Boze bloggers en de ombudsman

Twee kritische columns schreef ik tot nu toe over de mores van het weblog dat gebruikers van de site van de Volkskrant kunnen bijhouden, tegenover bijna honderd columns over het journalistieke gedrag van de redactie van de Volkskrant: die laatsten vrijwel nooit in lovende zin, want er is altijd wel...

Het heeft me op de redactie van de krant geen vrienden opgeleverd, maar daarvoor is het instituut van een onafhankelijke ombudsman ook niet in het leven geroepen.

Zo bezien heb ik in de afgelopen twee jaar dus veel meer kritiek geuit op de redactie, dan op de lezers. Maar sinds ik tweemaal kritiek leverde op sommige gebruikers van het Volkskrantweblog, ben ik ineens voor hen niet meer onafhankelijk, maar een schaamlap of alibi voor de redactie, is mijn geloofwaardigheid in het geding. 'Het past u niet kritiek te hebben op bloggers.'

Hoe zou dat toch komen, dat mensen als ze een keer hun zin of gelijk niet krijgen, direct beginnen te twijfelen aan de onafhankelijkheid van de ombudsman? Uit een boze reactie op mijn column: 'De ombudsman speelt de bloggers de zwarte piet toe. Van enige zelfreflectie is geen sprake.'

Een ander schrijft dat hij een aparte rubriek begint over de ombudsman als alibi voor de redactie: 'Ik hoef niet bang te zijn dat ik hiermee nu verder alle kansen op een eerlijke behandeling van mijn klachten verspeel, want die hebben lezers toch al niet.'

Dit is de lezer die door een redacteur van het Volkskrantweblog een zeurpiet werd genoemd. In de twee jaar dat ik nu ombudsman ben, heb ik van niemand méér e-mails gehad dan van deze lezer. Alles is beantwoord, vaak vond ik dat hij gelijk had. Op dat ene punt na: hij is aanhoudend, sommigen vinden dat hij daardoor zeurt. En ik vond die kwalificatie niet zodanig grievend dat ik me daar over zou moeten uitlaten. Dus deug ik ook niet. Maar een eerlijke afweging maken over een klacht van een lezer betekent toch niet automatisch dat die lezer ook gelijk moet krijgen?

Gek genoeg denkt een deel van de bloggers dat wel, zo is me gebleken na lezing van de reacties op mijn column van vorige week. Voor wie die heeft gemist: ik schreef over de mores van het weblog op de Volkskrant-site. Over hoe sommige bloggers over de redactie schrijven, redacteuren beledigen of dood wensen en noem maar op. Om daar iets aan te doen, maar nog veel meer, om bloggers tegen hinderlijke achtervolgers te beschermen, heeft de beheerder van het weblog de mogelijkheid gegeven aan bloggers om lastige meelezers de toegang tot hun blog te ontzeggen. Is dat wel verstandig, vroeg ik me af.

Het overgrote deel van de lezers die reageerden, vindt van wel. Als bloggers elke keer in je tuintje poepen, mag je er best een hek omheen zetten, schreef er een. Een ander stuurde me een e-mail waarin ze aangaf dat ze blij was met de mogelijkheid derden de toegang tot haar blog te ontzeggen: ze is al diverse malen beledigd en aangevallen op haar persoon en heeft daar terecht geen behoefte meer aan.

Anderen geloven niet dat het mogelijk is het weblog af te sluiten voor wie kwaad in de zin heeft. Dan heb je een dagtaak.

Veel bloggers geven aan dat zij een weblog zijn begonnen op de site van de krant omdat ze in de papieren krant niet aan hun trekken komen. Een paar voorbeelden: 'Mijn ingezonden brieven worden altijd geweigerd'; 'Je kunt wel op Forum komen, maar die stukken worden heel erg gezeefd'. Dat is ongetwijfeld waar. Ik krijg vaker klachten van mensen die me een heleboel geweigerde ingezonden brieven meesturen. Maar meestal kan de brievenredactie er nog meer laten zien die wél zijn geplaatst. En voor Forum geldt hetzelfde. De krant is niet van elastiek, stukken dáár moeten voor veel lezers interessant zijn. Natuurlijk vindt elke lezer dat zijn brief of Forumbijdrage in de krant thuishoort omdat die meerwaarde heeft, maar juist omdat dit zo is, moet de redactie keuzen maken uit al die unieke stukken. En wie de papieren krant niet haalt, plaatst zijn stukken gewoon op het weblog. Wat mij betreft ongecensureerd.

Thom Meens

Meer over