Jazz

Ambrose Akinmusire is een van de meest veelzijdige jazztrompettisten van zijn generatie ★★★★☆

De wat al te stevige drumpartijen van Kweku Sumbry waren eigenlijk het enige minpuntje van het verder weergaloos mooie optreden.

Ambrose Akinmusire en Sam Harris, Bimhuis, Amsterdam


 Beeld Bart Grietens
Ambrose Akinmusire en Sam Harris, Bimhuis, AmsterdamBeeld Bart Grietens

Een vol Bimhuis, dat was lang geleden. Maar na anderhalf jaar mochten er in Amsterdam weer 250 bezoekers naar binnen om ook eindelijk weer eens een Amerikaanse topmuzikant aan het werk te zien. Even met vaccinatiebewijs en paspoort langs de kaartcontrole, maar daarna was alles weer als vanouds.

Dat gaf op voorhand al glans aan het optreden van trompettist Ambrose Akinmusire met zijn kwartet, en het leek wel alsof de muzikanten er ook extra veel zin in hadden. Bijna twee uur stond de trompettist op het podium met goeddeels dezelfde band als waarmee hij zijn vorig jaar zo bejubelde album On the Tender Spot of Every Calloused Moment uitbracht. Drummer Justin Brown is vervangen door Kweku Sumbry, maar pianist Sam Harris en contrabassist Harish Raghavan speelden als vanouds met de inmiddels 39-jarige trompettist.

Die begon zijn concert met Tide of Hyacinth, het openingsnummer van zijn laatste album. Mooi elegant en vitaal tegelijk, zoals hij het intro blies, waarna de ritmesectie (Raghavan met mondkapje) inviel. Drummer Sumbry heeft een zo mogelijk nog vollere drumstijl dan Brown, en zijn met veel klaterende cymbalen versierde spel was meteen al zo hard en nadrukkelijk dat pianist Sam Harris zich maar moeilijk hoorbaar kon maken. Jammer, want de akkoorden waarmee Harris op plaat Tide of Hyacinth openbreekt zijn juist zo mooi.

Die wat al te stevige drumpartijen waren eigenlijk het enige minpuntje van het verder weergaloos mooie optreden. Ambrose Akinmusire zelf bewees zich niet voor het eerst als een van de meest veelzijdige jazztrompettisten van zijn generatie. Hij liet lyrische lange noten vloeien, maar had ook schik in het buigen en sputteren van korte noten, wat tot een hoogtepunt kwam in het minutenlang voortjakkerende Umteyo.

Ambrose Akinmusire, Bimhuis, Amterdam Beeld Bart Grietens
Ambrose Akinmusire, Bimhuis, AmterdamBeeld Bart Grietens

Het Amsterdamse publiek werd voor deze finale nog verrast met twee gastoptredens. Eerst werd altsaxofonist Ben van Gelder uit het publiek geplukt en even later de Amerikaanse tenorsaxofonist Ben Wendel. Beiden speelden hun vurige solo’s aangedreven door inleidende maten van Akinmusire, die vervolgens goedkeurend toekeek. Voortdurende had de trompettist een glunderende, bijna gelukzalige blik. Hij genoot van zijn band en van het publiek, dat eindelijk het optreden zag dat al in mei vorig jaar had moeten plaatsvinden.

Dit was eigenlijk voor het eerst dat de trompettist de muziek van zijn album, dat als jazzhoogtepunt van 2020 is bestempeld, live kon laten horen. Een van de mooiste nummers vrijdag was, net als op plaat, Roy, een sobere, intense blues opgedragen aan Roy Hargrove. Akinmusire vertelde niet zonder emotie dat de drie jaar geleden overleden trompettist zijn belangrijkste inspiratie was die hem, 14 jaar oud, het juiste pad wees. Een pad dat hij na anderhalf jaar gedwongen rust eindelijk weer kan bewandelen en dat hem in november naar Utrecht voert.

Ambrose Akinmusire

Jazz

★★★★☆

10/9, Bimhuis, Amsterdam. 18/11, TivoliVredenburg, Utrecht.