2000 Beats laat onecht in echt opgaan

Het is donker in de Rotterdamse Witte de Withstraat. Van de telefooncel op de hoek druipen klodders bloed. 'Bel Kika' staat er op een briefje....

In de verte is te zien hoe Kika belt, gezeten achter het verlichte raam van een villa. De hoorn erop leggen gaat niet meer. Kika dwingt de beller haar te helpen. Bijvoorbeeld door naar een café te gaan en haar vriend te halen. Maar voor het zover is, kan hij nog via een telescoop naar haar gluren.

Kika - een installatie van de Belgisch kunstenares Ilse Roman - was dit weekeinde te beleven op het Rotterdamse kunst- en cultuurfestival 2000 Beats, onderdeel van September in Rotterdam. Bezoekers die toevallig het briefje op de telefooncel zagen en belden, raakten verstrikt in een filmisch avontuur.

En niet alleen de festivalbezoekers. Ook toevallige voorbijgangers belden Kika's nummer. Volgens de organisatoren belden verschillende mensen de politie bij het zien van de haastig geparkeerde auto - een ander onderdeel van Romans installatie - op het grasveld langs de gracht. In de auto zat een actrice met een verwarde blik, de deuren stonden wagenwijd open, en de lichten schenen nog.

De scheidslijn tussen fictie en werkelijkheid vervaagde op 2000 Beats, en dat is precies wat de organisatoren wilden. 'Door te spelen met die scheidslijn, willen we een intiem gevoel bij de bezoeker oproepen', zegt organisator Jacco Ouwerkerk (26) van Barcode. In de hele Witte de Withstraat had hij beeldend kunstenaars, acteurs, dansers, vormgevers en fotografen verzameld die rond dit thema werkten.

Zo ook de acteurs van Forced Entertainment, die in een zes uur durende vraagsessie Quizoola! elkaar persoonlijke, therapeutisch aandoende vragen stelden in de kelder van het Scapino-gebouw, in een zijstraat.

Verderop zat kunstenaar Erik Hombrink. Op het eerste gezicht een rasechte KPN-monteur die aan het schaften is in zijn smerig-witte werktentje. Eén blik in dat tentje leerde dat Hombrink geen gewone monteur was. Binnenin werd poëzie gemaakt. Hombrink verzamelde tekstflarden uit de ether, typte ze ter plekke uit en plakte ze op zijn tentje.

Een van de charmante aspecten van dit festival was het toeval waarmee je de kunstenaars tegen het lijf liep. Er was geen gids, geen duidelijk programma, wat bij sommige bezoekers tot verwarring leidde. De kunstwerken en performances drongen zich pardoes aan je op, in een donker hoekje van een gebouw, onder een struik, op een keukenkruk in zomaar een woonkamer. Een operazangeres gaf aria's weg vanuit het raam van een woonhuis, kunstenaar Erik Hobijn brouwde vreemdgekleurde drankjes in een onopvallend barretje op de hoek, en in V2 konden bezoekers een gevecht aangaan met robots in het helse robotplein.

Een van de belangrijkste onderdelen van het festival - wat aangekondigd stond als het 'geheime programma' - ging niet door. Het was de bedoeling dat festivalgangers via chat-boxen op de computer naar verborgen performances werden geleid, maar door een kabelstoring is dit mislukt.

De bezoekers hadden genoeg aan de rest van het programma. In de bebloede telefooncel stonden zaterdagnacht nog steeds bellers voor Kika. Anderen probeerden het via hun mobiele telefoons. En festival of niet: wie zou niet in Kika geloven?

Meer over