FilmrecensieAtardi

Atardi introduceert Curaçaose legende Rudy Plaate doeltreffend bij een groot publiek ★★★☆☆

Zijn blik is vrijwel uitsluitend liefdevol; wie kritiek zoekt, moet het doen met opmerkingen over een overdaad aan vrouwelijke aandacht, zijn vlotte babbel en een groot ego.

De Curaçaose muzieklegende Rudy Plaate in Atardi. Beeld
De Curaçaose muzieklegende Rudy Plaate in Atardi.

Dansende mensen in de gangpaden van het Concertgebouw in Amsterdam. Atardi, een aanstekelijke lofzang op het werk en leven van de Curaçaose muzieklegende Rudy Plaate, is amper een paar minuten onderweg als de toon wordt gezet met concertbeeld uit 2016, een avond waarop het Metropole Orkest en een aantal muzikanten uit Curaçao Plaates muziek spelen. In een zaal waar de hoogste vorm van extase doorgaans wordt geuit in een beleefd applaus, is het ditmaal groot feest. Documentairemaker Selwyn de Wind weet zijn hoofdpersonage – een gigant op Curaçao, daarbuiten minder bekend – doeltreffend bij een groot publiek te introduceren.

Rudy Plaate (1937) vertoont aan het begin van de documentaire de eerste tekenen van dementie en kijkt toe vanuit de zaal. Regisseur De Wind, van jongs af aan bezig met het filmen van muzikanten op Curaçao (‘We moeten onze eigen cultuur beter kennen’, zegt hij in de proloog), profileert hem vrij klassiek, via een schier eindeloze reeks gesprekken met familieleden, vrienden en muzikanten, afgewisseld met foto’s en videobeeld uit een omvangrijk archief.

Zijn tenniscarrière, zijn imperium als groenteboer, de economische ontwikkeling op het eiland toen Shell er een eeuw geleden een raffinaderij uit de grond stampte: De Wind verbindt het verleden van de componist, uitvoerig verkende zijpaden inbegrepen, moeiteloos aan de nationale geschiedenis. Zijn blik is vrijwel uitsluitend liefdevol; wie kritiek zoekt, moet het doen met opmerkingen over een overdaad aan vrouwelijke aandacht, zijn vlotte babbel en een groot ego. Plaates echtgenote heeft het niet altijd makkelijk gehad, mag je daaruit opmaken.

Uiteraard wordt vooral zijn muzikale nalatenschap nauwkeurig geschetst: Plaate maakte zich talloze genres eigen, van calypso en bolero tot de wals, en onderscheidde zich met zijn teksten. Een hit waarin hij met gevoel voor ironie zijn respect voor de politie bezong, Respeta polis, gold als speelse uitdaging van het gezag.

Sterk is de keuze van De Wind om te blijven filmen terwijl Plaate fysiek en geestelijk verder aftakelt, inclusief enkele verontrustende details. In al zijn feestelijke optimisme benadrukt Atardi zo op onverbloemde wijze hoe verdriet en pijn soms ook bij het leven horen, als een liedje van de grootmeester zelf.

Atardi

★★★☆☆

Documentaire

Regie Selwyn de Wind.

Met Rudy Plaate.

120 min., te zien bij Picl.

Meer over