boekrecensiekort

Beeldend beschrijft Bas Kwakman zijn leven met migraine

Ranne Hovius

Een nul is het cijfer voor hoofdpijnvrij, een tien voor de gevreesde clusterhoofdpijn (‘absolute doodswens’) en alles daartussenin varieert van mild en nog mee te werken tot dagenlang met een natte doek op je voorhoofd in bed: ‘paarse en groene vlekken vloeien op het ritme van mijn hartslag aaneen en dijen weer uit’.

Bas Kwakman, schrijver, beeldend kunstenaar en tot 2019 directeur van Poetry International, lijdt al vanaf zijn kinderjaren aan migraine. In 2017 verandert dat van af en toe in continu en belandt hij in de ziektewet. Hij gaat op zoek naar structurele verlichting bij een arts, neuroloog, craniosacraal therapeut, psycholoog, lotgenoten en triptaanpillen. Pijn beschrijven is lastig, maar Kwakman slaat er met zijn beeldende taal een fraaie slag naar. Flankhond is de dagboekachtige weergave van een jaar lang migraine met boeiende, soms zich herhalende, nu eens geestige, dan weer ijdele uitstapjes naar zijn jeugd, kunst, literatuur, zijn vele reizen en zijn hectische werk.

Bas Kwakman: Flankhond – De geschiedenis van mijn hoofdpijn. De Arbeiderspers; € 21,50.

null Beeld De Arbeiderspers
Beeld De Arbeiderspers
Meer over