Column

Wie het als journalist of cabaretier niet erg druk heeft kan altijd nog een podcastje maken

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Blogt er nog iemand? Nee toch? Nee. Iedereen en zijn moeder maakt nu podcasts. Begrijpelijk, want de drempel lig niet hoog: je hebt niet veel meer nodig dan je laptop, een microfoon en een paar werkende stembanden. Daarna is het een kwestie van ideeën. Wat vind je leuk, waarover klets je makkelijk? Je weet iets over geloof? Maak een Godcast. Meubelreparaties? Kapotkast. Penitentiaire inrichtingen? Cachotcast. Nodig iemand erbij uit om mee te kletsen, openingstune, klaar. Het aanbod groeit dan ook zienderogen. Maar of ook de markt groeit? Ik herinner me van Aardrijksundeles dat er in derdewereldlanden zoiets bestond als de ‘vluchtsector’. Dat zijn de zelfgecreëerde baantjes van mensen die niets hebben of kunnen: sigaretten rollen van peuken, voor het stoplicht ongevraagd autoruiten wassen, dat soort dingen.

Ik denk dat het internet steeds meer de vluchtsector wordt voor creatieve mensen. Wie het als journalist of cabaretier niet erg druk heeft, kan altijd nog een podcastje maken, een youtubekanaaltje starten of instagrammetje posten. Het lijkt me dat het nog verdomd lastig is om daar een boterham mee te verdienen, net zoals dat met bloggen en vloggen het geval bleek. Tenzij je echt veel volgers hebt, natuurlijk. Mijn jongste zoon droomt daarvan, van honderdmiljoen volgers hebben op zijn youtubekanaaltje. Die zullen dan wel moeten houden van zijn programmering, een eclectische mix van Minecraft spelen, gekke bekken trekken met vriendjes en de niet-zo-doldwaze avonturen van Jackie de Poes. Omdat ik elke creatieve uiting wil stimuleren (zo zijn wij in Nederland), vroeg ik hem voorzichtig welke vloggers hij dan zelf goed vond, in de hoop zijn artistieke ambities wat meer te focussen. Hij dacht even na en verklaarde toen stellig: ‘alle goede youtubers zijn blond’.

Dat was nogal een statement, maar in plaats van hem meteen tegen te spreken (zo zijn wij ook) keek ik eerst welke vloggers hij zelf volgde. En verhip: Dylan Haegens, Enzo Knol, Harm, Gio, GameMeneer: allemaal blond. Kan natuurlijk zijn dat mijn zoon op blond valt (wie niet), maar deze heren staan allemaal in de top-10 populairste youtubers, dus het ligt niet alleen aan hem. Er wordt weleens gezegd dat de nieuwe generatie over andere vaardigheden zal moeten beschikken dan de huidige. Welnu, het hebben van blond haar lijkt een belangrijke skill te zijn geworden, alle goede intenties van inclusiviteit ten spijt.

Het fijne van podcasts is dan natuurlijk ook dat het kansen biedt aan de niet-blonde medemens. Zo luister ik nu naar een podcast over arrangementen van beroemde nummers door de jaren heen. Erg interessant voor arrangeer-nerds, verder niemand. Toch hangen er, verspreid over de hele wereld, meer dan 500.000 abonnees aan de lippen van de presentator. Misschien zijn dat sensuele, verleidelijke lippen, misschien vlezige natte spuuglippen, misschien is dat een liploos zuinig bekje. Tenzij we dat opgooglen zullen we nooit meer over hem weten dan dat hij een Noord-Engels accent heeft. Ik vind dat een goede zaak, roem zonder uiterlijk. Vroeger zeiden ze over lelijke artiesten: die heeft een goede kop voor op de radio.

Ik luister naar hem als ik auto rijd en daar wringt wel iets. Mijn auto was de laatste plek waar ik nog weleens plaatjes draaide. Alle nieuwe leuke dingen gaan ten koste van iets. Muziek, boeken. Gelukkig heb je daar podcasts over.

Meer over