ColumnFloortje Smit

Beroemdheden die onterecht doodverklaard worden: het gebeurt vaker dan je denkt

Actrice Tanya Roberts.  Beeld FilmMagic
Actrice Tanya Roberts.Beeld FilmMagic

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Nog eenmaal opende de 65-jarige Tanya Roberts afgelopen zondag haar ogen en probeerde ze haar partner in het ziekenhuis nog vast te pakken. Daarna zakte ze definitief weg.

Lance O’Brien, met wie ze achttien jaar samen was, was er kapot van – emotioneel verliet hij halsoverkop het ziekenhuis. Roberts’ persagent pikte hem op – ‘Ze stierf in mijn armen’, vertelde hij hem – en zo kwam dat uiteindelijk ook in het persbericht dat haar overlijden meldde.

Overal ter wereld haalde haar dood de headlines. Ook op sociale media werd de vrouw, die toch vooral bekend was als het Bond-meisje uit A View to a Kill, betreurd. Totdat O’Brien een dag later tijdens een interview met Inside Edition een telefoontje krijgt, dat hij ook opneemt. Het ziekenhuis aan de lijn. ‘Zeg je me nou dat ze nog lééft?! Goddank!’ Hij was blijkbaar geen getuige geweest van haar sterven, maar van het moment dat ze een tukje ging doen.

Nu gebeurt het natuurlijk regelmatig dat een zogenaamd dode beroemdheid toch in leven blijkt. ‘Het bericht over mijn dood is overdreven’, moest schrijver Mark Twain al in 1897 verklaren in de New York Journal. Een van de meest hardnekkige complottheorieën is dat Paul McCartney al dood is sinds 1966 en vervangen is door een dubbelganger. Jack Black, Nicolas Cage, Adam Sandler, Zach Braff, Jackie Chan, Robert Redford, Eddie Murphy – je hoort er als acteur eigenlijk niet helemaal bij als je niet minstens één keer bent doodverklaard. Zeker in deze digitale tijd waarin een groter belang wordt gehecht aan snelheid dan aan accuratesse. ‘De media hebben altijd gelijk’, meldde Russell Crowe zelf droogjes op Twitter over het bericht dat hij zou zijn overleden bij de val van een berg.

Maar geen verhaal is zo opmerkelijk als dat van Roberts. Niet alleen bleek ze na een schitterend beschreven sterfscène nog te leven, er is tranentrekkend beeldmateriaal van het moment dat haar vriend dat te horen krijgt, én ze stierf een dag later alsnog – iets met complicaties. Doodgaan, herrijzen, en kort daarna toch hemelen – het is een fantastisch en krachtig verhaal, zo wisten ze al in 33 na Christus.

Roberts deed nooit veel interviews. Wel heeft ze ooit gezegd dat ze door haar rol in A View to a Kill door de buitenwereld vooral werd gezien als sexy dommerikje, en dat dat tot haar frustratie haar carrière bepaalde. Door haar sterfproces gaat ze nu de geschiedenis in als het ex-Bondmeisje dat eventjes opstond uit de dood. Vermoedelijk is dat óók niet helemaal zoals ze zelf herinnerd zou willen worden.

Meer over