kon dus uitgaan naar zijn klassieke werk en aan die verwachting voldeed het duo.

Met z’n tweeën, zonder de Spaanse percussionist die aanvankelijk was beloofd, werkten ze zich in bijna tweeënhalf uur door het repertoire dat voor het overgrote deel uit precies die liedjes bestond waarin het unieke van het samenspel tussen Lindley en Browne kon worden aangetoond.

Het duurde even voordat publiek en muzikanten de juiste sfeer te pakken hadden, een zaal als Carré was voor dit optreden ook veel geschikter geweest, dan de volstrekt sfeerloze ambiance van de Music Hall. En het begon ook wel heel plichtmatig. Maar toen na het stemmige For Everyman Browne ruimte gaf aan een paar frivole liedjes van David Lindley’s eerste en beste soloplaat El Rayo-X uit 1981, kwam het duo echt op stoom.

Verbluffend mooi was het samenspel tussen Browne op gitaar of piano en Lindley op gitaar, luit, mandoline, pedal steel en, heel fraai, viool. Lindley deed een complete band vergeten met zijn vioolspel in het ontroerende Song For Adam, en gaf liedjes als The Pretender en Running On Empty de zeggingskracht die ze drie jaar geleden niet hadden. Mooist van alles waren de twee nummers van de beste plaat waar de twee samen op te horen zijn: Late For The Sky uit 1974.

Samen stuwden ze het titelnummer en Before The Deluge tot grote hoogten. Browne’s pianospel in combinatie met Lindley’s vioolklanken bezorgde in dit laatste liedje van de avond bijkans kippenvel. Dat buiten de zondvloed zo ongeveer op het vertrekkende publiek neerkwam, deerde niemand. Browne’s woorden ‘Now let the music keep our spirits high’, konden wel een regenbuitje verdragen.

Meer over