interview

Annica Muller is een volmaakte Yoga Barbie op De Parade in Utrecht

De theatermaker maakt smeuïge, volvette satire over de Instagramgenieke yogawereld.

Annica Muller in ‘Yogi Anni’ op De Parade in Utrecht. Beeld Tess Janssen
Annica Muller in ‘Yogi Anni’ op De Parade in Utrecht.Beeld Tess Janssen

Op knallende dancebeats huppelt ze het podium op: blonde paardenstaart, gebeitelde glimlach, bovenmaatse siliconenboezem strak in de glimmende yogatop geperst. Ze heeft een reusachtige roze bidon mee en een matje onder haar arm, en algauw trakteert deze ‘Yogi Anni’ ons in vloeiend Amerikaans-Engels op een geoefende yogaroutine. Zonnegroet, warrior pose, Downward-facing Dog: ze doet het allemaal even bedreven en Instagramgeniek. Ondertussen bedankt ze ons stralend voor de aandacht: ‘Thank you so much for watching me! Big namaste!’ Ja, Annica Muller is een volmaakte Yoga Barbie. Het is smeuïge, volvette satire, perfect geschikt voor theaterfestival De Parade – al hebben we net wel een waarschuwing gehad: ‘This show contains triggering subjects like depression, addiction, loneliness and suicide.’

Laat het maar aan theatermaker Annica Muller (30) over om die mistroostige thema's in een verleidelijke theatrale vorm te gieten. Eerder maakte Muller al indruk met het autobiografische Burning Butterfly, waarin ze haar ervaringen als danseres in een stripclub verwerkte. Yogi Anni is in zekere zin het vervolg, over hoe de yoga haar overeind hielp nadat ze na haar tijd in de club kampte met verslavingen en depressie. Of: hoe een zelfdestructieve stripper het licht vond dankzij een vierduizend jaar oude Indiase spirituele leer. Hoewel, relativeert Muller met de nodige zelfspot op een Amsterdams terras, dat ging natuurlijk niet vanzelf. Half-grappend: ‘De ashram werd mijn afkickkliniek.’

Dan, serieus: ‘Yoga kan je heel erg helpen, maar het is géén quick fix.’ Ze pakt haar vork en zwaait ermee. ‘Zoals een vork niet goed of slecht is: je kunt ermee eten, maar ook iemand mee in zijn oog steken, zo geldt dat ook voor yoga. Het is een prachtige leer die heel heilzaam kan zijn, maar met de verkeerde intentie ook negatief kan omslaan.’

De hier populaire sportschoolyoga is een kwestieuze incarnatie, vindt Muller. ‘Onze westerse yoga is een slap, commercieel aftreksel van de Indiase traditie.’ Maar toen ze hier na bijna 600 uur aan ‘teacher training’ als docent aan de slag wilde, kwam ze precies in die hoek terecht. Ze werd een ‘sportschooltrut’ en gaf core yoga, extreme flow, ‘power hour’ en ‘broga’ (mannenyoga), terwijl ze ondertussen worstelde met haar psychische problemen. Toon en stijl pikte ze op van Amerikaanse yogayoutubers. ‘Dat zijn alleen maar blonde gebotoxte truttebellen die aan Insta-sexy yoga doen.’ Zo werd Yogi Anni geboren: een vette karikatuur als theatraal alter ego. Brede grijns: ‘Ik speel op De Parade en andere zomerfestivals. Als ik mensen wil meekrijgen met een show over depressie en eetstoornis, moet ik wel een beetje vrolijk inzetten.’

Na dat energieke begin schakelt Muller plotseling hard van satire naar ernst. De muziek stopt, het discolicht gaat uit, Muller stapt uit haar psychedelische yogapakje en toont zich kwetsbaar in haar ondergoed. Alleen het Amerikaans-Engels blijft: ‘Ik wil me daar niet meer verschuilen achter satire, en vind het moediger om een poging te doen om eerlijk te zijn. Maar het gaat wel expliciet over mijn privéleven. De afstand in de taal biedt een soort buffer, anders is het voor mij niet te doen.’

Soepel paart Muller hier haar eigen verhaal (in het kort: moeilijke jeugd, stripclub, drank, een gewelddadige relatie en een eetstoornis) aan dat van vrouwen die ze veelal ontmoette in yogagemeenschappen en die worstelden met vergelijkbare problematiek. ‘Allemaal vrouwen die vastliepen in het westerse geestelijke gezondheidszorgsysteem. Veel van hen zoeken vervolgens houvast en zingeving in de yoga.’

Ook Muller ervoer de nodige obstakels bij haar zoektocht naar hulp: jarenlange wachtlijsten, tientallen formulieren, diagnoses die zich bleven opstapelen. ‘Ik denk dat dat veel mensen naar yoga trekt. Daar krijg je niet het stempel ‘borderliner’ of ‘alcoholist’. Je krijgt er handvatten aangereikt om om te gaan met destructieve neigingen en gedachten.’ Nogmaals: alleen yoga kan zulke problemen niet verhelpen, benadrukt ze, en na twee jaar zoeken krijgt ze nu passende professionele hulp. Daarnaast blijft ze met veel liefde en toewijding yoga doceren, op haar manier, in haar eigen studio.

Aan het slot van haar performance wil Muller haar toeschouwers ‘vanuit de yoga’ een gevoel van moed en hoop meegeven, zegt ze. ‘Je bent niet alleen. We zijn allemaal onderdeel van één groot systeem. Al onze acties hebben gevolgen, en de kleinste daad van zorg of liefde heeft dat dus ook.’ Dat is gemeend, maar ze begrijpt ook het belang van relativering en ironische distantie voor een niet-ingevoerd publiek. Met de grijns en het accent van Yogi Anni: ‘Ik hoop dat ze zich verbonden voelen met elkaar, en met het leven zelf.’ Namasté.

Yogi Anni speelt 5 t/m 8/8 op De Parade in Utrecht, 10 t/m 15/8 op Theaterfestival Boulevard, 20/8 op Landjuweel Ruigoord, 28/8 op het Zomerparkfeest in Venlo en 3 t/m 5/9 op het Amsterdam Fringe Festival.

Combideal met Gavin-Viano op De Parade in Utrecht

Op De Parade ‘coronastijl’ krijgen bezoekers een diner of ‘latenightsnacks’ en zien twee voorstellingen. In Utrecht (t/m 8/8) deelt Annica Muller een tent met het aanstormende talent Gavin-Viano Fabri. Fabri studeerde vorig jaar af aan de Toneelacademie Maastricht en won kort daarop The Next!, een stimuleringsprijs voor diversiteit en inclusiviteit in de podiumkunsten à 25 duizend euro. Op De Parade speelt hij Able to Fuck Love, een ‘Shea-Butter-Poppin-Soulvolle monoloog’. Naast theatermaker is Fabri danser en model.

Yogi Anni Beeld Tess Janssen
Yogi AnniBeeld Tess Janssen
Meer over