Big Brother

'Almere heeft de toekomst', vertelt een reclamebord bij de ingang van de stad en daar zijn ze het bij Veronica helemaal mee eens....

Dinsdagochtend is de aftrap en mag de pers naar het huis komen kijken. In een blauwe studio spreekt producent John de Mol verontwaardigd over de vele grimmige en hectische reacties die Big Brother tot nu toe ten deel vielen, veelal afkomstig van 'zogenaamde deskundigen' die het project 'met een verbazingwekkende stelligheid' veroordeelden terwijl ze van niets wisten.

Maar met televisie is het net als met voetbal, weet De Mol: honderd mensen, honderd meningen en iedereen heeft er verstand van. Big Brother is omstreden, Big Brother is ook uniek. Hier in Almere gaat televisiegeschiedenis geschreven worden. Nooit was tv zo vooruitstrevend: de verrichtingen in het huis zijn niet alleen elke dag bij Veronica te zien, je kan ze ook 24 uur per dag via Internet volgen. Big Brother is real life soap. Waarbij we, vult Veronica-directeur Unico Glorie aan, niet moeten vergeten dat de belangen van de bewoners 'te allen tijde' centraal staan.

Onder de kandidaten, van wie de namen op 16 september bekend worden gemaakt, zijn een 20-jarige schoenverkoopster die 'graag beroemd wil worden', een 25-jarige autoverkoper die 'voor de spanning gaat' en een 39-jarige moeder van vier jonge kinderen.

Die moeder, zegt Big Brother-hoofdredacteur Hummie van der Tonnekreek tijdens de perslunch, is essentieel. Zij was één van de 3000 mensen die zich voor het project hadden opgegeven en sprong er voor Hummie meteen uit. Vanwege die kinderen. Door deel te nemen aan Big Brother raakt deze moeder aan die éne grote, nooit uitgesproken vraag die elke carrièrevrouw met kinderen zich stelt: kunnen mijn kinderen zonder mij? Van der Tonnekreek kreeg kippenvel toen ze daarover nadacht en nu ze erover praat, krijgt ze het weer. Want worstelt niet élke moeder-met-baan met het feit dat ze vaak niet bij haar kinderen kan zijn? Deze deelneemster zet die discussie op scherp. Hier gaat over gepráát worden. Dit gaat iets teweegbrengen.

Als ze zelf niet lichtelijk claustrofobisch was, zou Van der Tonnekreek zó meedoen. Het lijkt haar bijna bevrijdend. Honderd dagen opgesloten zijn zonder televisie, zonder radio, zonder krant: dat dwingt tot onthaasting, tot terug naar de essentie, tot soberheid.

Big Brother, zegt Van der Tonnekreek, is geen project. Het is de keerzijde van de maatschappij die wíj gecreëerd hebben.

Meer over