Alles wat in Lapland gebeurt is uiteindelijk betekenisloos

Betekenisloos generatieconflict vol onsympathieke figuren, en een enkele komische opleving.

Vincent Kouters
null Beeld Ben van Duin
Beeld Ben van Duin

Met het begin is nog niks mis. Te zien is het bruinige interieur van een houten blokhut, vermoedelijk ergens in Lapland, want dat is de titel van deze voorstelling. Er klinkt een muziekje. Dan zwelt achter de deur het gevloek aan. Een man tilt zijn dodelijk gewonde vrouw naar binnen. Uit haar bloedende zij steekt een pijl uit een kruisboog. Daarachter komt een mokkende puberdochter. Een familie in crisis.

Dan hebben we nog een klein uur te gaan in deze lunchvoorstelling van Bellevue. Ontwikkelt zich daarin een familiedrama van formaat? Nee. De tekst van Lapland, geschreven door Jonathan van het Reve, is daarvoor veel te onevenwichtig. Zijn personages zijn volstrekt eenzijdig en zonder uitzondering onsympathiek. Het conflict waaraan de dialogen (ruzies, allemaal) zijn opgehangen, is het meest platgetreden cliché ooit: puberdochter heeft een relatie met een oudere jongen en de ouders zien hem totaal niet zitten. Kortom, een generatieconflict. Maar dan zonder noemenswaardige inzichten.

null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

Vooral moeder en dochter hebben een probleem. De moeder (Lidewij Benus) is een nieuwslezeres en behoort naar eigen zeggen tot 'de elite'. De dochter (Eva Layla Schipper) is bijna 16, recalcitrant en verslaafd aan haar smartphone en aan het woord 'kanker' als voorvoegsel. De vader (Jasper Boeke) is een goedbedoelende sul die tevergeefs probeert de situatie onder controle te houden.

Wat begint als een realistische tragikomedie, transformeert halverwege in een surrealistische thriller. Lapland toont in feite een variatie op een klassiek Freudiaans thema. Het aanvankelijke protest verandert in een smerige oorlog tussen de generaties. Er vallen zelfs doden. David Lynch wordt op de flyer genoemd als inspiratie, maar dat is misleidend. Echt duister wordt het geen moment.

Regisseur Karina Kroft legt daarvoor ook te veel de nadruk op het realisme. Ze laat de acteurs doen alsof deze dialogen geloofwaardig zijn. Ook tracht ze zo veel mogelijk humor uit sommige puntige zinnetjes te wringen. Daarmee, en door het vette spel van Boeke en Schipper, kent Lapland in elk geval nog enkele komische oplevingen.

Het eindigt met de dochter die 16 is geworden en dus volwassen. Ze blijft alleen achter in het verlaten landschap. Tragisch hoor, maar verder? Want eigenlijk is er helemaal niks veranderd. Niemand verdient hier ons medeleven of begrip. Er is geen catharsis. Alles wat in Lapland gebeurt, is uiteindelijk betekenisloos en er is geen reden het niet direct allemaal weer te vergeten.

Meer over