ingezonden brieven

Wat vermogen is, blijft een raadsel

De lezersbrieven van maandag 24 januari

Redactie
Bezoekers van de Masters of LXRY beurs in Amsterdam in 2018. Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant
Bezoekers van de Masters of LXRY beurs in Amsterdam in 2018.Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant

Brief van de dag

In Sander en de kloof verdiept Sander Schimmelpenninck zich in de relatie tussen kansen- en vermogensongelijkheid in Nederland. Wat betekent de vermogenspositie van ouders voor de start van hun kinderen? Achterliggend doel is de ongelijkheid te verkleinen door de belasting op vermogen te verhogen, heb ik begrepen.

Een reclamespotje van bank Brand New Day opent Schimmelpenninck met de volgende woorden: ‘Zeg, hebben jullie weleens over je buffer voor later nagedacht? Je zuurverdiende spaarcenten worden door negatieve rente en inflatie alleen maar minder waard. Hoe oneerlijk is dat?’

Door te spreken over zuurverdiende spaarcenten tipt hij een belangrijk aspect aan: het verschil tussen geld dat je vanwege geboorte in de schoot geworpen is, en geld dat je hebt verkregen door er zelf hard voor te werken en te sparen. De emotionele waarde verschilt nogal, en wellicht ook de morele legitimiteit van het bezit.

Veel politieke partijen pleiten al jaren voor het verhogen van de belasting op vermogen. Maar niemand zegt wat er onder vermogen wordt verstaan, ook in de verkiezingsprogramma’s was er niets over te vinden. Zijn het die paar ton die mensen in dertig tot veertig jaar gespaard hebben om wat eerder met pensioen te kunnen, is het de overwaarde op huizen, zijn het de miljoenen die van ouder op kind gaan, zijn het de opbrengsten die huiseigenaren belastingvrij verdienen met verhuur, zijn het de winsten van de grote bedrijven?

Ik had het heel graag vóór de verkiezingen geweten. Maar ja…

Annemieke Pelt, Leiden

Ongewenst gedrag

Ergens begin jaren tachtig was ik een piepjonge werknemer met bijna alleen maar mannelijke collega’s. Een van hen was een jaartje of veertig en als hij mij in de wandelgang tegenkwam, dan sloeg hij soms zijn arm om mij heen en drukte mij stevig tegen hem aan. Op een gegeven moment heb ik hem gezegd dat ik dat niet fijn vond. Hij snapte er oprecht niks van. Het was goedbedoeld volgens hem en hij was zelfs beledigd.

Tot ik een poster ophing en hem erop wees. Het was een poster om werknemers attent te maken op ongewenst gedrag. Op de poster stond een man bij het kopieerapparaat die door een hond tegen zijn been werd bereden. ‘Zo voel ik me dus’, zei ik hem. Toen begreep hij het pas.

Pauline Heijkoop, Boskoop

Arbo-wetten

Ons parlement vaardigt onder andere wetten uit die ervoor moeten zorgen dat we in een veilige omgeving kunnen werken. Dat geldt zowel in fysieke als in psychische zin. We gaan ervan uit dat iemand niet bloot wordt gesteld aan schadelijke stoffen, dat er frisse lucht is, dat mensen niet geïntimideerd worden, en dat ze niet seksueel lastiggevallen worden. Datzelfde parlement is nu verworden tot een uiterst onveilige werkomgeving.

Diverse parlementariërs, die misschien wel meegestemd hebben over Arbowetten, lappen die in de omgang met collega’s compleet aan hun laars. Schofferen, intimideren, het is aan de orde van de dag. Het heeft niets meer met hun taakstelling te maken en normaliseert omgangsvormen die op de werkvloer bij wet verboden zijn. We maken ons terecht druk over The Voice maar kijken toe hoe Tweede Kamerleden elkaar afmaken.

Gérard Näring, Nijmegen

Bipolair

Volgens Sylvia Witteman zou men bij het romanpersonage Emma Bovary tegenwoordig ongetwijfeld de diagnose ‘bipolair’ stellen. Ik heb hier als professionele psych echter gerede twijfels bij. Want een wispelturig, egomaan, kil rotwijf zijn, Wittemans kwalificaties van mevrouw Bovary, is iets heel anders dan langzamere cycli hebben waarin depressies zich afwisselen met manische episodes, en waar egomanie of kilheid niets mee te maken hebben.

Akelige mensen hoeven echt niet per se een label te hebben anders dan akelige mensen. Goede schrijvers of columnisten kunnen deze types ongetwijfeld beeldend in taal schetsen, hun vak, zonder verwarring te zaaien met een stellig en verkeerd gebruik van diagnoses.

Marcel Gerrits Jans, psycholoog-psychotherapeut Groningen

Megalomaan podium

De kersverse ombudsman schrijft in een prima, doorwrocht stuk dat de Volkskrant op de opiniepagina alleen het debat openzet voor ‘eenieder die blijk geeft van respect voor de rechtsstaat’.

Een paar pagina’s terug, in diezelfde krant, slaagt de Amsterdamse volksmenner en complotdemonstrant Michel Reijinga erin om de Volkskrant een hagiografie te laten publiceren van liefst vijf pagina’s, casual ondersteund met lovende citaten van ene Willem Engel, kennelijk gehanteerd als volwassen, serieuze bron.

Vijf pagina’s. Dat is meer dan in dezelfde week over The Voice, Tata Steel en de aardbevingen tezamen werd geschreven. Zolang zulke ophitsers zo’n megalomaan podium krijgen in een serieuze krant, is het voor een ombudsman dweilen met de kraan open.

Trees Roose, Haren

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over