tv-recensieemma curvers

Wat is PowNed ondertussen toch een lieve omroep geworden

Harry uit 'Achterblijvers' is onderweg naar Limburg om te gaan wildkamperen, om zijn vriendin Jamie op te halen uit de gevangenis. Beeld PowNed
Harry uit 'Achterblijvers' is onderweg naar Limburg om te gaan wildkamperen, om zijn vriendin Jamie op te halen uit de gevangenis.Beeld PowNed

Een nieuw begin voor Harry uit Achterblijvers: je helpt het hem hopen.

Het is natuurlijk al een tijdje gaande, de inburgering van PowNed. De puber die ooit het Mediapark van binnenuit zou opblazen heeft een paar rotjes afgestoken op het schoolplein, leek een paar jaar geleden nog even zelf te imploderen en is nu met serieuze programma’s als Meiden die rijden en De hofbar rustig in de klas komen zitten. Toch heb ik kennelijk nog steeds een sluimerende verwachting van anti-televisie, of misschien shock-waarde, als ik woensdag Achterblijvers aanzet, PowNeds nieuwe zesdelige reportageserie over de mensen die thuis wachten terwijl hun geliefden in bewaring zitten.

Dat werd het niet. De serie geeft kwetsbare inkijkjes bij gezinnen in een schemergebied. Zo zien we Harry de ballonletters I LOVE YOU opblazen, voor Jamie die binnenkort voorwaardelijk vrijkomt. Vroeger was het andersom, dan zaten ze thuis op Harry te wachten. ‘Voornamelijk voor dingen van mensen afpakken’, vat hij het maar samen, maar nu wil Harry een nieuw begin. Jamie zal heel vroeg vrijkomen uit Ter Peel. ‘Ik ga er heen met de trein, dan een tentje opzetten en ’s morgens gewoon op tijd op het station staan.’

De sfeer is niet overal omlijst met ballonnen. Zo weet Djennah, een tot de islam bekeerde moeder van vier kinderen, niet goed hoe ze haar dagelijkse doen straks weer moet delen. Nadat Djennah werd gepest in haar vorige wijk, door buurtbewoners die het niet hadden op haar nikab, ging haar man Isa bij een van hen verhaal halen – met een mes. ‘Die meneer was na twee dagen weer aan het werk’, zegt Djennah, ‘dus er was op zich niet veel aan de hand, maar hij is toch veroordeeld.’ Binnenkort komt Isa terug. ‘Maar wat mensen niet weten, als je er alleen voor komt te staan is: je gaat je eigen weg. Dus ik denk dat we straks nog wel een aantal botsinkjes krijgen.’

Bij Ramona thuis zien we de thuiskomst van Gradus, die ze maar een paar maanden heeft gekend voor hij werd opgesloten. Gradus haalt bij zijn ouders op het kamp een bosje rode rozen met gipskruid op, thuis borrelt het frituurvet voor het feestmaal en het weerzien is warm, maar niet moeiteloos. Gradus vindt het ‘even wennen’, met die zes kinderen van Ramona thuis. Na het eten gaat hij in de hoek van de bank zitten.’ Dat is mijn plekje’, zegt Ramona.

Het is makkelijk bij dit soort gezinnen te kiezen voor afstandelijk aapjes kijken met drollige muziek, maar het zijn empathische portretten, waarbij het grotere verhaal helaas vaak te haastig is verteld. Goed dan, één drollig muziekje kan er wel vanaf, als romanticus Harry gaat wildkamperen en zijn kamp opslaat vlakbij een Limburgs treinstation, met Happy de hond als gezelschap. ‘En kijk’, zegt Harry terwijl hij een rol uit de tentopening steekt, ‘mocht het zo zijn dat ik ’s nachts hoge nood heb, heb ik altijd wc-papier bij me.’

Een nieuwe start, daarop hoopt Harry, ‘om helemaal opnieuw te beginnen zoals het hoort.’ Je helpt het hem hopen.

Harry in zijn tent bij het treinstation in Achterblijvers (PowNed) Beeld PowNed
Harry in zijn tent bij het treinstation in Achterblijvers (PowNed)Beeld PowNed
Meer over