Opinie

Wanneer wordt ons incasseren beloond? De vraag dringt zich op wat daarna komt

Steeds meer mensen lijken moeite te hebben om de coronamaatregelen na te leven. ‘Ik snak naar adem’ en ‘de rek is eruit’ zijn veelgehoorde opmerkingen. Volkskrantlezers over perspectief.

Een Frans stel kust elkaar op het station van Parijs, nadat zij twee maanden in lockdown in Brussel heeft gezeten. Beeld REUTERS
Een Frans stel kust elkaar op het station van Parijs, nadat zij twee maanden in lockdown in Brussel heeft gezeten.Beeld REUTERS

De Corona Gedragsunit van het RIVM, geadviseerd door vijftien hoogleraren, komt vrijdag met nieuwe cijfers over het gedrag van Nederlanders in coronatijd. Ze vertellen dan meer over de mate van draagvlak voor de coronamaatregelen. Nu al is duidelijk dat steeds meer mensen moeite lijken te hebben om de maatregelen na te leven. ‘Ik snak naar adem’ en ‘de rek is eruit’ zijn veelgehoorde opmerkingen.

Volgens de adviseurs van de Corona Gedragsunit komt dit omdat de coronacrisis voor ons gevoel al veel te lang duurt. Een inzicht die ook te lezen is in veel lezersreacties en opiniebijdragen aan deze krant. Zo schrijft Puck van Elst, student uit Utrecht, in een lezersbrief: ‘Al een jaar kan het allemaal niet. Ik voel mij sip en ik mis een knuffel van mijn ouders. Een knuffel die je weer wat kracht en moed kan geven, samen met wat fluisterende woorden dat het allemaal wel goed komt. Laatst vertelde een vriend dat hij aan zijn moeder had gevraagd of hij alsjeblieft even haar hand mocht vasthouden. Ze streelden elkaar alsof ze geliefden waren. Dat raakte mij.

‘Wanneer zijn wij aan de beurt? Waar is ons perspectief, dat elke keer een stukje wordt opgeschoven? Wanneer wordt ons incasseren beloond? De vraag dringt zich op wat daarna komt. Depressie, eenzaamheid, verminderde studieresultaten, beroepen uit een boekje? Ik ben Puck en ik ben op.’

Het kabinetsbeleid zou burgers te weinig perspectief bieden, aldus de Corona Gedragsunit. In de scenario’s die economen ons voorschotelen is er één constante, schrijft Erik den Hoedt, directeur bij de Rijksoverheid in Den Haag, aan de Volkskrant: ‘Voor ouderen en andere kwetsbaren gaat het slot er nog niet af. Voor sommige ouderen misschien wel nooit meer. Binnen het paradigma waar mensen productiemiddelen en consumenten zijn, is dit een logische uitkomst. Maar het voedt het sentiment dat ouderen vooral een last zijn, met het gevaar dat zij dit zelf ook zo gaan zien. Van meet af aan was duidelijk dat corona meer is dan een gezondheidscrisis die vooral ouderen treft.

‘In het denken over oplossingen is alle creativiteit welkom en moeten we maatregelen die pijnlijk kunnen uitpakken voor sommigen niet schuwen. Maar vergeet nooit hoe kwetsbaar ouderen zijn en blijf weg bij het nutsdenken. De waarde van de samenleving wordt niet bepaald door de mate waarin het leven van anderen ons tot nut is, maar door de waarde die anderen aan hun eigen leven kunnen geven, hoe oud ze ook zijn.’

Voor sommige mensen was dit voor de coronacrisis al een manier van denken. Hierdoor houden ze, ook nu, hun ogen op de horizon, blijkt uit de brief van Renske Wassenaar uit Leeuwarden: ‘Het gaat me aan het hart. De ondernemers die hun zaak uit hun handen voelen glippen, de eenzamen, de kwetsbaren. De zorgen die er zijn. De pijn, het verdriet. Iedereen moet inleveren, niemand heeft vat op de coronacrisis. Het virus heeft de wereld in haar ban. Daar waar vrijheid, knuffelen, lol hebben en van alles ondernemen altijd zo vanzelfsprekend was. Niemand stond er echt bij stil: onze vrijheid. Het was een groot geschenk, de wereld zoals we die hadden. We weten nu waar we mee kampen, maar we kunnen de ziekte (nog) niet laten verdwijnen.

‘Als moeder worstel ik elke dag met precies die onmacht, die afbraak en het snakken naar perspectief. De ziekte waar ik al langer tegen strijd is niet corona, maar de Noordzeeziekte: een erfelijke progressieve spierziekte die in rap tempo mijn dochter Luna vanalles afpakt. Mijn prachtige, mooie Luna die eerst alles kon: lopen, eten, vrolijk zingen, gezellig kletsen met iedereen, dansen, meedoen. Het is ons de afgelopen tien jaar allemaal ontglipt. En het komt nooit meer terug.

‘Mama, het is game over voor mij, die ziekte wint. Ik kan niks meer.’ We waren en zijn helaas nog steeds machteloos tegen de Noordzeeziekte. Corona daarentegen is een wereldprobleem, daar gaan we uitkomen. We gaan onze vrijheden terugkrijgen, daar ben ik van overtuigd. Noordzeeziekte is een zeldzame ziekte. Een ongelijke strijd. Als gezin kijken we naar mogelijkheden, naar wat wel kan. Kracht putten uit hoop. Perspectief: het is maar hoe je het bekijkt.’

Meer over