Bridges als antiheld in wat gladde film

Crazy heart..

Pauline Kleijer

Onderuitgezakt hangt hij op de bank. Omdat er plotseling een journaliste voor de deur stond, heeft hij snel wat kleren aangetrokken. Maar zijn blouse dichtknopen, dat was te veel moeite. Imposante blote buik, ongekamd vet haar, pafferig gezicht – en dan toch een prettige indruk maken.

De rol van de verlopen countryzanger Bad Blake is Jeff Bridges op het lijf geschreven. De 60-jarige acteur won er begin deze maand zijn eerste Oscar mee. Welverdiend, was de heersende opinie, al is Crazy Heart niet de beste film waarin Bridges ooit gespeeld heeft. Het was simpelweg de hoogste tijd.

Die Oscar had hij immers al veel eerder mogen krijgen. Voor zijn rol in Fearless (1993) bijvoorbeeld, of voor zijn onvergetelijke optreden als Jeff ‘The Dude’ Lebowski in The Big Lebowski (1998), waarmee hij uitgroeide tot een cultheld van formaat.

Echo’s van The Dude klinken nadrukkelijk door in Bridges’ rol in Crazy Heart, al speelt hij dit keer geen marihuana rokende, ongetalenteerde ex-hippie. Bad Blake is een muzikale held die betere tijden gekend heeft. Net als The Dude is hij flegmatiek en schaamteloos, een man zonder pretenties, maar met een goed hart.

Bridges speelt het zoals alleen hij dat kan – zo relaxed en natuurlijk dat van acteren haast geen sprake lijkt. Charme en vergane glorie gaan bij hem moeiteloos samen. Blake is een kontkrabbende, whisky zuipende, kettingrokende macho, die zonder veel omhaal de knappe journaliste Jean (Maggie Gyllenhaal) versiert.

De verhouding tussen de alcoholistische zanger en de veel jongere, alleenstaande moeder vormt het hart van Crazy Heart. Na een ruig begin, dat duidelijk maakt dat Blake behoorlijk aan de grond zit, stuurt regisseur Scott Cooper zijn film snel in de richting van een sprookje. Beschadigde reputaties moeten geheeld, gebroken harten gelijmd en slechte gewoontes doorbroken.

Verrassen of choqueren is niet Coopers doel. Dat is jammer, want het zijn vooral de eerste, ongepolijste scènes die overtuigen. Daarin komt Crazy Heart ook het dichtst bij een echte muziekfilm: Blakes tocht langs derderangs cafés in het Amerikaanse Westen, met gierige eigenaren en een gerimpeld publiek, biedt een mooie inkijk in het bestaan van een reizende muzikant.

Van het liefdesverhaaltje moet Crazy Heart het niet hebben. Wel van de fraaie countryliedjes, geschreven door T Bone Burnett. En van Bridges natuurlijk, die met zijn slimme gestuntel en bestudeerd slordige uiterlijk opnieuw een gedenkwaardige antiheld neerzet.

Meer over