Drama

Azuloscurocasinegro

Worstelen met je kijk op het leven

Floortje Smit

Absurder had de situatie niet kunnen zijn. Zit Jorge voor het eerst tegenover de vriendin van zijn broer - in de intieme ruimte van een vrouwengevangenis nota bene - vraagt ze hem opeens of hij haar zwanger wil maken en begint vast haar hemdje naar beneden te stropen.

Meteen slaat het hilarische moment om. Twee enorme blauwe plekken komen te voorschijn. Mishandeling door medegevangenen. Door een zwangerschap zou ze op een andere afdeling terecht komen. Voorzichtig gaat ze op haar rug liggen, naakt nu. 'Je bent toch verliefd op een ander meisje? Anders denk je aan haar', stelt ze nog voor.


Met voelbaar genoegen speelt regisseur en scenarioschrijver Daniel Sánchez Arévalo voortdurend dit soort spelletjes. Elke lach wordt in zijn Azuloscurocasinegro (donkerblauwbijnazwart) direct afgestraft met grimmige realiteit. Ernstige thema's als ziekte, gevangenschap of mishandeling worden daarentegen in balans gehouden door luchtige opmerkingen of gesprekjes.


In zijn veelvuldig bekroonde speelfilmdebuut liggen humor en tragiek even dicht bij elkaar als blauw en zwart in het nette pak in de etalage waarvan zijn hoofdpersoon Jorge droomt.


Zes jaar schreef Sánchez Arévalo aan het scenario. Het resultaat is een verfrissende film die geen moment gekunsteld aanvoelt, maar dat stiekem natuurlijk wel is. De balans tussen ernst en humor is zo vanzelfsprekend, dat er wel lang over nagedacht moet zijn.


Hetzelfde geldt voor de karakters. Stuk voor stuk combineren ze sympathieke met onaangename trekjes en zijn daardoor uiterst realistisch. Jorge bijvoorbeeld, die afgestudeerd is in financieel-management, maar door omstandigheden nog steeds werkt als conciërge in een flatgebouw. Dat hij zijn leven maar niet op orde krijgt, wijt hij daaraan, en aan de manipulatie van alle mensen uit zijn omgeving.


Met de donkere blik van een kleuter die zijn zin niet krijgt, kijkt hij naar de wereld - ook letterlijk door het goede acteerwerk van Quim Gutiérrez - , zonder zich te realiseren dat hij alleen zelf zijn leven kan veranderen.


Ook de andere twintigers worstelen met hun kijk op het leven. Niet de kleinere of grote drama's blijken de grootste obstakels op te leveren, maar hun eigen persoonlijkheid.


Dat thema is niet nieuw. De kracht van Azuloscurocasinegro ligt in de vaak geestige dialogen, goedgevonden plotwendingen, het naturelle acteerwerk, en de manier waarop zware thema's over liefde en ziekte behandeld worden zonder dat het topzwaar wordt. Sánchez Arévalo houdt van zijn karakters en heeft er duidelijk plezier in om zijn verhaal met beeld te vertellen. De shots zijn zorgvuldig gekadreerd door cameraman Juan Carlos Gómez en visuele vondsten worden versterkt door parallelmontages of andere beeldgrapjes.


Zelfs de tamelijk dik opgelegde symboliek met vissenkommen, glasplaten en tralies weet hij zo te brengen dat het niet overdreven betweterig of gemaakt overkomt. Ook hier blijkt Sánchez Arévalo zelfverzekerd genoeg om zijn debuut met visuele trucjes en dubbele bodems een eigen stempel mee te geven, zonder de balans te verliezen.


Meer over