VERSLAGGEVERSCOLUMNMargriet Oostveen in Rijssen

Zolang de avondklok voortduurt schalt de Last Post door Rijssen

null Beeld

Drie weken nu staan twee buurmannen elke avond om 9 uur op hun balkon in het hart van het Twentse Rijssen, ieder met een speaker van 300 watt. Richard Alberts, elektricien, houdt er een mengpaneel bij vast. Erwin Tiggelhoven, dakdekker, pakt zijn telefoon met Spotify. Dan, als de klok van de Schildkerk voor de negende keer heeft geslagen en een zware stilte over het stadje valt, klimmen hier trompettonen als uit een dal omhoog: Erwin en Richard laten de Last Post over het Europaplein schallen.

Daarna roken ze samen een sigaret en is het alweer klaar.

Iedere avond doen ze het opnieuw, vastbesloten dit vol te houden tot de allerlaatste avondklok. En ik kom luisteren als ze de zondagsrust gaan verstoren. Hier telt dat nog, Rijssen heeft twaalf kerken. ‘Alleen zodra er iemand klaagt houd ik ermee op’, zegt Erwin, ‘maar niemand klaagt’.

Een gescheiden vader in een klein appartement, zorgvuldig ingericht, ook voor zijn dochter van 8. Het begon met een bericht dat Erwin na de eerste avondklokrellen op Instagram zette: ‘Ik roep iedereen bij deze op om vanaf morgen om precies 21.00 uur ‘the Last Post’ te draaien op welke manier dan ook, gedurende de avondklokperiode! Voor hen die gevallen zijn voor onze vrijheid en om stil te staan bij alle coronaslachtoffers! En TEGEN dat kleine groepje randdebielen die alleen maar rotzooi trappen. #laathetnietvoornietszijngeweest #geluidaan #tijdvoorverbroedering’

Erwin Tiggelhoven (l) en Richard Alberts. Beeld
Erwin Tiggelhoven (l) en Richard Alberts.

‘Ik zat thuis net een oorlogsfilm te kijken’, zegt Richard ontspannen achter een beugelfles Grolsch aan Erwins eettafel. ‘Ik dacht dat die muziek erbij hoorde.’

De Last Post klonk die eerste avond nog niet heel hard, Erwin gebruikte zo’n klein bluetooth-boxje.

Richard: ‘Mijn vriendin zei: het komt van buiten. Dus ik kijk even, zie ik Erwin op zijn balkon staan.’

Ze kenden elkaar nog niet zo goed, Erwin woont hier pas sinds augustus.

Richard stapte ook zijn balkon op en zei ‘goeie actie’. Hij dacht toen nog dat die tégen de avondklok was bedoeld. ‘Maar toen het vóór was, vond ik het eigenlijk ook wel goed.’

Erwin: ‘Ik legde Richard uit dat het tegen die relschoppers was en voor meer saamhorigheid.’ Zoals na het neerstorten van de MH17 zegt hij, toen stonden Nederlanders toch ook zij aan zij langs de snelweg voor de slachtoffers?

Ja, dat vond Richard eigenlijk ook wel. Dus die bracht de volgende avond een wat grotere geluidsbox en deed voortaan mee. Mensen stonden voor de ramen en kwamen naar buiten om te filmen. Waar kwam die muziek vandaan? Tubantia werd getipt en schreef als eerste over een geheimzinnige trompetspeler.

Erwin: ‘Toen appten mijn vrienden: jij was het!’

Richard: ‘Nou, je had het ook zelf op Instagram gezet, he. De eerste avond al.’

O ja. Maar goed. Tubantia kwam langs voor een interview.

Richards vader leende hen twee nóg grotere boxen, ieder 300 watt. Ook Richards schoonvader haakte aan. Die speelt de Last Post nu iedere avond voor zíjn huis. Een collega in Nijmegen doet het. Iemand in Hengelo. En er schijnt een trompettist mee te spelen in Markelo.

Erwin blijft herhalen wat een ‘klap in het gezicht’ van al het zorgpersoneel de rellen waren, hij trekt zich die opvallend hard aan. Waarom? Hij noemt zichzelf een ‘echte Tukker’, er staan boerenklompen naast zijn balkondeur, deze dakdekker is ‘geen doetje’. Hij twijfelt even. Dan: ‘Ik ben hoog sensitief. Het komt bij mij allemaal erg hard binnen.’ Hij ontdekte dat zes jaar geleden na zijn scheiding, zegt hij, in therapie. ‘En die rellen doen toch gewoon píjn. Het is allemaal zo bóós.’

‘Nog één minuut’, mompelt zijn buurman. Richard zet de speakers vast klaar, op een klapstoel op het balkon. Buiten wijst Erwin naar de overkant van het plein, waar iemand een vlag met ’75 jaar vrijheid’ aan zijn balkon heeft gehangen: ‘En als wij de Last Post spelen, dan zet hij daar even een lamp op.’

De klok slaat negen. De trompettonen beginnen over het lege plein te klimmen. En ja, daar staat iemand op om een grote spot naar de vlag te draaien. Het lijkt op een tegenprotest, ‘maar dat geeft niet’, zegt Erwin. Omdat het zo nu iedere avond gaat. In alle rust. Als een gesprek bijna.

Meer over