verslaggeverscolumnariejan korteweg

Wat bezielt een wethouder om Kamerlid te worden, en omgekeerd?

null Beeld

Rotterdam is er trots op Rotterdam te zijn. Dat merk je als je het stadhuis aan de Coolsingel binnenkomt: de bode staat te springen je alles te vertellen over de leeszaal, waar kort na de oorlog Winston Churchill ontvangen werd – het menu hangt ingelijst aan de wand, de lampen zijn van Gispen.

Ooit was Rotterdam een rode stad. Tussen 1974 en 1982 waren alle wethouders er van de PvdA. Er hing hier een rode vlag aan de gevel, zegt Barbara Kathmann. Nou ja, alleen op 1 mei toch, vult Roos Vermeij aan.

Nu zijn er nog twee sociaal-democratische wethouders over. De ene was Kathmann, maar die vertrok in maart naar de Tweede Kamer. Ze werd opgevolgd door Vermeij. Een opmerkelijke rolverwisseling, want Vermeij was juist Kamerlid tot 2017.

Ze delen hun opgewektheid en hun opleiding tot historicus, maar zijn verder ogenschijnlijk nogal verschillend. Kathmann een spraakwaterval uit Spangen, Vermeij bedachtzaam en voorlopig nog Scheveningse. Wat bezielt een wethouder om Kamerlid te willen worden, en vice versa?

Kathmann: ‘M’n vader noemde me een wegloper toen ik zei dat ik de Kamer in wilde. Dit was immers de prachtigste baan van m’n leven in een heel uitdagende stad. Hij had gelijk. Maar de grote problemen op het gebied van leefomgeving, wonen, klimaat, ongelijkheid moeten toch in Den Haag worden opgelost. Voor die snelle transitie wilde ik daarheen.’

Kathmann (links) en Vermeij bij de kaart van Rotterdam in de Churchillzaal Beeld
Kathmann (links) en Vermeij bij de kaart van Rotterdam in de Churchillzaal

Vermeij: ‘In Den Haag kun je de koers van de tanker verleggen. De laatste periode was ik fractiesecretaris, voorzitter van de commissie Economische Zaken en lid van het presidium. Dat was pittig. Als wethouder kun je sociaaldemocratie dicht bij de mensen brengen. Dat merk ik door hoe vaak je op straat wordt aangesproken.’

Een droombaan, wil Vermeij zeggen. Maar dat klinkt te veel naar romantiek. Een prachtige baan dus, met alle onzekerheid – verkiezingen – vandien.

Kathmann: ‘Ik ben een denker en een doener, ik zie mezelf nog steeds niet als een politicus. Dat dacht ik ook toen het wethouderschap ter sprake kwam: als er iets niet bij me past… Maar ja, hoe groter de sociaaldemocratie, hoe beter dat voor Nederland is.’

Vermeij: ‘Waarom is politicus zo’n ingewikkeld woord voor je?’

Kathmann: ‘Omdat het beeld van de buitenwereld is dat je dan een broodspeler bent, en voor eigen glorie gaat. Het is wat Aboutaleb op m’n allereerste dag zei: laat je niet in het systeem zuigen.’

Vermeij: ‘Je moet liefde hebben voor de politiek.’

Kathmann: ‘Die heb ik ook onwijs. Elke motie is een positieve verbetering van Nederland. Je moet mensen wel meenemen op die reis. Het ongenoegen neemt toe. Ga je besturen dan is het: kop d’r af.’

Vermeij: ‘Nederland heeft middenpartijen nodig voor de verbinding. Die trots en eigenwaarde moeten we meer laten zien. Bar, dat kun jij als geen ander.’

Kathmann: ‘Het is zonde dat politiek vaak zo onzichtbaar is. Deze week hadden we een rondetafelgesprek over het terughalen van Syriëgangers. Dat is zoveel beter dan die toneelstukjes in de plenaire zaal.’

Voordat Vermeij wethouder werd, kenden ze elkaar amper. Kathmann: ’Er is wel iets van overdracht geweest. Ik had….

Vermeij: ‘... Nee, dat ga ik vertellen! Barbara had een speurtocht in haar wethouderskamer gemaakt. Allemaal briefjes met gadgets en telefoonnummers op haar bureau, als een soort tentoonstelling. “Let op Up!Rotterdam” “Erasmus mc is wereldtop”. Er stonden flesjes met uit wind gemaakt water van Rainmaker, iets over Merwede 4, digitale koorden van Smart City. Prachtig.’

De raad kwam een dag eerder voor het eerst weer fysiek bijeen, Vermeij behaalde haar eerste overwinning: Rotterdam krijgt wijkraden, die de chaos aan gebiedscommissies en wijkcomités moeten vervangen. Vermeij, al helemaal in wethouderstaal. ‘Niet alleen de wijk, ook de Coolsingel is aan zet. De loopbrug moet naar beneden.’ Kathmann: ‘Allemaal bewonersparticipatie, een mooie invulling van hoe je van wantrouwen naar vertrouwen gaat.’

Een andere bode meldt zich: die wil de Raadszaal laten zien. Weer een ander popelt om voor te gaan naar de Burgerzaal, en de Trouwzaal, waar de gaten van Duitse kogels in de muurschilderingen zitten. Kathmann: ‘Ik mis de Rotterdamse bodes.’

Meer over