Bettye's dat-ik-dit-nog- mag-meemaken-gevoel

In een van de weinige hits die ze in de jaren zestig heeft gehad, zingt ze: Joe Henry made a woman out of me....

Pablo Cabenda

LaVette beleefde dit jaar een comeback. De soulzangeres had in haar 44 jaar lange carrière incidenteel hitjes, maar brak nooit door tot het grote publiek. De status van een Aretha Franklin bleef onbereikbaar, terwijl haar zangkwaliteiten er toch niet om logen.

Hoe anders is het nu. Het dit jaar uitgekomen album I've Got My Own Hell to Raise, met covers van zangeressen als Lucinda Williams, Dolly Parton en Joan Armatrading, bleek een briljante zet. Logisch. LaVette wist altijd al dat ze het best uit de voeten kon met andermans materiaal. Of zoals de diva het zelf fijntjes uitdrukt bij de aankondiging van It's your time to cry: 'Het volgende nummer is eigenlijk van Joe Simon, maar ik zing het beter.'

Ze heeft gelijk. Een viermansband geeft haar alle ruimte, terwijl LaVette elk nummer dat ze covert bijna fysiek in zich toelaat. LaVette schraapt met een intelligente tekstbehandeling - drama mag - consequent de laatste restjes emotie van de scherven van haar hart.

Met stembanden gepekeld in een mengsel van zware tijden en nicotine, rauwer dan Aretha, doorleefder dan Mavis, weet ze op tijd terug te schakelen naar een lager volume. Tijdens Just Say So smeekt LaVette terneergeslagen met haar ogen dicht om wat in onze fantasieloze tijden 'een beetje openheid in de relatie' zou heten. Bij Bettye niet. Bij Bettye is het niet minder dan een gesmoorde hartenkreet. Maar de zangeres struint net zo makkelijk - met Tina Turners vitaliteit en sexy gaasdingetje dat buik en rug bloot laat - over het podium.

In een show die uitbundig de traditie van klassieke soul viert, zijn het gek genoeg juist de oude soulnummers die minder overtuigen. Misschien omdat juist het idioom van klassieke soul overbekend is.

En Paradiso geeft zich ook niet meteen over aan LaVette. De doortastende zangeres neemt geen genoegen met die afwachtende houding. In niet-aflatende pogingen diep te gaan, begeeft ze zich in het publiek tijdens Close as I'll get to Heaven, waarin aan alle kanten LaVettes dat-ik-dit-nog-mag-meemaken-gevoel weerklinkt. Een-a capella-kippenvelversie van Sinnead O'Connors I do not want what I have not got doet de rest. Daarna baadt de diva met haar armen wijd in de spotlights en is dankbaar.

Meer over