Branco toont geen respect voor pop

Muziek..

Context is alles. Met wat fadista Cristina Branco zaterdagavonduithaalde in de Tilburgse Concertzaal, had ze de theaterronde van Idolsniet overleefd. Volgens het programma zou ze een aantal van haar favorietepopsongs ten gehore brengen.

Waar ze mee aankwam, waren vlakke en ongeïnspireerde uitvoeringen vanNorwegian wood en Spirits in the material world, bovendien klakkeloosnageaapt van de originele versies. In Salisbury hill van Peter Gabrielstruikelde ze zelfs een keer over haar woorden, hoewel ze alle teksten opéén na van papier las. Die uitzondering was dan ook meteen het enige liedwaarin ze zich hoorbaar had verdiept: A case of you van Joni Mitchell. VoorBranco lijkt pop geen kunstvorm die respect verdient, getuige denonchalance waarmee ze zelfs haar eigen favorieten behandelde. Het contrastmet de intensiteit waarmee ze haar eigen repertoire vertolkt, maakte devertoning alleen nog maar beschamender.

Voor het laatste deel van de voorstelling was een gelegenheidskoorsamengesteld van wel bijna honderd Tilburgse zangers en zangeressen.Daarmee werden enkele popklassiekers uitgevoerd waarvoor in ieder gevalmerkbaar was gerepeteerd, al had Branco als enige wederom niet de moeitegenomen om de teksten uit het hoofd te leren. Hallelulah van Leonard Cohenverschafte haar een excuus om eindelijk eens galmend uit te pakken. Datdeed ze niet eens onverdienstelijk, maar de vraag blijft wie er zit tewachten op nóg meer Mariahs en Trijntjes. Het enige lichtpunt van devoorstelling was de finale, een fraaie koorbewerking van Labi Siffre'sSomething inside so strong. Aangevuurd door een woest dirigerende WimKoevoets zetten de Tilburg Voices een swingende en zelfs funky uitvoeringneer, waaraan Branco overigens niet eens meer te pas kwam. Die klapteslechts mee met het uitgelaten publiek.

Ton Maas

Meer over