columnkatinka polderman

Wij halen onze rokende dieselbus pas van stal als u nog veel meer spulletjes bestelt

null Beeld

Moderne verschijnselen; we komen erin om. Maar we hoeven ons er toch niet altijd bij neer te leggen? Er zijn zaken waar we ons tegen ­kunnen – nee, móéten – verzetten. Deze week: minimumbestelbedragen.

Katinka Polderman

In de loop der tijd ontwikkelen we allemaal onze vaste gewoonten, reflexen en mechanismen om met ellende om te gaan, en inmiddels is gebleken dat mijn reactie op een lockdown geen paniek is, of excessief drankgebruik, of opruim- slash klusdrang, nee, nog voordat Hugo de Jonge zijn persconferentiekatheder heeft verlaten zit ik tevreden snorrend achter de computer spulletjes te bestellen. Mijn zorgen, woede en verdriet zet ik om in spulletjes: rompertjes, Minecraft-parafernalia, badbruisballen, Lego, knutselbenodigdheden, kantoorartikelen en allerlei andere onmisbare goederen. Als ik dat maar consequent blijf doen, zullen er dankzij de CO2-uitstoot en andere ellende die ik met het bestellen van deze spulletjes veroorzaak nog vele crises volgen die ik eveneens het hoofd zal bieden door het bestellen van spulletjes, die weer garant zullen staan voor nieuwe ellendige toestanden, vast en zeker, maar dat is weer een ander verhaal.

Wat me veel meer dwarszit dan mijn CO2-voetafdruk is de hoeveelheid spulletjes die ik van webshops moet bestellen als ik eigenlijk maar één spulletje wilde, en hoe de boel vervolgens loopt.

Want ik begrijp heel goed dat zo’n webshop het overdreven vindt om voor, laten we zeggen, een setje schuursponzen van 98 cent een koerier in te schakelen die met zijn bestelbus naar een distributiecentrum moet rijden, daar het pakketje moet ophalen en vervolgens helemaal naar mijn huis moet chauffeuren met één doosje met die schuursponzen erin. Dat zo’n webshop dus een minimumbestelbedrag heeft bepaald, voor minder komen ze niet. Of dat ze, en eigenlijk komt dat op hetzelfde neer, onder een bepaald bestelbedrag fikse bezorgkosten in rekening brengen. Ik zie dat als een appèl op mijn gezonde verstand, mijn redelijkheid, en tussen de regels door lees ik ook een stukje goodwill richting de aarde: mevrouwtje, we halen onze rokende dieselbus niet van stal voor een setje schuursponzen van 98 cent, wij halen onze rokende dieselbus pas van stal wanneer u er voor 49 euro en 2 cent spulletjes bij bestelt.

En ik ben de beroerdste niet, dus met alle liefde slinger ik dan nog een paar sokken, twee rompers, glitterstickers, shampoo, een miniatuur chocoladefonduestelletje en nog een handvol spulletjes in mijn digitale mandje. Met een goed gevoel over mezelf en de redelijkheid die ik hiermee aan het milieu heb getoond klik ik op ‘Bestellen’ en wacht tot mijn spulletjes worden bezorgd.

En dat gebeurt. In de daaropvolgende dagen wordt er een doos bezorgd met sokken en het chocoladefonduestelletje, twee uur later wordt er door een ander busje van hetzelfde bedrijf een pakje afgeleverd met de rompers en de shampoo, een dag daarna arriveert er een pakketje met stickers en nog zo wat spulletjes. Als laatste wordt er een doosje met mijn schuursponsjes van 98 cent gebracht. Waar het op neerkomt is dat er helemaal geen appèl werd gedaan op mijn gezonde verstand, of op mijn milieubewustheid, maar dat ze mij gewoon liever voor 50 euro spulletjes wilden verkopen dan voor 98 cent. En ik trapte daar nog in ook.

Meer over