ColumnMerel van Vroonhoven

Zelden in zo weinig woorden zoveel vaagheid en slagen-om-de-arm gelezen

Merel van Vroonhoven artikel Column Beeld .
Merel van Vroonhoven artikel ColumnBeeld .

‘Maar juf, waar bouwen we dan aan?’ Ik hoor het de vijfjarige Anil nog zeggen. Ik liep stage in de onderbouw in het speciaal onderwijs. ‘Vandaag gaan we in groepjes steensgewijs leren bouwen!’ riep ik opgewekt. ‘Maar eerst lees ik een verhaaltje voor.’ Ik was amper bij pagina twee van Bob de Bouwer of Anil begon te pruttelen. ‘Ik wil die grote blokken niet. Ik houd alleen van kleine blokjes!’ Waarop ook Tristan het nodig vond om zijn voorkeur voor blauwe blokken luidruchtig kenbaar te maken.

‘Kijk eens hoe mooi Bob de Bouwer een muurtje bouwt’, probeerde ik nog. Tevergeefs, de blokken vlogen me al om de oren.

‘Pfff, ik leer het nooit’, verzuchtte ik na afloop tegen mijn stagebegeleider.

‘Tuurlijk wel’, zei ze. ‘Maar neem eerst maar lekker vakantie. Daar ben je vast aan toe.’

Zo stel ik me het laatste gesprek van informateur Hamer met Kaag en Rutte ook voor, vlak voor de zomer: ‘Neem eerst maar lekker vakantie Sigrid, daar ben je vast aan toe na al dat campagne voeren! En jij ook Mark, na zo’n coronajaar en een politieke bijna-doodervaring. We houden het gewoon even voor gezien.’

Nóg meer door werkdruk gevelde politici, dat moet coûte que coûte voorkomen worden, zal Hamer gedacht hebben. Dus ging het formatieproces de ijskast in en zocht het Binnenhof, met vaccinatiebewijs of negatieve PCR-test paraat, de warmte op in een minder roodgekleurd land. Voor het gemak maar even vergetend dat de formatie, die toen al op de nominatie stond om de langst lopende in de geschiedenis te worden, daarmee nog meer vertraging opliep.

Niet zo zeuren! We doen gewoon alsof dit kabinet niet al maanden demissionair is. Want wat maakt het uit dat de natuur moord en brand schreeuwt, het Maaswater ons over de schoenen loopt en na het zoveelste alarmerende klimaatrapport de VN ‘code rood’ voor de mensheid heeft uitgeroepen? Geen paniek, een paar weken reces op een mensenleven maakt ook niet uit. Ellenlange wachttijden in de jeugdzorg, een op de twaalf kinderen in armoede, schrijnende woningnood onder starters, leerlingen zonder leerkracht voor de klas? Niet zo flauw doen. Ook politici verdienen vakantie. Bovendien, de economie draait weer als een tierelier en het geld klotst tegen de plinten.

Even leek Den Haag zich erbij neer te leggen. Maar toen eind van de zomervakantie twee oude partijprominenten van VVD en D66 (ja, ook hun tijd begint te dringen) zich in de media roerden, ontwaakte de Kamer morrend uit haar zomerroes. Dus schreef de voorzitter snel een briefje aan de informateur, die nog met vakantie was. ‘Ha Mariëtte, hoe staat het er eigenlijk mee, met die formatie?’

Afgelopen donderdag kwam het verlossende antwoord. ‘Er is gewerkt aan het formuleren van bouwstenen voor een mogelijk regeerakkoord’, schreef Hamer. Haar inschatting is dat gesprekken daarover met de andere beoogde partijen kunnen worden gestart. Of er dan ook onderhandeld kan worden? Dat wist ze niet, dat is afhankelijk van het verloop van die gesprekken, maar moet binnen afzienbare tijd duidelijk worden.

Eén alinea was het, meer niet. Zelden in zo weinig woorden zoveel vaagheid en slagen-om-de-arm gelezen. Geen glimp van het toekomstgerichte plan vol ambitie en daadkracht, waar onze samenleving zo dringend behoefte aan heeft.

Louter bouwstenen.

‘Maar juf, waar bouwen we dan aan?’ Ik hoor het de vijfjarige Anil nog zeggen.

Meer over