PicsAlanis Morrisette

Alanis Morissette is op haar 15de misbruikt in de muziekindustrie. Maar zó had ze het niet willen vertellen

x Beeld x
xBeeld x

In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Het was al vreemd dat Alanis Morissette er niet bij was, bij de feestelijke wereldpremière van de documentaire over haar leven op het filmfestival in Toronto. De Canadese was druk met haar jubileumtour, maar toch. The Washington Post had ‘opgevangen’ dat ze niet helemaal gelukkig was met Jagged.

Hoe ongelukkig bleek gisteren. De 47-jarige popster was in een officieel statement kristalhelder: ze beticht HBO van een ‘op sensatie beluste agenda’ en ze zegt dat haar vertrouwen is geschaad. Regisseur Alison Klayman heeft haar geïnterviewd tijdens een ‘kwetsbare periode (in lockdown, tijdens mijn derde post-partumdepressie)’ en het resultaat was een ‘gesimplificeerd’, soms ‘onjuist’ verhaal dat zij nooit had willen vertellen.

In Jagged vertelt Morissette hoe zij op haar 15de seksueel is misbruikt in de muziekindustrie. ‘Het heeft me jaren therapie gekost voordat ik kon toegeven dat ik een slachtoffer was. Ik vertelde altijd: ‘Ik stemde ermee in.’ En dan zeiden mensen tegen me: ‘Je was 15. Dat kan dan helemaal niet.’ En nu denk ik: het waren allemaal pedofielen. Het is verkrachting.’

Logisch dat Klayman, gezien de aandacht voor dit soort onderwerpen, hier een groter punt van maakt. Maar heeft Morissette spijt van wat ze heeft verteld of van de manier waarop? Heeft ze er geen zin in dat dat het narratief over haar persoon gaat bepalen?

‘Het is nu eenmaal moeilijk om jezelf terug te zien in een film’, stelde Klayman nog voor Morissettes statement. Inderdaad: als je bijvoorbeeld politicus bent en je wordt gefilmd, en je ziet later terug dat je geen autogordel om had, kún je denken: shit, daar krijg ik gezeik mee, aanpassen die hap. Dan moet je als maker natuurlijk je rug recht houden. Maar Jagged is geen politiek portret. De wereld heeft hier geen recht ‘op de waarheid’. Het is een kwetsbaar, persoonlijk verhaal: als maker kun je er dan maar beter voor zorgen dat de geportretteerde zich er comfortabel bij voelt.

Nee, dat is geen officieel moetje. Je hoeft je er natuurlijk niets van aan te trekken, als regisseur ben je eindbaas. Maar dan heb je dus een veelbesproken film, waarin een vrouw te zien is die zichzelf meer bloot geeft dan ze wilde en die zich misbruikt voelt door de makers. Wie heeft er zin om dat te zien?