Onze gids dit weekeinde

Bonnie Raitt: ‘Het warme bad dat ik in Nederland kreeg, ben ik nooit vergeten’

Ook voor bluesmuzikant Bonnie Raitt werd in 2020 ineens alles anders. Na ruim vijftig jaar volop muziek maken en optreden, kwam ze net als iedereen thuis te zitten. Hoe kwam ze de dagen door?

Gijsbert Kamer
Bonnie Raitt  Beeld Drew Gurian/Invision/AP
Bonnie RaittBeeld Drew Gurian/Invision/AP

‘Ik denk dat iedere muzikant dit zal zeggen, maar het was zó gek voor me om meer dan twee jaar niet met mijn gitaar onderweg te zijn en liedjes te zingen.’ Aan het woord is Bonnie Raitt (72) die sinds haar 20ste platen maakt en de wereld over toert. ‘Meer dan vijftig jaar maak ik al muziek. Zoals iedereen had ik allerlei plannen om te gaan spelen, toen dat in 2020 plots niet meer kon. Ineens werd alles anders. Just like that.’ Ziehier een van de exegeses die ze zelf via een Zoomverbinding thuis in Californië geeft voor de titel van haar net verschenen 21ste studio-album Just Like That...

‘Je knipt met je vingers en weg zijn je toekomstplannen. Ik moest behoorlijk wennen aan dat lange thuiszitten en heb een oude hobby opgepikt: politiek activisme. De pandemie kwam precies op een moment dat ik vond dat Amerika niet dieper kon zinken. Trump moest weg, ik ging me weer inspannen voor de Democratische Partij. En gelukkig kwamen er meer actiegolven zoals Black Lives Matter en klimaatactivisme. Normaal gesproken had ik me als muzikant bij een van die actiegroepen aangesloten en had ik concerten georganiseerd en was ik live gaan spelen. Dat kon nu allemaal niet, maar ik kon wel mijn naam inzetten voor de goede zaak.’

Actievoeren zat er al in toen Raitt in 1968, 18 jaar oud, ging studeren aan Radcliffe College – de ‘Harvard Annex’ voor vrouwelijke studenten. Afrikaanse studies hadden haar grootste interesse, maar ze speelde ook al een beetje gitaar. ‘Ik wilde de wereld ontdoen van het kolonialisme’, zegt Raitt jaren later. ‘Maar ik werd al snel uit het universitaire leven getrokken door mensen die me zagen optreden. Ze vonden het allemaal erg bijzonder, een jonge witte vrouw die zwarte blues zong en er ook nog gitaar bij speelde.’

Zelf vond ze wat ze deed niet zo bijzonder. Maar goed, het platencontract met Warner Music liet ze in 1971 toch niet liggen en de platen die ze vanaf haar debuutalbum Bonnie Raitt uitbracht, leverden haar een trouw, steeds groter wordend publiek op.

‘Vooral in Europa, en dan nog wel het meest bij jullie in Nederland, was er echt een behoorlijk publiek voor het soort gitaarblues dat ik speelde. Ook de muziek van mijn vrienden en labelgenoten Ry Cooder en Lowell George’ band Little Feat deed het bij jullie aanvankelijk veel beter dan in de Verenigde Staten. Ik ben dat nooit vergeten, het warme bad dat ik in Nederland kreeg, en ik vind het ergens ook wel jammer dat ik me nu nog maar zo weinig bij jullie laat zien. Maar zo gaan die dingen.’

Just like that, voegt ze er snel aan toe. ‘Nou ja, bij wijze van spreken dan, want eigenlijk gingen er jaren overheen voordat ik in eigen land echt doorbrak. Dat was in 1989 met mijn tiende album Nick of Time. Ik was gestopt met drinken, had een nieuw platenlabel en een nieuwe producer en maakte een herstart. Op mijn 40ste scoorde ik mijn eerste echte hit met Thing Called Love, een liedje van John Hiatt. Dat gunde ik Johnny ook zo. Die man maakte toen al zulke mooie liedjes die bij ons altijd een beetje onder de radar bleven.’

Nick of Time en het album Luck of the Draw dat twee jaar later volgde, maakten van Raitt een grote naam in de Amerikaanse rockwereld. Ze won Grammy’s en speelde voor een steeds groter publiek. ‘Mijn repertoire heeft altijd voor tweederde uit liedjes van anderen bestaan, ook voor mijn nieuwe album schreef ik maar vier liedjes zelf. Maar of het nu om Thing Called Love ging of John Prines Angel from Montgomery, iedereen dacht altijd dat ik ze zelf schreef. Ik heb blijkbaar de kwaliteit om bestaande liedjes echt eigen te maken, terwijl ik helemaal niet het idee heb daar echt moeite voor te doen. Maar het is wel een talent dat ik nog altijd koester.’

Musical: Carousel (Hammerstein/Rodgers, 1945)

‘Mijn vader zong in grote musicals als Oklahoma! en had ook een hoofdrol in Carousel, de Broadwaymusical die van John Raitt zelfs even een ster maakte. Hij heeft iets van vijftien grote musicals gespeeld waarmee hij het hele land doorkruiste. Ik denk dat ik van hem heb geleerd dat het nogal wat uit kan maken of je in ergens in Kentucky speelt of op Broadway. Van mijn vader heb ik geleerd altijd alles te geven op het podium.

Carousel was mijn favoriete musical, die raakte me ook echt. Mijn vader heeft erin de rol van een vader die zichzelf liever ombrengt dan naar de gevangenis gaat. Als hij uit de hemel terugkeert op aarde, ziet hij dat zijn dochter 15 is. Het liedje My Little Girl hakte er bij mij goed in toen ik 9 was en het voor het eerst hoorde. Het emotioneert me nog steeds.’

Carousel Beeld LMPC via Getty Images
CarouselBeeld LMPC via Getty Images

Zangeres: Joan Baez

‘Mijn ouders stuurden mij met mijn twee broers in de vakantie naar een quakerskamp ten noorden van New York. Daar was iedereen uiteraard erg betrokken bij de vredesbeweging en zelfs toen al met het milieu. Als jong meisje mengde ik activisme al met muziek maken. Ik leerde zelf gitaar spelen door goed naar de kampleiders te kijken hoe zij het deden bij de kampvuren. Het was begin jaren zestig echt de tijd van de grote folkrevival waarin Pete Seeger veel succes had en Joan Baez en Bob Dylan opkwamen. Vooral Joan Baez vond ik geweldig. Ik kan niet kiezen, maar als ik dan toch een album moet noemen, dan is het haar eerste album met het liedje All My Trials. Dat speelde ik thuis tot vervelens toe en bracht me vaak tot tranen. Ik vond alles aan Joan Baez geweldig. Ze was net als ik een quaker en had ook deels Schotse voorouders. Verder bewonderde ik haar stem, maar ook haar activisme, en de manier waarop ze zich uiteindelijk toch van Bob Dylan heeft losgeweekt. Zij was eerder een ster dan hij, maar liet zich in de jaren zestig te veel door hem intimideren.

Maar ook Dylan ben ik altijd blijven volgen, hoor. Het verbaast me echt dat zijn laatste werk tot zijn beste behoort. Als mensen dat ook over mijn platen zeggen, zou ik naast mijn schoenen gaan lopen.’

Joan Baez Beeld Getty Images
Joan BaezBeeld Getty Images

Singer-songwriter: John Prine

‘Over artiesten die laat in hun carrière nog wisten te verrassen gesproken. Ook John Prine maakte met The Tree of Forgiveness twee jaar voor zijn dood een van zijn mooiste platen. Ik kende hem en zijn werk al sinds het begin van de jaren zeventig. Net als Ry Cooder en Lowell George is hij erg belangrijk voor me geweest. Ze hebben me erg geholpen te groeien als slide-gitarist, en John Prine heeft me geleerd hoe je met weinig woorden veel kon zeggen in een songtekst. Mijn versie van zijn Angel from Montgomery heeft me in 1974 bekendgemaakt bij een nieuw publiek.

Ik luister de laatste tijd veel naar zijn liedjes. Zijn dood aan covid twee jaar geleden heeft me echt diep geraakt. Hij was op tournee, en heeft het toen mogelijk opgelopen. Zo triest, overal zaten de zalen vol en dan ineens is alles voorbij. Hetzelfde overkwam een half jaartje later een andere muzikantenvriend van mij: Toots Hibbert van Toots & The Maytals. Ik wilde een duet op mijn nieuwe album met hem doen, Love So Strong. We kenden elkaar goed, hadden samen op festivals gestaan. Maar ook hij overleed ineens aan dat ellendige virus. Just like that. Het liedje heb ik dus maar alleen op de plaat gezet.’

John Prine Beeld Getty Images
John PrineBeeld Getty Images

Natuur: Marin County

‘Ik hoef toch niet te zeggen waar precies? Want ik hou waar ik woon en het liefst wandel toch graag voor mezelf. Maar jullie mogen best weten dat wandelen in Marin County, ten noorden van de Golden Gate Bridge, zeker nu in de pandemietijd een favoriete tijdsbesteding van me is geworden.

Toen ik eindelijk geld ging verdienen met muziek en zelfs een beetje rijk werd, ben ik naar Marin County verhuisd. Dat was altijd al een droomwens, dicht bij de actieplekken uit de jaren zestig wonen, zoals Berkeley en San Francisco.

Zonder veel weg te geven over waar ik woon, wil ik wel zeggen dat ik graag naar Point Reyes National Seashore ga om te wandelen. Daar heb je veel wandelroutes en strandtochten die je kunt doen. Dat landschap komt ook in de buurt van dat aan de Ierse en Schotse kust, waar ik ook erg van hou. Komt wellicht door mijn Schotse roots dat ik aan precies dat deel van Amerika zo verslingerd ben geraakt waar ik nu woon.

Het was ook erg gek voor me om alle muzikanten naar mijn omgeving te laten komen om de nieuwe plaat op te nemen. Meestal ga ik voor opnamen naar Los Angeles en pendel ik wat op en neer. Nu bleef ik vooral thuis en ergens voelde dat ook goed. Als afsluiting van ruim twee jaar toch een soort van isolement.’

Point Reyes National seashore in California Beeld Getty Images
Point Reyes National seashore in CaliforniaBeeld Getty Images

Audioboek: Niall Williams – This is Happiness (2019)

‘Vroeger las ik heel veel. Nu luister ik vooral. Ik zou bijna zeggen naar cassetteboeken, maar die bestaan natuurlijk niet meer. We noemen het nu audioboeken en die kun je gewoon downloaden en in je oren stoppen als je zoals ik gaat wandelen. Ik heb al lopend door Marin County al heel wat boeken gehoord. Het meest bevielen me de laatste tijd boeken over Europa. Om eerlijk te zijn ben ik Amerika ook een beetje zat. Ik voel me ook niet prettig in de huidige politiek en werd tijdens de pandemie getrokken naar Engelse, Ierse en Australische verhalen.

This is Happiness is een roman over de elektrificatie van het Ierse platteland in de jaren veertig. Een liefdesverhaal dat niet alleen erg goed is geschreven, maar ook met geweldig diep Iers accent wordt voorgelezen.’

Niall Williams – This is Happiness (2019) Beeld
Niall Williams – This is Happiness (2019)

Podcast: On Being with Krista Tippett

‘Wat zich ook erg goed leent als soundtrack bij het wandelen is het luisteren naar podcasts. Ik heb mezelf voorgenomen alleen dopjes in mijn oren te stoppen als ik loop en niet als ik thuiszit. Dan werk ik mail bij of kijk ik televisie. Dat is een soort zelfbescherming, anders doe ik niks anders meer dan podcasts opzetten.

Je hebt heel goede muziekpodcasts. Zo hoorde ik er laatst eentje van Questlove, de drummer van The Roots, een band die ik trouwens hartstikke goed vind.

Maar mijn favoriete podcast is die van Krista Tippett waarin ze politieke en filosofische types en dichters spreekt over zaken als spiritualiteit. Best gek, in de meeste lui had ik vooraf geen interesse en ik ben ook niet zo heel spiritueel ingesteld. Maar toch vind ik het een buitengewoon fascinerende podcast.’

Film: East of Eden (Elia Kazan, 1955)

‘Mijn favoriete hartbrekende film, denk ik en dan vooral dankzij James Dean op wie ik verliefd werd toen ik de film voor het eerst zag toen ik een jaar of 15 was.

Wij woonden tussen 1956 en 1965 in Los Angeles. Mijn vader kon daar werken en kreeg in 1957 een filmrol in The Pajama Game met Doris Day. Ik heb mooie herinneringen aan die tijd, al was LA voor mijn ontwikkeling verder niet belangrijk. Ik kon mijn ei niet kwijt en ben toen ik 18 was echt naar de oostkust gevlucht om daar te gaan studeren.

Maar als ik aan het LA van toen terugdenk, dan zie ik beelden uit East of Eden, die ik denk in 1964 een week lang te zien was in de reeks Million Dollar Movies. Dat had je in de jaren zestig: iedere avond dezelfde filmklassieker op tv. Ik zorgde steeds dat ik om 9 uur mijn huiswerk af had en ging dan met James Dean zwelgen in het treurige verhaal.’

East Of Eden (Elia Kazan, 1955) Beeld Corbis via Getty Images
East Of Eden (Elia Kazan, 1955)Beeld Corbis via Getty Images

Sport: fietsen

‘Ik ben dol op fietsen. Volgens mij is dat al sinds ik voor het eerst bij jullie in Nederland kwam en overweldigd werd door de hoeveelheid fietsers daar. Het fenomeen fietspad was ook iets nieuws voor me, maar gelukkig zie ik die ook bij ons steeds meer. Sinds een jaar of twintig is fietsen bij ons ook een gewone manier van transport geworden en ik neem altijd een fiets mee in de bus als ik op tournee ga. Ook vind ik het erg leuk om een beetje langs bed and breakfasts te fietsen. Dat is als celebrity best lastig. Dus zet ik een mutsje op of dek ik mijn witte haarlok op een andere manier af om niet herkend te worden.

Sinds een jaar rijd ik ook op een e-bike. Daar keek ik altijd een beetje op neer, maar sinds ik last heb van mijn knie is dat best een uitkomst. Mijn broer gaf me zo’n echte pedelec en dat bevalt prima. Lekker racen, in een uur van Golden Gate Park naar de oceaan en weer terug.’

Pedelec Beeld .
PedelecBeeld .

CV Bonnie Raitt

8 november 1949 Geboren in Burbank, Californië.

1957 Eerste Stella-gitaar, leert zichzelf spelen.

1967 Studeert Afrikaanse Studies aan Radcliffe College, onderdeel van Harvard.

1970 Eerste band Revolutionary Music Collective.

1971 Debuutalbum Bonnie Raitt verschijnt bij Warner.

1972 In Nederland meest geprezen album Give It Up verschijnt.

1977 Trekt aandacht grote publiek met cover Del Shannons Runaway.

1979 Samen met o.a. Jackson Browne en Bruce Springsteen bij concert/film No Nukes.

1989 Internationale doorbraak met eerste album voor Capitol, Nick of Time.

2012 Slipstream, eerste album voor eigen label Redwing Records.

2022 Just Like That... Eerste album in zes jaar verschijnt op 22 april.

Meer over