COLUMNPETER BUWALDA

Waar haar: de korte coupe van Annechien Steenhuizen heeft journalistieke effecten

Wat opvalt aan De corona draait door, is dat noch de kapsels van Annechien Steenhuizen en Rob, noch die van het weervolkje (Marco, Munneke, De Hond, etc.), voortwoekeren, zoals ten kastele overduidelijk wel het geval is. Nog even, en ik moet ’s ochtends uit mijn ledikant worden gesnoeid. Mijn probleem is dat ik eigenlijk al een tijdje moest, toen het slot er zomaar op ging. Ik liep al in het rood, zogezegd, wat voor vele, vele medelanders pimpelpaars zou zijn.

Maar de kappers zijn alweer weken dicht, en toch zien onze nieuwslezers er nog altijd ‘keurig verzorgd’ uit, zoals mijn oma het vroeger zei. (Over mij niet, overigens. Over mijn haar zei oma andere dingen, hardvochtige dingen.)

Hoe kan dit? Door de stress?

Lijkt me sterk. Onder stress wordt haar grijs, of het valt uit, zoals bij Arnold Karskens. Het zal toch niet waar wezen? Bestaat er kappersgeheim op het Mediapark?

Eerst zocht ik het bij mezelf, dat ik het doorgroeien gewoon niet opmerkte, zo vaak zagen we elkaar tegenwoordig. Maar toen ging ik letten op Gerri Eickhof, mijn favoriete tafelheer. En zie, zoals wel vaker bleek Eickhof de maat der dingen: zijn kapsel, een radiale, middelpuntvliedende kwestie, ontwikkelde zich overduidelijk wel, en snel ook. Met behulp van wiskundige testapparatuur, namelijk de formule 2πr waarmee je nog altijd de omtrek van een cirkel bleek te kunnen berekenen, kon ik aardig hard maken dat Gerri steeds meer op Albert Einstein begon te lijken, bij wie het bijpunten zich sowieso op anderhalve meter afspeelde.

Geldt niet voor Rob, die niet echt een kapsel heeft, als ik eerlijk ben. Zijn dracht lijkt voort te vloeien uit een vriendelijk ‘doe maar lekker kort’, wat niet erg is, Rob heeft mooie schoenen. Maar Annechien Steenhuizen doet het beter, haar korte coup heeft journalistieke effecten. Ik zou zeggen dat het betrouwbaar zit. Ze heeft waar haar, als zoiets bestaat. (Ja, denk het wel, Trump heeft bijvoorbeeld nephaar.)

Maar nu keert de zwarte toermalijn zich langzaam tegen Annechien. Je ziet het stiekem voor je, twee showkappers op van die rolkrukjes die om twee voor acht de laatste hand aan haar leggen. Zou Annechiens haar nog steeds waar zijn, dan pluisde en piekte het al dagen, begon het zo langzamerhand door te hangen naar schouderhoogte. In die zin is het een vorm van fake-nieuws dat ze niet langzaam verslonst. Geldt ook voor Rob, trouwens.

Alleen op Gerri kan ik bouwen.

Kijk, snorren en baarden hoeven niet. Maar twee stevige vlechten, dat zou geen slecht idee zijn. Rob heeft een goeie Willie Nelson in huis, over Annechien hoef ik niet eens te beginnen. Was haar kapsel een donut, dan is een grote dikke vlecht, etc., etc. En als we de corona’s verslagen hebben, dan komt Rutte ze er afknippen.

En zo zit ik naar het nieuws te kijken, terwijl mijn haarwortels doorwerken. Trekken zich nergens iets van aan. De lichtsnelheid is me bekend, maar over het tempo op mijn hoofd is me niks bekend. ‘Een centimeter per maand’, zeggen de dames bij Jamie’s, mijn salon. Als ik het minder druk heb toch eens uitrekenen hoeveel kilometer per uur dat is. En gaat het bij iedereen even hard? Bij Jet zie ik geen verschil, het is oneindig lang, maar bij Ernst Kuipers ook niet.

Meer over