Ingezonden brieven

Wat doet massabombardement van slecht nieuws met ons wereldbeeld?

De lezersbrieven van vrijdag 31 december.

Redactie
 Een vrouw doet een zelftest in haar auto op een parkeerplaats. Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant
Een vrouw doet een zelftest in haar auto op een parkeerplaats.Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant

Brief van de dag

Handel en wandel van politici en andere bestuurders kunnen rekenen op diepgaand onderzoek van de media. De zelfbenoemde ‘controleurs van de macht’. Maar waar zijn in dit geval de checks-and-balances?

In de Volkskrant vragen enkele hoofd­redacteuren zich af in hoeverre de journalistiek een bijdrage kan leveren aan een gezonder bestuur . Men is het erover eens dat de pers een aanzienlijke rol vervult, maar erg diep steekt de analyse verder niet.

Zelf zou ik bijvoorbeeld weleens willen weten wat de oneindige stroom van berichten over misstanden, fraudes en schandalen doet met het wereldbeeld van de lezer. Gewone verslaggeving van het dagelijks leven voldoet allang niet meer. Het gaat om de onderzoeksjournalistiek, waarin ook fors geïnvesteerd wordt. En dat levert zelden goed nieuws op. Reden temeer om de vraag nog maar eens te stellen: wie controleert nou eigenlijk de controleurs?

Ja, bij aperte onwaarheden is dat de rechter. Maar zover komt het zelden. Ik doel dan ook niet op fouten, maar op ­effecten. Het gaat om massabombardementen van slecht nieuws met daarbij de onvermijdelijke nevenschade, de collateral damage. Omdat er geen evenwicht is tussen het goede en het slechte nieuws, moeten we niet raar opkijken als we te maken krijgen met burgers die geen ­enkel vertrouwen meer hebben in de overheid en andere instellingen.

Een diepgaand wetenschappelijk onderzoek naar de rol van de media in het huidige maatschappelijke klimaat, plus aanbevelingen, zie ik graag komen.

Jan Heijmans, Utrecht

Kabinetsleden

Bij het samenstellen van zijn nieuwe kabinet heeft premier Rutte natuurlijk ook te maken met bewindslieden die niet ­terugkeren, om welke reden dan ook. Fijn om te merken dat hij deze mensen vroegtijdig informeert, zodat ze de eer aan zichzelf kunnen houden en over ­elkaar heen buitelen om te melden dat zij (zelf) hebben besloten niet te terug te ­keren in een nieuw kabinet.

Woensdag sloot Ingrid van Engelshoven aan in dit illustere rijtje. Maar misschien is het goed alle (nog) zittende ­kabinetsleden er nog maar eens aan te herinneren dat het parlement enige tijd geleden het volledige kabinet per motie heeft weggestuurd. Dus begrijp ik niet waarom men nu de publiciteit zoekt, ­terwijl het toch heel logisch zou zijn dat niemand van de zittende ploeg (ja, om de premier zullen we niet heen kunnen) überhaupt nog terugkeert.

Dat zou pas nieuwe bestuursstijl zijn en dat zou pas in de krant en bij het journaal moeten komen. Nu is het alleen een signaal naar de buitenwereld om aan te geven dat je weer beschikbaar bent voor allerlei mooie baantjes.

Huub Molenaar, Den Haag

Maestro

Wat een rake observatie van Paul Schilp om politici te vergelijken met de dirigenten die door jury en publiek worden beoordeeld in het tv-programma Maestro. Er is echter één groot verschil: de dirigenten accepteren een negatieve kritiek; na de kwalificatie ‘disastrous’ zei de betrokken kandidaat dat hij er ongeschikt voor was en maar beter kon doorgaan met datgene waar hij wel goed in was. Heeft de afgelopen tijd ook maar een enkele politicus blijk gegeven van deze zelfkennis?

Henk Dekker, Amstelveen

Antwerpen

Eline Vink (31), projectleider in de zorg, heeft niet het gevoel iets fout te doen door naar Antwerpen te gaan: ‘Als ik ­corona krijg, beland ik niet in het ziekenhuis en neem ik dus geen plek in. Ziek worden is dan mijn probleem, niet van iemand anders’. (Ten eerste, 30/12)

Gaat zij ervan uit geen ziekenhuis­opname nodig te hebben, of zou zij die weigeren als het wel nodig is? Weigert zij ook een uitkering als zij maandenlang ziek thuis komt te zitten met long covid? Wie vervangt haar in de overbezette zorg? Ten slotte, ze kan ook anderen besmetten. Ziek zijn van corona doe je niet alleen.

Pieter Markus, Geldrop

Belabberd

In het onderzoek naar de gevoeligheid van de antigeentest, al dan niet voor de omikronvariant, zou moeten worden meegenomen hoe mensen hun zelftest uitvoeren. Is dat net zo belabberd als de manier waarop velen hun mondneusmasker dragen, dan valt voor de betrouwbaarheid sowieso te vrezen.

Marcel Verspeek, Rotterdam

Zin van het jaar

Tussen de kluwen woord-van-het-jaar-verkiezingen, Top 2000 en andere ongein, mis ik een prijs voor de kortste, scherpste zin waarin een wereld geschetst wordt. Hoewel Sheila Sitalsing voor althans de scherpste zin hoge ogen gooit, gaat de prijs voor mij dit jaar naar Sander Schimmelpenninck. Uit zijn column van 27 december: ‘Wie dat (een donor) niet heeft, is in Nederland vaak veroordeeld tot een middelmatige man, mogelijk zelfs Formule 1-fan, of een onvervulde kinderwens.’ Goud.

Alex Mous, Amsterdam

Statussymbool

Goed dat Sander Schimmelpenninck ­kritisch schrijft over moederschap en het gezin met drie of vier kinderen als statussymbool. Ik verbaas me al een tijdje over de vele gezinnen met drie of meer kinderen. De toekomst van onze planeet lijkt me namelijk een uitstekende reden om het bij maximaal twee kinderen te laten. Is het een taboe om het hierover te hebben? Of is het tijd hierover een discussie te starten?

Mira van Broekhoven, Roosendaal

Zelfinzicht

Principiële vaccinatieweigeraars vinden doorgaans dat zij, wanneer ze toch besmet raken, evenveel recht hebben op een plek op de ic als ieder ander, met als argument dat bijvoorbeeld ook mensen met obesitas of rokers recht hebben op deze behandeling. Waarom zij dan niet, zo vragen zij zich af.

Nu is het zo dat obesitas en verslaving als ziekten worden beschouwd. Met hun vergelijking getuigen mensen die dit argument gebruiken van een verrassend zelfinzicht, namelijk dat zij hun gedachtengang graag als ziekte of als stoornis gekwalificeerd willen zien.

Johan Veenstra, Burgum

Onderwijs

Het is een doolhof. De gemiddelde lezer die geïnformeerd wil worden, de ouders die de beste manier zoeken om hun ­kinderen te leren rekenen en lezen, de man/vrouw die wel in het onderwijs wil bijdragen, maar ontmoedigd wordt door de huidige staat, de regeringsplannen, en ten slotte de opiniemakers die veel te ­gefragmenteerd hun bijdrage leveren.

Wat kan de krant? Ik zie iets van ­machteloosheid tegen het almachtige instituut, de moloch, de bewindslieden die zich laten leiden door de waan van de dag, de particuliere initiatieven waartoe ouders hun toevlucht nemen als ze het kunnen betalen. De uiteindelijke lethargie waarin ook een partij als D66 de weg kwijt is. De neergang die niet ­teniet wordt gedaan. De kansongelijkheid die gewoon blijft bestaan. De krant signaleert en concludeert, maar de volgende dag is het al weer ondergesneeuwd.

Er is zo veel meer te melden dan onderwijs. De schoolbesturen halen opgelucht adem, iedereen doet een plas en laat het zoals het was. Kunnen we een keer ophouden met dat futloze gedoe? Ook de krant.

Jan Riesthuis, Culemborg

Geduld

Maxim Februari roept op wat meer geduld te hebben met elkaar. Helemaal mee eens. Niet zozeer de felheid van het debat is de boosdoener, maar veel meer de harde polarisatie tussen voor- en tegenstanders. Als je mij als transgender vraagt wie er gelijk heeft, moet ik het antwoord schuldig blijven.

Ik ondersteun de oproep van Februari om met elkaar in gesprek te blijven en respecteer zijn standpunt dat je wel ­degelijk van geslacht kunt veranderen. Tegelijk heb ik begrip voor Renate van der Zee, die zich zorgen maakt over de nieuwe definitie van het begrip vrouw bij het ingaan van de nieuwe Transgenderwet. Wat moet je bijvoorbeeld met zo’n politiek correcte term als ‘mens met baarmoeder’? Daar ‘mens met testikels’ als compensatie tegenover zetten?

Het hele artikel lezende, durf ik de stelling aan dat iedereen het met elkaar eens is dat gender als sociaal construct zo snel mogelijk begraven moet worden, zodat iedereen gelijke kansen krijgt. Maar om daarmee tegelijk biologische sekse met het genderneutrale badwater weg te gooien, hoeft voor mij niet. Er zijn verschillen, leuk of niet. Laten we ze koesteren. En vooral met elkaar in gesprek blijven.

Bertine van Brakel, Voorburg

Arthur

Veel lezers zullen de rijke woordenschat van de humoristische columnist Arthur van Amerongen gaan missen. Neem ‘gefossiliseerde anachronisme’, ‘gejeremieer’, ‘staatsruivenierende querulanten’, ‘gediazepamiseerde sneeuwvlokjes’. Een mooi einde! Ik vind dat Arthur maar in 2022 vanuit Portugal het Nationaal Dictee moet schrijven. Dat wordt absoluut lachen.

Joris Boddaert, Rotterdam

Rouwadvertenties

Mijn man zei altijd dat je pas dood bent als je in de NRC staat. Hij vond zichzelf niet zo belangrijk en stond alleen in de Volkskrant. En toch is hij al dertien jaar dood.

Ineke Wieringa, Heemstede

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over