tv-recensiefrank heinen

Voor wie even wil ontsnappen aan de rampen van morgen, is er vandaag Escape to the Country

null Beeld
Frank Heinen

Lang, lang geleden, toen je in de tijd die de pc nodig had om op te starten een volledig tv-programma kon kijken, keek ik als middelbarescholier met mijn moeder naar Escape to the Country (BBC). Dichter bij een scone met clotted cream kan een tv-programma nauwelijks komen. In Escape to the Country bekeek een stads echtpaar op zoek naar een huis op het platteland drie door de redactie uitgezochte woningen in de Engelse countryside. In een Midsomer Murders-achtig decor karden ze als het postautootje van Pieter Post over heuvels en door dalen, van het ene poppendorp naar het andere, en bezichtigden ze huizen die stuk voor stuk werden gedomineerd door lage plafonds, minuscule woonkamers, kleine vensters, gebloemde dekbedden, donkere steunbalken, smalle trappen en krankzinnige kleurencombinaties op de muren.

Later verloor ik het programma uit het oog, ik verhuisde (niet naar de countryside), raakte verslingerd aan de versybrandniessende rock-’n-roll-vakantievariant van het programma op Omroep Max (Droomhuis gezocht), maar buiten mijn zicht bleef het origineel bestaan, als een standbeeld waar je op een zeker moment geen acht meer op slaat, hoewel je er nog elke dag langsloopt. De wereld veranderde, maar Escape to the Country bleef zo ontzettend Escape to the Country dat ik me, als ik bij toeval nog eens in een aflevering viel, op SBS 6 bijvoorbeeld, waar het programma Droomhuis op het platteland heet, direct weer in 2002 waande, wachtend op een langzaam op gang komende pc. Dinsdag was het weer zo’n dag. Maria en Baz gingen op zoek naar een huis aan de Engelse Rivièra. De steunbalken waren weer niet aan te slepen, de branding in Devon klotste de kijker weinig onheilspellend tegemoet, en nog even en dan moest ik toch echt beginnen aan mijn wiskundehuiswerk.

Sjoerd Groeskamp verpest het uitzicht van Maria en Baz. Beeld Avrotros
Sjoerd Groeskamp verpest het uitzicht van Maria en Baz.Beeld Avrotros

Later die dinsdag zwiepte de tv me nog wat verder terug in de tijd. Onze eeuwige strijd tegen het water (Avrotros) bevatte beelden van de opening van de Maeslantkering in 1997. Met die opening, 25 jaar geleden, waren de Deltawerken destijds voltooid. Pieter Jan Hagens – met veiligheidsjack en -helm – onderzocht hoelang de Deltawerken nog voldoende zullen zijn om Nederland tegen de oprukkende zee te beschermen.

Spoiler: niet superlang.

Klimaatwetenschapper Marjolijn Haasnoot stelde vast dat de Deltawerken niet voor eeuwig waren: ‘Ik denk niet dat je de strijd met het water ooit kunt winnen.’ Oceanograaf Sjoerd Groeskamp tekende met twee revolutionaire viltstiftstrepen zijn nieuwe Deltaplan op de kaart van Europa: de aanleg van twee reusachtige dammen. Eentje van Schotland naar het Noorse Bergen, en nog een van Noordwest-Frankrijk naar Zuidwest-Engeland. Precies in het uitzicht van het mogelijke nieuwe onderkomen van Maria en Baz. En zo gleed de tijd van 1997, via 2002 en het heden, de troebele toekomst in.

Meer over