Acteur Jonas Smulders is een van de Shooting Stars op het filmfestival in Berlijn. 'Ik zíé mezelf hier af en toe staan'

Maar eigenlijk droomt hij van een carrière als regisseur. Hoe moet dat nou?

Selfies van Jonas Smulders met mensen die hij ontmoet op de Berlinale. Beeld
Selfies van Jonas Smulders met mensen die hij ontmoet op de Berlinale.Beeld

'Het is haast een transcendentale ervaring', zegt Jonas Smulders (24) terwijl hij zaterdagmiddag even op adem komt in de lobby van zijn hotel, op een kwartiertje wandelen van het Berlijnse filmfestivalhart, bij de Potsdamer Platz. Brede lach: 'Ik zíé mezelf hier af en toe staan.'

De Nederlandse acteur (Geen koningen in ons bloed, Broers, later dit jaar te zien in de verfilming van het boek Niemand in de stad) is een van de Shooting Stars op de Berlinale, een jaarlijks festivalevenement waar tien jonge Europese acteurs een podium krijgen om hun internationale carrière te lanceren.

Spagaat

De Shooting Star-jury bleek vooral onder de indruk van Smulders' rol in het Nederlandse coming-of-agedrama Broers. In het juryrapport wordt 'de menselijke fijngevoeligheid' geroemd waarmee hij zijn personage speelt. Het zijn vier belangrijke dagen voor jong talent: eerdere Nederlandse deelnemers als Sylvia Hoeks (2011) en Marwan Kenzari (2014) gelden nu als opwindende nieuwe namen in Hollywood.

Vanochtend vestigde Smulders een persoonlijk interviewmarathonrecord: hij had in drie uur zeventien interviews met vooraanstaande internationale filmbladen als Variety en Screen Daily. Zonder zich al te stevig voor te bereiden, overigens, want hij geeft de voorkeur aan een zo natuurlijk mogelijk gesprek. 'Ik heb geen vaste citaten klaarliggen, ik ben niet zo bezig met mezelf verkopen', zegt hij. 's Middags staat een sponsorevenement van een groot sieradenmerk op het programma, inclusief fotoshoot. Zondag: speeddatesessies met tien tot twintig casting directors die stuk voor stuk benieuwd zijn naar Smulders' plannen en ambities.

Zojuist voerde hij nog een eerste gesprek met een Amerikaans acteursagentschap dat hem graag wil binnenhalen. 'Superleuk, natuurlijk.' Maar Hollywood is niet Smulders' grootste of enige ambitie. 'Sylvia en Marwan hebben na Berlijn een paar jaar keihard in hun acteercarrière geïnvesteerd. Ze gingen veel naar Los Angeles, schaafden hun accent bij. Ik zit in een spagaat.'

null Beeld
Beeld
null Beeld
Beeld

Generatiegenoten

Smulders wil zelf ook films maken, hij is halverwege het eerste jaar op de Filmacademie, richting regie. Hardop droomt hij van 'een eigen film op een A-festival'. Maar tegelijk lonkt het acteren meer dan ooit - juist hier in Berlijn, tussen negen andere Shooting Stars. 'Het zijn generatiegenoten, dat maakt het al leuk, en het zijn ook allemaal supervette acteurs', zegt hij. 'Eili Harboe uit Noorwegen bijvoorbeeld, ze speelde in Thelma, een geweldige film. Of de Duitser Franz Rogowski, hij speelt in twee films die hier in de hoofdcompetitie draaien (In den Gängen en Transit) én hij zat vorig jaar in de laatste film van Michael Haneke. Van hun ervaringen leer ik ook.'

Na vier festivaldagen in Berlijn is het zondagavond vertoonde The Real Estate van het jonge Zweedse filmduo Axel Petersén (38) en Måns Månsson (36) een van de opmerkelijkste films in de hoofdcompetitie van de Berlinale. De competitie lijkt soms een tikje te veel samengesteld uit behoudzuchtige cinema van makers die weinig buiten de lijntjes durven te kleuren - een punt van kritiek dat afgelopen november nog werd verwoord door 79 Duitse filmmakers in een brandbrief aan het festival. Maar The Real Estate lijkt te zijn geprogrammeerd om die kritiek te weerleggen. De film, deels sociale kritiek en deels ongrijpbare satire, is een lekker woest gefilmd en vreemd relaas over een oudere dame die een appartementencomplex erft en zich een hoop trammelant op de hals haalt - met een hypnotiserende elektronische soundtrack en een ijzersterke hoofdrol van de onbekende Léonore Ekstrand, de 68-jarige tante van regisseur Petersén. Ze acteerde slechts in twee eerdere films van haar neefje. Na afloop van de film werd haar naam genoemd als serieuze kanshebber voor de Zilveren Beer voor beste actrice.

null Beeld
Beeld
null Beeld
Beeld

Kim Ki-duk

Spraakmakend, zij het op een andere manier, was ook de vertoning van Human, Space, Time and Human van de Zuid-Koreaanse filmrebel Kim Ki-duk (Bin-jip, Spring, Summer, Fall, Winter and... Spring), te zien in het Panorama-programma. De regisseur is in zijn thuisland onlangs veroordeeld tot een boete voor het slaan van een actrice op de set van een van zijn vorige films Moebius (2013). Daarom had hij volgens critici niets te zoeken op een festival dat de #MeToo-beweging openlijk steunt.

Op de persconferentie na afloop van de film, een metaforische vertelling over een samenleving aan boord van een schip die ontaardt in een orgie van geweld, werd de regisseur onderworpen aan een spervuur van vragen over de zaak. Excuses voor de klap kwamen er niet: het gebeurde tijdens de repetitie voor een gewelddadige scène, zei Ki-duk. Zijn crew beschouwde het voorval niet als problematisch, de actrice bleek het na afloop anders te hebben geïnterpreteerd. 'Ik ben het niet volledig eens met de uitspraak van de rechter', zei de regisseur, 'maar ik draag wel de verantwoordelijkheid. Dit soort uitspraken zijn een belangrijk onderdeel van het proces om de film-industrie te veranderen.'

Ki-duks afsluitende woorden: 'U moet weten dat ik in het echt niet zo gewelddadig ben als mijn films.'

null Beeld
Beeld

Lof voor Nederlandse inbreng

Cobain, de nieuwe film van de Nederlandse regisseur Nanouk Leopold over de getroebleerde verhouding tussen een tienerjongen en zijn verslaafde en zwangere moeder, is zaterdagavond na de wereldpremière in Berlijn overwegend positief ontvangen. Hoofdrolspeler Bas Keizer, van de straat geplukt in Rotterdam, is volgens The Hollywood Reporter een 'ster in wording'. Screen Daily heeft lovende woorden voor de naturelle aanpak van Leopold, al is de film niet zozeer een nieuwe stap in haar oeuvre als wel een bevestiging van haar kunnen.

Meer over