LAAT HET STOPPENFrank Heinen

Wij wandeldieren zijn met veel, maar dat geeft niet: we delen een voorliefde voor natuur en voor rust. Nou ja: nee

null Beeld

Ja, hallo, kun je dan nergens meer rustig verwijlen? We hoeven toch niet álle moderne verschijnselen goed te keuren? Er zijn zaken waar we ons tegen ­kunnen, nee, móéten verzetten. Zoals Frank Heinen die onlangs iets hoorde in de natuur.

Laatst was ik in een bos. Wandelschoenen, wandelbroek, wandelblik. Je moet wat.

In het soort winterlicht waarvan types als Avercamp het destijds warm kregen, sjouwde ik van boom naar boom. De zon stond laag aan de winterhemel, een enkele vogel floot het voorjaar naderbij, de wind gleed fluisterend door de sparren, in de verte ruiste de A2 en ergens in het struikgewas hoorde ik plots Gijs Groenteman aan iemand vragen wat voor kind hij of zij vroeger eigenlijk was. Het volgende moment kwam een vrouw van middelbare leeftijd me tegemoet, telefoon in de hand op de manier waarop je je toastje met brie houdt tijdens een speech waar je niet door heen wil kraken. Uit het toestel steeg de stem van de geïnterviewde op, zo de zojuist nog zo heerlijk onbezoedelde buitenlucht in: ‘Ik was een heel stil kind.’

Vroeger moest ik wandelen, of nee: het was geen ‘moeten’, meer een soort natuurlijke vanzelfsprekendheid waartegen ieder verzet zinloos was, vergelijkbaar met tandenpoetsen of je best doen op school. Als kind wandelde ik omdat ik wandelde, meestal met een bal aan mijn voet, om de verveling draaglijk te maken. Tegenwoordig wandel ik voor mijn lol. Úren, ver voorbij het punt waarop mijn jongere ik, met of zonder bal, al lang tureluurs zou zijn geworden. Het is in al zijn voor niet-wandelaars nauwelijks te verdragen degelijkheid een uiterst verslavende bezigheid; het is niet voor niets zo dat je aan de heroïne, aan de drank én aan de wandel kunt zijn. Wandelen voelt als een daad van bevestiging, al is niet geheel duidelijk wát je er precies mee bevestigt. Dat je bereid bent tot het uiterste te gaan in een zoektocht naar ontspanning misschien.

Hoewel de wedergeboren wandelaar overal kan wandelen – the world is his playground – heeft iedere wandelaar zo z’n voorkeuren. Zo wandel ik af en toe naar het bos, wandel daar een stukje en wandel daarna weer naar huis. Nu is het sinds corona zo dat je jezelf op mooie dagen in elk Randstedelijk stukje groen terugvindt in een eindeloze optocht, als in een nog uit te zenden commercial voor Bever. Vreemd genoeg zijn files alleen een argument om meer ruimte te maken als ze op wegen voorkomen, dus bekuieren wij woeste wandeldieren de postzegeltjes onvrije natuur die tot onze beschikking staan en delen wij die paar vierkante kilometer met hondenbezitters, trimclubs die een marathon voorbereiden en gelegenheidsduo’s die bij gebrek aan horeca hun bijpraatafspraak maar tussen het geboomte hebben gepland. We zijn kortom met veel, maar dat geeft niet: we delen een voorliefde voor natuur en voor rust.

Nou ja: nee.

Oortjes, draadloze hoofdtelefoons, earpods; er wordt ongeveer wekelijks een nieuw apparaat gelanceerd dat je op je telefoon kunt aansluiten en tegelijk kom ik steeds vaker mensen tegen die, door een onbekend defect, niets op of in hun oren kunnen verdragen, maar wél graag luisteren naar hun favoriete podcasts, radio, muziek of vlogs. Je kunt ze tegenkomen op straat, in de stiltecoupé (tip!) of op een bospad in een van de toppers van Staatsbosbeheer. Mogelijk betreft het hier de mensensoort die gewoon graag zijn plezier met de wereld deelt, of een oergezellige vorm van protest tegen de gesloten sfeer van een wereld vol mensen die zich terugtrekken in hun eigen audiowereld. Het kán, maar ik vrees toch dat we hier te maken hebben met mensen die hun verveling bestrijden door zich te hullen in een wolk van blikkerig geluid. Het liefst zou je tegen die mensen willen zeggen: hé, er is niet per se super veel ruimte, en je neemt er op dit moment vrij veel van in beslag, kap daar onmiddellijk mee. Maar ja, dan zouden ze vast vragen of je effe stil zou kunnen zijn want ze zijn éven aan het luisteren alsjeblieft dankjewel en kun je dan nergens meer in alle rust je podcastje luisteren allemachtig en over die omkering zou ik dan waarschijnlijk struikelen en zo mijn wereldbeeld verzwikken. In stilte, dat wel.

Meer over