And Venus was her name

And Venus was her name: Audrey

Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Vandaag Audrey over het bedwelmende effect van een actrice.
van Paul Desmond (1954)

Album van The Dave Brubeck Quartet. Beeld
Album van The Dave Brubeck Quartet.

In de zomer van 1954 was er geen houden aan met Paul Desmond, de Amerikaanse altsaxofonist. Tijdens oefensessies in een New Yorkse jazzclub koekeloerde hij aanhoudend op zijn horloge. Zijn bandleider Dave Brubeck (van The Dave Brubeck Quartet) zag het met lede ogen aan.

Desmond wilde geen seconde missen van het bedwelmende schouwspel dat zich dagelijks een paar straten verderop voltrok: actrice Audrey Hepburn die uit het theater liep, even stilstond op de stoep en daarna in een stationair draaiende limousine stapte. Dave Brubeck wist dat hij zijn saxofonist even een pauze moest gunnen, zodat hij zijn sax neer kon leggen en zich gewoontegetrouw kon haasten naar zijn muze. Zij was op een vast tijdstip klaar met repetities voor het toneelstuk Ondine, elke dag weer.

‘En wat zei je dan tegen haar?, vroeg biograaf Doug Ramsey later aan Desmond, aldus beschreven in Take Five: The Public and Private Lives of Paul Desmond. De muzikant keek hem verbaasd aan en antwoordde: ’Niks. Ben je mal?’

Take Five: The Public and Private Lives of Paul Desmond Beeld k2
Take Five: The Public and Private Lives of Paul DesmondBeeld k2

In de herfst van 1954 nam Desmond zijn ode op aan Hepburn, Audrey. Het is een prachtige, woordeloze ballad, gedomineerd door de zachte, fluwelen stijl (‘Dry as a Martini’) van Desmond, die het lieflijke tafereel op de stoep in New York steeds opnieuw oproept. Je ziet hem staan, stil en betoverd, en je ziet haar, een stralende verschijning, drie minuten en drieëndertig seconden lang.

Audrey Hepburn (1929 - 1993)  Beeld Getty Images
Audrey Hepburn (1929 - 1993)Beeld Getty Images

Audrey Hepburn, dochter van de Nederlandse Ella van Heemstra, was in 1953 wereldberoemd geworden met haar rol in de film Roman Holiday. Na deze film wilden alle jongeren op aarde op een Vespa-scooter rondrijden door Rome.

Ook Desmond maakte faam, als saxofonist in The Dave Brubeck Quartet. Maar qua roem moest hij zijn meerdere erkennen in zijn muzikale aanvoerder, die in 1954 zelfs op de cover van Time Magazine prijkte. In 1959 hadden de jazzcats hun grootste hit, het door Desmond geschreven Take Five.

Time Magazine Beeld k2
Time MagazineBeeld k2

Audrey Hepburn en Paul Desmond ontmoetten elkaar nooit in levende lijve. Hij stierf in 1977, na een bewogen leven vol drugs, drank en kettingroken. Nimmer heeft hij geweten of hij het hart van Audrey had gestolen met het nummer.

Hoe Hepburn zijn muzikaal eerbetoon tot in het maximale had omarmd, bleek pas vele jaren later. Na haar dood in 1993 wilden de Verenigde Naties haar eren, vanwege haar jarenlange inzet als Unicef-ambassadeur. De man van Hepburn, Andrea Dotti, vroeg Dave Brubeck of hij Audrey wilde spelen bij de herdenkingsdienst in het VN-hoofdkantoor. Natuurlijk wilde hij dat.

Dat de familie Hepburn om dat nummer vroeg, was voor Brubeck een verrassing. Hij wist niet dat de lyrische boodschap van Desmond haar ooit had bereikt. Sterker nog, aldus Dotti, zijn vrouw sprak zelfs over ‘My song’. Elke avond, voordat ze naar bed ging, zette ze Audrey op. Als ze in de tuin wandelde, luisterde ze ernaar via de koptelefoon. De ballad was voor Hepburn ‘het ultieme compliment’.

‘Paul heeft het nooit geweten’, schreef biograaf Doug Ramsey. ‘Terwijl hij zo verliefd op haar was.’

John & Paul

Paul Desmond Beeld Getty Images
Paul DesmondBeeld Getty Images