AlbumrecensieFor Those that Wish to Exist

Architects schuift op naar het midden, maar heeft daar wel een inhoudelijk verhaal te vertellen ★★★☆☆

null Beeld

Na de dood van bandoprichter Tom Searle in 2016 is de grote Britse band Architects wat zoekende geweest. Het laatste album Holy Hell was een noodkreet, maar de rouw werd verpakt in nog altijd hoekige en emotionele metalcore, met verbitterde scheeuwvocalen van Sam Carter. De opvolger is een sprong in het diepe voor de band, die een frisse en – tot nu toe – trouwe aanhang heeft. Het bandgeluid is toegankelijker geworden en wordt te pas en te onpas opgesierd met klassieke arrangementen. De popachtige refreinen nemen de overhand, ten koste van de hardcore die de band toch ook zo aantrekkelijk maakte. Architects is dus opgeschoven naar het midden en het is de vraag of ze daar een slag kunnen slaan.

Maar inhoudelijk is deze Architects sterk. In soms gelukkig nog stevig scheurende tracks wordt de noodklok geluid voor de planeet aan de vooravond van een klimaatapocalyps. Het straffe Black Lungs ontneemt je de adem, met memorabel gitaarwerk in bunkerharde riffs, een aanstekelijk refrein en vooral die sombere maar mooi verwoorde boodschap.

Architects

For Those that Wish to Exist

Heavy

★★★☆☆

Epitaph

Meer over