tv-recensiefrank heinen

Weinig zo zelfvoorzienend als mediapersoonlijkheden die over zichzelf kletsen

null Beeld

Dat je overal vragen kunt stellen, bewijst het prettige, woensdagavond aan een nieuw seizoen begonnen De geknipte gast (BNNVARA), waarin Özcan Akyol gesprekken voert in een kapsalon. In die interviews wordt de hoofdgast niet per se geknipt en geschoren, maar het resultaat is wel waar je op hoopt wanneer je een kapsalon betreedt: verzorgd en kort maar gedekt. Zou zo’n gesprek anders verlopen als je het op een scheepswerf zou houden, in een tuincentrum of op het dak van een gezonken caravan? Of zijn een bekende, in de ander geïnteresseerde presentator, en een bekende, voor genoeg kijkers interessante gast voldoende? Als dat zo is, dan zou Boerderij Van Dorst sowieso moeten slagen. Raven van Dorst maakt al jaren een van de leukste humaninterestprogramma’s op tv (Nachtdieren) en voor wie in het holst van de nacht inhoudelijke gesprekken kan voeren met uiteenlopende figuren, moeten interviews op een boerderij met bekende gasten bij daglicht geen punt zijn. Althans, zo verlopen vrees ik de omroepvergaderkamergesprekken.

Boerderij Van Dorst Beeld BNNVARA
Boerderij Van DorstBeeld BNNVARA

Boerderij van Dorst heeft als uitgangspunt dat muzikant Van Dorst (die zich vermoedelijk heeft bemoeid met de keuze voor de uitstekende achtergrondmuziek) met de klimaatapocalyps aan de horizon zelfvoorzienend wil leren leven: ‘Wat hebbie aan gitaar spelen als de wereld straks in de fik staat?’ Dat hele zelfvoorzienend-lijntje is al bijna zoek zodra aan het eind van de leader Caroline van der Plas het erf komt opgereden. Eén publiekstrekker is geen publiekstrekker, dus daar komt ook Martien Meiland aan. Even gaat het even over groenten kweken, over overconsumptie en vlees eten, maar niet te lang, want wat blijkt: Caroline en Martien hebben dezelfde kapster. Genoeg over de wereld, nu weer over mij. Van der Plas vertelde ingetogen en ontroerend over het overlijden van haar tweede echtgenoot, en Meiland filosofeerde over politiek. Hij had op Wilders gestemd. ‘Ik wist het niet. Nou, dan doe ik die man. Het werd ook echt te vol in Nederland.’ Prima, ieder z’n recht op luiheid van meningsuiting. Later kwam Van der Plas met de klapper dat ‘het klimaat al sinds het begin van de wereld aan het veranderen is’, te vergelijken met iemand die met 160 over een woonerf scheurt en zegt: ‘Hier rijden al jaren auto’s, hoor.’ En Van Dorst maar luisteren, en begrip tonen, en voorzichtig tegengas geven. Was het maar weer nacht.

De voornaamste zelfvoorzienendheid in Boerderij van Dorst was die van mediapersoonlijkheden die altijd en overal een vereenvoudigde versie van zichzelf moeten wezen, opgesloten in een kringloop van hun eigen geklets.

Dat je gasten niet altijd hoeft te interviewen, en dat tv echt anders en vervreemdend en informatief en experimenteel en buitenissig kan zijn, bewijst trouwens In een boek kan het wél (VPRO) van Raoul de Jong. Elke donderdag, NPO 2 Extra. Tip. Zie je eens wat nieuws.

Meer over