PicsFloortje Smit

Als het om gedateerde beeldvorming gaat, schorten er wel meer dingen aan Sneeuwwitje

Acteur Peter Dinklage. Beeld Getty
Acteur Peter Dinklage.Beeld Getty

In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Floortje Smit

Toen de Amerikaanse acteur Peter Dinklage hoorde dat Disney de eerste latina-prinses ooit had gecast voor de remake van Sneeuwwitje, was hij verbaasd. Niet omdat het meisje volgens haar eigen naam ‘wit als sneeuw’ is, maar omdat de makers het überhaupt een goed idee vinden om hun klassieker uit 1937 af te stoffen.

‘Je doet progressief, maar je maakt wel dat achterhaalde verhaal over zeven dwergen die samen in een grot wonen?’, vroeg de Game of Thrones-acteur, die lijdt aan achondroplasie (dwerggroei), in een podcast. ‘Waar de fuck ben je mee bezig, man? Heb ik voor niets al die tijd op mijn zeepkist gestaan?’

Dinklage heeft ongelijk. De zeven dwergen wonen in een snoezige cottage, niet in een grot. Maar als je deze sprookjesfiguren omzet naar liveaction, zijn ze inderdaad snel de eendimensionale, koddige personages die hij altijd probeert te vermijden. Omdat hij weet hoe hardnekkig én schadelijk het beeld kan zijn van ‘dwergen’ die alleen dienen voor olijk vermaak.

Maar als het om gedateerde beeldvorming gaat, schorten er meer dingen aan Sneeuwwitje. Dat die vrouw voortdurend staat te poetsen en passief wacht op een prins. Dat de kwaadaardige heks een stiefmoeder is – daar kun je met al die samengestelde gezinnen tegenwoordig ook niet mee aan komen. En zeker na de The Voice-verhalen gelooft geen mens nog dat vrouwen het bovenal gezellig vinden als ze door omstandigheden gedwongen moeten samenleven met zeven onbekende mannen van wie ze volledig afhankelijk zijn in een krap huisje.

De studio is in ieder geval druk met de dwergen, liet de filmproducent weten na Dinklages kritiek. Ze gaan ‘stereotypen vermijden’ en zijn ‘in gesprek met mensen uit de gemeenschap’. Net als bij Aladdin en Mulan wordt gewerkt met ‘culturele consultants’.

Bij Disney blijven ze dol op remakes, terwijl de kritiek op hun erfgoed bij ieder project luider wordt. Dat prinsen Sneeuwwitje en Doornroosje kussen terwijl ze liggen te slapen, is aanranding. Dat Belle verliefd wordt op het Beest dat haar opsluit, is een typisch gevalletje stockholmsyndroom. In De kleine zeemeermin geeft Ariel haar stem op in ruil voor een knappe man.

Logisch: de films zijn gebaseerd op sprookjes, geschreven in een andere tijd, met een andere moraal. En dat betekent dat je niet alles kunt moderniseren. Als Sneeuwwitje niet wacht op haar prins, niet wordt wakker gekust en niet inwoont bij zeven dwergen, wat blijft er dan van haar over? Daar kun je over piekeren, al dan niet met ‘culturele consultants’, of je stopt die energie in het creëren van nieuwe verhalen.

Meer over