Feuilleton

Alleen maar nette mensen vieren Sinterklaas (4)

Robert Vuijsje wekt de personages uit zijn bestseller Alleen maar nette mensen weer tot leven voor een dagelijks feuilleton (t/m 4 december). Wat voorafging: David moest een Sinterklaasfeest organiseren voor een groot internationaal bedrijf. In de boardroom bespraken de directeuren de opties. Illustraties Olivier Heiligers

null Beeld Olivier Heiligers
Beeld Olivier Heiligers

David keek door de grote ramen naar de stad. Hij had gevraagd: 'Wat is er precies gebeurd op het sinterklaasfeest van vorig jaar?' Het bleef stil. Tot Hans antwoordde: 'Misschien hadden we geen alcohol moeten serveren.' Waar het op neerkwam: er waren zwart geschminkte Pieten. En er waren mensen die dat niet leuk vonden. Maar er waren ook mensen die vonden dat de Pieten zwart moesten blijven, en wie daar problemen mee had, moest maar terug naar zijn eigen land, of dat nu Amerika was of Suriname of zo'n Afrikaans land. Er waren mensen die schreeuwden en begonnen te duwen, het kon dat er een paar klappen vielen. En er waren vrouwen bij en ook eh, kinderen.

null Beeld Olivier Heiligers
Beeld Olivier Heiligers

Bestseller

Robert Vuijsje schreef in 2008 zijn debuutroman Alleen maar nette mensen. In deze bestseller beschrijft hij hoe de Joodse David Samuels (21), opgegroeid in Amsterdam-Zuid, op zoek gaat naar zijn ideale vrouw - die hoe dan ook zwart moet zijn en bedeeld met grote maten. Hij krijgt een relatie met Rowanda (23), een alleenstaande moeder uit de Bijlmer. Het boek, dat in 2012 werd verfilmd, kreeg literaire prijzen, maar riep ook negatieve reacties op. Vuijsje werd beticht van racisme en seksisme. Anderen noemden het 'een boek dat belangrijke maatschappelijk thema's aansnijdt, op een verfrissende, confronterende, hartverwarmende en sensuele manier'. (juryrapport Gouden Uil)

Hans besloot met: 'We moeten een oplossing vinden.'

Martijn ging het uitleggen. Deze keer liet Hans hem uitpraten. 'Wij zijn een Amerikaans bedrijf', begon Martijn. In absolute aantallen vormden de Amerikanen bij de Nederlandse vestiging een minderheid, maar ze vonden dat ze de baas waren. De directie had een mail gekregen uit New York, dat blackface dit jaar niet meer mocht. Zo noemden ze het, blackface, alsof het iets verkeerds was. Driekwart van de werknemers was Nederlands en had al duidelijk gemaakt: wat hebben de Amerikanen te maken met dit feest, waar ze zelf niet eens bij zijn, waarom moeten wij ons aanpassen in ons eigen land? Alsof Amerika zo'n lekker land was. En dan had je nog de Surinaamse collega's, die waren ook al zo fanatiek.

Hans onderbrak Martijn. 'En zo zijn we bij jouw baas gekomen, bij Lenny. Dat is een vriendje van me.'

David dacht: hoe is het mogelijk dat Lenny ook een vriendje is van mijn vader?

'We dachten: laten we een extern bureau inhuren.' Hans keek lachend naar Martijn. 'En heus niet alleen omdat we dan tegen het personeel kunnen zeggen: jullie moeten niet bij ons zijn, wij hebben het niet georganiseerd.'

'Aha', zei David. 'Dus jullie verwachten dat ik een beslissing neem over de kleur van de Pieten bij jullie personeelsfeest?'

Bart keek om zich heen, alsof hij een geheim ging verklappen. 'We hebben overwogen om dit jaar geen sinterklaasfeest te vieren.' Bart praatte zachter dan hij eerst deed. 'Maar dat zou laf zijn. Op de vloer verwachten ze een feest.'

Martijn zei: 'Met cadeaus.'

'We doen het voor de kinderen', zei Bart. 'Die wachten hier het hele jaar op.'

'Maar om je vraag te beantwoorden.' Hans had weer het woord genomen. 'Ja, we verwachten dat jullie een beslissing nemen. Jullie zorgen voor de inkoop van de cadeaus, voor de catering en de aankleding. En voor het inhuren van Sinterklaas en de Pieten. Wij leveren het budget. Is alles duidelijk zo?'

'Ja, alles is duidelijk', zei David.

Hans klapte in zijn handen. 'Dan is deze meeting voorbij.'

Zodra hij buiten stond, belde David naar Lenny.

'Haha, ja', zei Lenny. 'Dit is jouw project, jij moet beslissen.'

David bleef stil.

'Wat ik wel kan beloven', zei Lenny, 'als je dit goed afhandelt, zit er een dikke promotie in.'

De Hoofdrolspelers

David Samuels

Groeide bevoorrecht op in Amsterdam-Zuid. Is een Jood, ziet eruit als een Marokkaan. Kwam in zijn zoektocht naar wie hij is en waarbij hij hoort uit bij Rowanda. En niet alleen om zijn nette ouders te provoceren.

Rowanda Pengel

Groeide minder bevoorrecht op in de Bijlmer. Kwam ondanks beperkt contact met witmensen uit bij David. Vroeg bij haar eerste bezoek aan zijn vader: 'Heeft u al die boeken gelezen?' Dat was geen provocatie.

Meer over