FilmrecensieSoul

Animatiefilm Soul is een feest van details, met een geweldige soundtrack ★★★☆☆

Jammer alleen dat Pixar dit keer iets te ver doorschiet in de volwassen thematiek.

Still van de vrolijke animatiefilm Soul.  Beeld Pixar.
Still van de vrolijke animatiefilm Soul.Beeld Pixar.

Afgetobt is hij. Joe Gardner had een succesvol jazzpianist willen worden, net als zijn vader. Maar hij is nu van middelbare leeftijd, muziekdocent en geeft les aan een klas van verveelde 12-jarigen. Net op het moment dat zijn grote doorbraak lonkt, stapt hij in een put. Dood.

Voor de duidelijkheid: dit is het begin van de vrolijke animatiefilm Soul. Afkomstig van het eigenzinnige Pixar natuurlijk, de animatiestudio die erom bekendstaat nooit op de knieën te gaan voor kinderen. In hun beste films maken ze volwassen, bijna filosofische thema’s voor hen behapbaar en pikken de grote mensen in de zaal ook een hartverwarmend lesje mee. Zoals in Coco, een geruststellende film over de dood, of in Inside Out (Binnenstebuiten), een film waarin vrolijke mannetjes emoties voorstellen, maar die eigenlijk gewoon gaat over de puberteit.

Aan die laatste film, ook bedacht en geregisseerd door Pete Docter, doet Soul het meest denken. Joe belandt namelijk in het ‘hiervoormaals’, waar aan jonge zielen de eigenschappen worden uitgedeeld voordat ze op aarde belanden. Vrolijke, kinderlijke bolletjes zijn het, in een pastelkleurige omgeving, waar ze les krijgen van schitterende, Picasso-achtige lijnenmannetjes en -vrouwtjes. Samen met ziel 22 moet de uitgebluste Joe ontdekken wat het leven waard maakt.

Soul schakelt tussen verschillende, allemaal even betoverende werelden: dat hiervoormaals, ‘de zevende hemel’ waar ook ‘dolende zielen’ zijn (zwarte, Ghibli-achtige monsters) en de aardse werkelijkheid, waar Joe grappig genoeg in het lijf van een kat terechtkomt en 22 in het zijne. Een feest van details is de avonturenfilm, de soundtrack is geweldig – doodzonde dat dit niet op het grote doek te zien is. Soul verdient het om niet tijdens een lockdown tussen de digitale lessen door weggesnackt te worden.

Maar dat je van de ene visuele verwondering in de andere tuimelt, verdoezelt nog lang dat de ideeën rondom eigenschappen, dolende zielen en muziek als balsem voor de geest amper zijn uitgewerkt. En wat is het, dat het leven waard maakt? Ja, je passie volgen, maar er zijn belangrijkere dingen – zoiets? Soul zigzagt richting de conclusie dat je ‘in het moment’ moet leven, om je heen moet kijken, naar vallende blaadjes bijvoorbeeld. Niet alleen maar toekomstbeelden najagen, want je kunt elk moment worden opgeslokt door het zwarte gat van de dood.

Een merkwaardige boodschap voor kleine mensen, die eerder bezig zijn met vallende blaadjes dan met hun toekomst. Een doelgroep die eerder bang is voor het zwarte gat van de dood dan dat hij er zich te weinig van bewust is.

Soul toont aan dat de geliefde animatiestudio ook te ver kan doorschieten in die volwassen thematiek: het is beeldschoon, en liefdevol, en vermakelijk, en nog steeds volstrekt anders dan het gros van de animatiefilms, maar wat moeten kinderen met een midlifecrisisfilm?

Soul

Animatie

★★★☆☆

Regie Pete Docter, Kemp Powers.

Vanaf 25/12 te zien op Disney Plus.

In de nieuwe Pixar-film Soul draait het om behoorlijk grote levensvragen. De Volkskrant sprak met makers Pete Docter en Kemp Powers, die zelfs Plato en Nietzsche erbij halen.

Meer over