Alleen maar nette mensen vieren Sinterklaas (11)

Robert Vuijsje wekt de personages uit zijn bestseller Alleen maar nette mensen weer tot leven voor een dagelijks feuilleton (t/m 4 december). Wat voorafging: David en Rowanda waren naar Terschelling gegaan om rustig te praten over zijn keuze: wel of geen Zwarte Pieten op het sinterklaasfeest dat hij moest organiseren.

null Beeld Olivier Heiligers
Beeld Olivier Heiligers

Rowanda vond de hotelkamer niet groot genoeg. Toen David eerder op de dag de deur openmaakte, liep Rowanda voor hem naar binnen.

'Wat is dit?', vroeg ze.

David zei dat het een hotelkamer was.

'Waarom zo klein?'
'Eh', zei David. 'Dit is hoe groot hotelkamers meestal zijn.'

Rowanda wilde dat hij naar beneden ging om een grotere kamer te eisen.
David vroeg of het voor Rowanda de eerste keer in een hotel was. Dat ontkende ze. 's Avonds na het eten kwamen ze terug op de kamer. Rowanda maakte geen bezwaar meer tegen de afmeting. Van de hotelkamer.

'Ga je geen ruzie maken?', vroeg David.
'Nee. Waarom?'

David had gehoopt op ruzieseks.

'Jij altijd met je ruzieseks. Hou op met me, hoor.'

De hoofdrolspelers

David Samuels
Groeide bevoorrecht op in Amsterdam-Zuid. Is een Jood, ziet eruit als een Marokkaan. Kwam in zijn zoektocht naar wie hij is en waarbij hij hoort uit bij Rowanda. En niet alleen om zijn nette ouders te provoceren.

Rowanda Pengel
Groeide minder bevoorrecht op in de Bijlmer. Kwam ondanks beperkt contact met witmensen uit bij David. Vroeg bij haar eerste bezoek aan zijn vader: 'Heeft u al die boeken gelezen?' Dat was geen provocatie.

David had een theorie dat de beste seks plaatsvond tijdens ruzie, terwijl Rowanda en hij doorgingen met elkaar uitschelden.

'Zullen we deze keer gewone seks doen?' Rowanda begon zich uit te kleden.

Tot ze stopte. Al haar kleren lagen op de grond. Rowanda draaide zich om en bleef helemaal stil staan. Ze keek uit het raam en praatte tegen zichzelf, alsof David niet in de kamer was.

'Ik denk dat ik me blij voel. Of trots ofzo. Dat een witteman me mooi vindt. Daarna denk ik: wat de fok? Waarom zou ik daar trots op moeten zijn?'

David verstond niet alles. Wat hij ervan begreep: Rowanda walgde ervan dat ze geprogrammeerd was om vereerd te moeten zijn als iemand zoals David verkering wilde met iemand zoals zij.

Rowanda draaide zich om. Met haar ogen dwong ze David om niet te kijken naar haar borsten maar naar haar gezicht. Na een paar seconden zei ze iets. Nadat ze David met haar ogen permissie had gegeven om weer naar beneden te kijken, naar haar borsten.

null Beeld Olivier Heiligers
Beeld Olivier Heiligers

'Ik ben blij dat je hier plezier van hebt.'

Rowanda draaide zich om. Haar bil was nu naar David gekeerd.

'En hiervan.'

Ze draaide zich weer om. Rowanda en David keken in elkaars ogen.

'Ik snap dat het voor jou belangrijk is', zei Rowanda.
'Voor mij gaat dit om meer dan mijn bobbies en mijn bil.'

David zei dat het voor hem ook om meer ging.

'Laat me je dit vragen. Wie is de baas als wij liggen te ploppen?'

David probeerde een beschrijving te geven van de fysieke handelingen tijdens het ploppen. En wie daarbij in zijn beleving de baas was.

'Maakt niet uit', zei Rowanda. 'Ik doe alsof ik de baas speel over jou. Waarom denk je dat ik dat doe?'

David wist het niet.

'Wit, Joods, hoe jij jezelf ook noemt - voor mij ben je de witteman die komt nemen wat ik heb. Ik zet een grote mond op, maar het blijft wat het is: de witteman neemt wat ik heb.'

David was stil.

'Jij hebt momenten op een dag dat je niet aan je kleur denkt. Dat weet ik zeker. Ik niet. Dat is het verschil tussen jou en mij. Voor mij is het er altijd. Iedere seconde dat ik wakker ben.'

David durfde nog steeds niet naar beneden te kijken.

'Kom dan.' Rowanda liep naar het bed, ging op haar knieën zitten en boog voorover. 'Backpoen', zei ze. Het klonk als een bevel.

Meer over