ColumnMax Pam

Waarom worden er in Nederland geen boeken geschreven over het persoonlijk leven van politici?

Zijn reputatie als onverschrokken militair had Dwight Eisenhower gedeeltelijk te danken aan zijn vrouw Mamie Doud. Toen Dwight in 1917 was gelegerd nabij San Antonio, besloot zij haar man op te zoeken. Mamie liep naar de schuur, waar een gammel Fordje stond. Hoewel zij nooit auto had gereden – met paarden kon ze beter overweg – wist ze de wagen aan de praat te krijgen en in de eerste versnelling te zetten. Zo reed zij 25 kilometer over stille wegen, want veel verkeer was er toen nog niet.

Het kamp lag beneden in een dal, waardoor het gebeurde dat Mamie in paniek de heuvel af kwam stuiven, roepende: ‘Ike! Help! Ik weet niet hoe ik moet remmen!’ De latere generaal en president nam daarop een sprint, sprong op de treeplank, opende de deur, wurmde zich naar binnen en wist de wagen tot stilstand te brengen.

Deze anekdote heb ik uit ­Presidential Wives waarin Paul F. Boller jr. alle First Ladies ­beschrijft tot aan Nancy Reagan. Mamie is een van de populairste presidentsvrouwen geworden uit de Amerikaanse geschiedenis. Ze was trots op haar man, betoonde zich gastvrij en kon heel lekkere toffees maken. Naar hun zoon David is Camp David genoemd. Napoleon woonde het liefst in een tent, Eisenhower het liefst op een kamp.

Ik ben gek op het soort boeken waarin politici en andere beroemdheden door middel van trivia worden opgehemeld, afgekamd en ten slotte menselijker worden gemaakt. Zoals het er nu naar uitziet, gaat dat op grote schaal ook gebeuren met Donald Trump en zijn vrouw Melania. Van de machtigste man ter wereld valt dat te begrijpen, maar Melania is een wereld apart.

Geheimzinnigheid troef, ­weinigen hebben tot dusver vat op haar gekregen, al staat bij elk gebaar harerzijds of bij elke nieuw kledingstuk een legertje klaar om Melania’s ware aard te verklaren.

Eerder verscheen The Art of Her Deal, het boek van journalist Mary Jordan, die tientallen mensen rondom Melania interviewde. Er ‘scheen’ iets aan de hand te zijn met haar (hun) zoon Baron en tevens ‘zou het zo zijn’ dat Melania aanvankelijk niet op het Witte Huis wilde wonen.

En inmiddels is alweer een boek van Stephanie Winston Wolkoff aangekondigd, met de geweldige ­titel: Melania and Me. De auteur was een vriendin van Donalds vrouw. Ze hielp Melania met de verhuizing naar het Witte Huis, waaraan zij ‘naar het scheen’ 26 miljoen dollar heeft overgehouden. En alsof dit ‘explosive material’ niet genoeg is, verschijnt dezer dagen ook Too Much and Never Enough: How My Family Created the World’s Most Dangerous Man. Een aangekondigde bom, geschreven door Donalds nicht Mary Trump, die haar professie van psychotherapeut heeft uitgebaat om in een ‘ontluisterend portret’ haar eigen ­ familie neer te sabelen.

‘Waar hebben wij het aan verdiend?’, zou Gerard Reve zeggen.

En dan heb ik het nog niet eens over de Trump-boeken van ­Michael Wolff (Fire and Fury) en van de legendarische Bob Woodward (Fear), om over dat van ­Donalds eigen veiligheidsadviseur John Bolton nog maar te zwijgen. Die schreef The Room Where It Happened, waarin opnieuw staat dat Trump nooit leest en zo’n beetje de hele dag voor de televisie hangt.

De vraag waar ik naartoe wil, is deze: waarom worden dit soort boeken vrijwel nooit in Nederland geschreven?

Het antwoord kan zijn dat ­Nederlandse politici te onbeduidend worden bevonden om er hele boeken aan te wijden. Daarbij speelt ongetwijfeld mee dat de Nederlandse media soms tot in het puriteinse prudent zijn. Toch mis ik het genre van het ­persoonlijke inkijkje. Volgend jaar worden verkiezingen voor de Tweede Kamer gehouden. Ik zou graag een boek lezen, waarin ook het persoonlijk leven van Rutte aan bod komt. In New York op zoek naar een geheime vriend(in). Een insideboek over Sigrid Kaag en haar Palestijnse man zou ik verslinden. Graag ook een hoofdstuk over hoe Kaag tijdens haar VN-missie is omgegaan met president Assad. Was Assad inderdaad de oorlogsmisdadiger die mooie dassen droeg en zich voordeed als de man met een keurige westerse oogartsenopleiding?

Over een boek met de lijsttrekkersverkiezing van het CDA als onderwerp heb ik mijn twijfels. Die rare schoenen van De Jonge zijn me te gewild excentriek om iets spannends te kunnen opleveren. In de bijna obsessieve dossierkennis van Pieter Omtzigt zit misschien geen boek, maar wel een boekje, met een redder als hoofdpersoon. Als ik CDA’er was, stemde ik Mona Keijzer. Dat proeft als een ondeugend project voor een uitgever, maar dan moet zij het wel halen. Zowel Keijzer als Kaag zijn de laatste ­jaren steeds mooier en blonder geworden, terwijl Obama alleen maar grijzer werd. Hoe doen zij dat? Dat zou ik willen weten.

Waar is trouwens Alexander Pechtold gebleven?

Meer over