Bloeddorstige strips te goed om eng te zijn

In de jaren vijftig waren strips en griezels vrijwel synoniem, dankzij bloedstollende series als Tales from the crypt en The Vault of Horror....

Joost Pollmann

Kooistra, die ook nog striptekenaar is, stond aan de wieg van het project Bloeddorst en nodigde 28 Nederlandse striptekenaars uit om een verhaal te bedenken waarin lijken, mutanten, zombies, weerwolven, vampiers en psychopaten de hoofdrol spelen. Dat leidt tot veel gore, zoals bloedvergieten in dit genre wordt genoemd, maar daar zie je eigenlijk niet zoveel van omdat alle verhalen in zwart-wit zijn getekend. De reden daarvoor is van financiële aard, want de strips zijn gebundeld in een fraaie bundel van Uitgeverij Beedee die een uitgave in full colour nog te begrotelijk vindt. Misschien maar goed ook, want wie de tentoonstelling Bloeddorst in Galerie Lambiek bezoekt, telt maar liefst vier onthoofdingen en daarvan is er gelukkig maar één met ketchup: een schilderij van Fred de Heij waarop een clown het ontzielde hoofd van een meisje in zijn armen geklemd houdt.

Het griezelen kan een paar straten verderop worden voortgezet in The ABC Treehouse Gallery, waar een andere striptekenaar als curator optreedt. Erik Kriek heeft werken verzameld van zestien stripmakers, illustratoren en ontwerpers die allen een vorm van ‘fantastiek’ beoefenen, wat iets anders is dan ‘fantasy’. Geen elfjes maar duivels, geen stralend licht maar diepe duisternis. Verdeeld over drie verdiepingen zijn aquarellen, computerprints, olieverfschilderijen, piezodrukken, beelden en installaties te zien die spelen met ‘het bizarre, het afgrijselijke en het fantastische’. Kriek zelf heeft tekeningen opgehangen die gemaakt zijn voor het tijdschrift Schokkend Nieuws, waaronder de Chainsaw-pastiche Gruwelijke Gastronomie. Wat voor dit werk geldt, geldt eigenlijk voor de meeste werken: ze zijn te goed gemaakt om eng te zijn, vakmanschap wint het van onsmakelijkheid. Milan Hulsing heeft de potloodtekeningen van zijn suspenseverhaal The Collector Collected op groot formaat laten uitprinten en betovert de kijker met sfeer en verfijning, terwijl Luuk Bode de kwestie van Goed en Kwaad in acryl terugbrengt tot een pictogram: hij heeft een engeltje en een duiveltje ruggelings aan elkaar geklonken en gevangen in een hippe stilering.

Klap op de vuurpijl is een kermisattractie van Paul van Fessem en Peter Pontiac, die de bezoeker in de gelegenheid stellen zelf een misdadiger te elektrocuteren. The Governor Never Calls heet dit genadeloze werk, want amnestie wordt niet verleend. Iedereen kan een beul zijn.

Meer over