150 EURO

Iedere week vragen we een min of meer bekend persoon een bedrag van 150 euro uit te geven aan cultuur, en de keuzen toe te lichten....

In één week verplicht 150 euro uitgeven aan cultuur bleek een hell of een opdracht te zijn. Cultuur vloeit je uit zoveel richtingen aan, dat ik een aantal omwegen heb moeten maken om iemand te vinden die er geld voor wou. De boeiendste cultuur heb ik ook deze week gratis van het tv-scherm geplukt. Nu ja, je betaalt wel kijk- en luistergeld en ook de kabel is niet gratis. Tweeëneenhalve euro, omdat u het bent. Daarvoor heb ik vorige zondag de beste stukken van Seven tot mij genomen, terwijl ik switchte tussen Freek de Jonge (De Grens) en een geweldige documentaire over Muhammed Ali op BBC 2 (Reputations). Wat mij betreft is Muhammed Ali één van de boeiendste figuren uit deze eeuw. Nu ja, ik ken ze dan ook niet allemaal. Dinsdagavond dan weer sofabreed grijnzend Fargo van de gebroeders Coen tot mij genomen. Er zelfs België-Marokko voor laten staan, hoewel u weet hoe superieur de Rode Duivels dezer dagen spelen. Vrijdag nog welgemikte happen uit The Color of Money van Scorsese teruggezien, en op de BBC in Parkinson geweldige oude interviews met Henry Fonda, James Stewart, James Cagney, Orson Welles. Maar daarmee brandde dat geld nog altijd in mijn zak.

De cd's die ik graag zou hebben, heb ik eigenlijk al. Bad Love van Randy Newman , 18 tracks van Bruce Springsteen, The best of Elvis Costello fleuren mijn uren in de auto op ...Ha! Rijcultuur! Is ook cultuur, dacht ik. Rock 'n' roll onderweg heeft wel het neveneffect dat ik de beat meesla op het stuur en meetrap op het gaspedaal, en zo leek woensdagmiddag dankzij de verkeerspolitie de 150 euro plotseling integraal aan rijcultuur besteed te zullen worden; boete wegens overdreven snelheid, 7.000 Belgische francs, dat wil zeggen dat ik nog moest bijleggen.

Ik reed hard omdat ik tijdig in het theater moest zijn, want dat is ook cultuur. Een try-out voor Humo-lezers van Talkshow, een coproductie van Compagnie de Koe en het Toneelhuis geschreven door Peter Van den Eede, met hulp van Tom Lanoye, en met Mark Uytterhoeven als 'adviseur', want het stuk zou in een tv-studio spelen. Helaas kon ik gratis binnen. Het stuk bleek zich, twee dagen voor de première, nog in een dusdanig embryonaal stadium te bevinden dat je je afvroeg of je de conceptie zelf nog zou zien.

Nu wordt het spannend, en dus pas ik de truc met de boekhandel toe. Aangezien ik nog altijd niet weet hoe je internet bespeelt en daar ook allesbehalve een hoofd voor heb, besluit ik Internet voor dummies te gaan kopen. Ik koop het verkeerde boek. Met dié graad van onvermogen hadden zelfs deze op hun hurken gezeten auteurs geen rekening gehouden. Er stond wel 'Internet' op, maar het ging over e-mail. Dat kan ik ook niet. Wel lekker 1.260 F kwijt, in één klap.

Daarna loop ik langs de Kuifjes-albums en koop het mooiste van allemaal, dat ik in mijn jeugd zowat heb stukgevreten met mijn ogen : De krab met de gulden scharen. Vervolgens koop ik van Thomas Harris Hannibal, het vervolg op De schreeuw van het lam (720 F). Het zal ijzersterk blijken te zijn.

Ik heb nog enkele uren de tijd. De cd-winkel in. Cultuur! Waarom heb ik nooit tijd gemaakt om Bach te leren kennen? Volgens kenners is hij soms even spannend als Presley . Ik laat mij (één oog op de klok) adviseren en schaf mij drie vioolconcerto's aan in een uitvoering door Itzhak Perlman (830 F); dat wordt genieten, straks in de auto. En voor overdreven snelheid is er niet meteen gevaar, heb ik zo het gevoel. Daarom neem ik nog snel de cd-versie uit de rekken van een plaat die ik al bijna dertig jaar kwijt ben (uitgeleend aan Herman De Coninck, en hoe gaat dat): Cruising with Ruben & The Jets door Frank Zappa en The Mothers of Inventions (555 F). Ha! Cheap Thrills! Ik kan het nog helemaal mee zingen.

Dan nog gauw Loudon Wainwright III's Social Studies (810 F) meegegraaid en meteen door de boxen gejaagd: pure schoonheid. Nu nog het wisselgeld opgemaakt. Op weg naar huis rijd ik met gierende banden langs enkele musea. Ze zijn gesloten. Gelukkig zit bij het station een jonge saxofonist gehurkt achter een omgekeerde hoed. 'In the mood!' brul ik en mik een handvol kleingeld door het autoraam.

Hè,hè.

Meer over