BoekrecensieKort

Anne Broeksma schrijft gedichten zacht als de schemer

Bij het vallen van de avond kun je een gebed opzeggen. Een vesper, zouden gelovigen het noemen. Je kunt ook, zoals Anne Broeksma dat in haar nieuwe bundel doet, gedichten schrijven. Broeksma’s verzen ademen een verlangen dat misschien ingegeven is door de schemer waarin ze bedacht zijn, want er spreekt een opmerkelijke wens tot verdwijnen uit. Of het nu gaat om opgaan in een oceaanstroming, wandelend verdwijnen in bessenstruiken of het dansend ineengaan van een zwerm bijen; versmelting met de natuur is wat de dichter lijkt te zoeken.

Ze schrijft in Vesper gedichten zacht als de avondschemer in een Zweedse zomer. Soms zijn ze prikkelend, soms sereen verhalend en soms ontberen ze weer wat spanning. Ergens halverwege schrijft Broeksma treffend: ‘ik zocht me een weg en dook in conifeer/ rook het dichtschroeien van taal’. Treffend, want die conifeer is banaal; heet en brandend kunnen woorden zeker zijn, en schroeien kunnen ze zeker ook, je zou alleen willen dat ze dat net wat vaker deden. Niettemin voelen we bij de avondval de warme nagloed.

null Beeld Atlas Contact
Beeld Atlas Contact

Anne Broeksma: Vesper. Atlas Contact; € 19,99.

Meer over