5 Days Off is 2 dagen spannend

‘Spannend’ en ‘nieuw’ waren vooral de eerste twee dagen van het dancefestival. Maar het bood verder weinig verrassends.

Van onze verslaggeefster Sasja Kooistra

Op dag drie van 5 Days Off laat het Kindred Spirits Ensemble in het Amsterdamse Paradiso horen dat techno ook heel ontspannen kan klinken. Het orkest brengt met Strings of Life (naar de gelijknamige technoklassieker van dj Derrick May uit 1987) een lofzang op de invloedrijke dancestroming Detroit techno. Het is verfrissend om zeven ‘classics’ van producers als Theo Parrish en Carl Craig in een orkestrale setting te horen, maar meer dan dat is het niet. Sommige nieuwe arrangementen kabbelen te veel door.

Maar het sympathieke project is een welkome afwisseling in het vijfdaagse menu van techno, electro, house en dubstep. Het concert valt onder de onverwachte ontdekkingen die horen bij 5 Days Off, dat een dwarsdoorsnede wil voorschotelen van wat op dit moment nieuw en spannend is in de elektronische muziekscene.

De programmering is dit jaar minder geslaagd. Met de grote dj-namen (Richie Hawtin, Crookers, Diplo, Deadmau5) en met de voorgeschotelde Nederlandse en Vlaamse voorhoede is op zich niets mis. Maar grote kans dat de gemiddelde danceliefhebber, verwend door de bloeiende dancescene in Nederland, het gros van deze acts onlangs nog heeft gezien of gaat zien.

Dat zou in de volgende editie beter moeten gaan, nu de organisatie heeft besloten dat die al in maart zal plaatsvinden. Als reden voor deze verschuiving noemt directeur Jan Hiddink dat er aan een indoorfestival in het zomerseizoen nadelen zitten: het is in de zalen vaak te warm en ‘de clubcultuur vraagt toch om bewegen’. Ook zit de concurrentie van gelijktijdige festivals in het buitenland (met een rianter budget) het boeken van grote namen voor 5 Days Off in de weg.

Op de keuzes van het dancefestival viel wat af te dingen. Het deed schraal aan dat vaste dj Arnold van clubavond Noodlanding op de indie-danceavond in de grote zaal van Paradiso het gat van twee uur tussen de optredens van de bands Simian Mobile Disco en The New Wine mocht opvullen. Je zou bijna vergeten dat je hebt betaald voor een vernieuwend elektronisch muziekfestival en niet voor een reguliere donderdagse editie van Noodlanding.

Niet verwonderlijk dat bezoekers hun heil zochten bij nieuwkomer Miike Snow: een onverwacht fijn optreden in een volle en warme bovenzaal.

De vraag was ook waarom The New Wine de prominente tijd van 00.30 uur in de grote zaal kreeg toebedeeld. Het Noorse bandje toonde zich nog niet rijp voor die plek; het wilde maar niet swingen.

De band had beter van plek kunnen wisselen met het Britse danceduo Simian Mobile Disco dat in de vroege avond de zaal met een live-set plat speelde. James Ford en James Shaw cirkelden al knoppen draaiend om hun elektronische apparatuur, die zo was opgesteld dat het publiek kon zien hoe hoe de live-effecten tot stand komen. Aan de wat tamme podiumpresentatie van voorheen was gewerkt: Ford ging geregeld aan de rand van het podium staan om het publiek op te zwepen.

Simian Mobile Disco past in het rijtje ‘spannend en nieuw’. Het gros van de optredens die aan die kwalificatie voldeden, had plaats op de eerste twee dagen van 5 Days Off, toen het festival wel aan de verwachtingen voldeed.

Naast Santigold en boeiende nieuwe acts als The Field, Moderat en Black Rose op woensdag, zorgde de voorhoede van de dubstep in de Melkweg op donderdag voor een geslaagde avond.

De sensatie van die dag komt op naam van Gaslamp Killer. De show die de excentrieke Amerikaan ervan maakt, is een must-see. Tussen de voorgeschotelde fragmentarische stukjes dubstep, hiphop en jazz door pakt hij de microfoon om wat met het publiek te dollen. Vervolgens dirigeert hij manisch met de beats mee. Voor wie Gaslamp Killer heeft gemist: in augustus is er op Lowlands een herkansing.

Op de andere dagen bleef het bij hier en daar wat leuks sprokkelen. Crystal Castles hoorde daar niet bij, en viel tegen met eentonige punkelectro en onverstaanbare schreeuwzang van dramakoningin Alice. Wel een dikke voldoende kreeg het speelse liveoptreden van de jonge Oostenrijker Dorian Concept die zijn complexe, maar warm-funky composities virtuoos presenteerde. Ook de performance van videokunstenaar en regisseur Chris Cunningham, bekend van zijn video’s voor Aphex Twin en Björk, mocht er zijn. Na wat technische problemen kwam in een audiovisuele liveshow op drie schermen nieuw en oud materiaal langs in de stijl die we van Cunningham kennen: verontrustende, vervreemdende beelden van vervormde mensachtigen, met veel bloot, porno en geweld, perfect op de beat gemonteerd.

Meer over