tv-recensiefrank heinen

Voor reality-tv geldt: een ongefilmde traan is een niet gehuilde traan

null Beeld

Over het eerste seizoen van Au pairs (BNNVara) schreef collega Emma Curvers vorig jaar op deze plek: ‘Dromen die uitkomen zijn mooi, maar huilt er al iemand?’

Antwoord: er huilt altijd wel ergens iemand. Meestal verschillende iemanden tegelijk. Tranen zijn de superbenzine van reality-tv. Soms is slechts de belofte van nog te plengen tranen voldoende om afleveringen lang te blijven hangen, want de seinen voor een emotionele ontploffing worden door de makers een voor een op groen gezet. Neem seizoen twee, dat deze week begon. Elke dinsdagavond kunnen we in onze au pair-loze gemiddeldheid koekeloeren naar rijke stinkerds die argeloze Nederlandse jongeren hun met onopgevoede koters bezaaide ellendevilla’s binnenlokken. Alle au pairs in de dop (‘avontuurlijke jongeren’, noemt de voice-over ze) worden gedropt in Rome.

In de eerste aflevering was te zien hoe Nikki (‘ik ben hoog-sensitief’) zich prepareerde voor haar vertrek, terwijl in Italië de gastouders grimlachend aan de camera vertelden dat ze nogal vaak onenigheid hadden. Een andere deelnemer, Joshua, belandde in de tamelijk bescheiden woning van twee opgewekte touroperators. De moeder omhelsde hem alsof hij een zoon was die net terug was van drie jaar op de grote vaart, en de vader informeerde onmiddellijk of Joshua van voetbal hield. Niet? Mádonna! En hij kwam nota bene uit Oetrèkt! ‘Márco ván Bástèn kwam ook uit Oetrèkt!’ De vader dribbelde naar de boekenkast en keerde terug met de Italiaanse vertaling van de Van Basten-biografie van Edwin Schoon.

Voor Joshua waren het berichten uit een ander universum. Niemand die hij kende had ooit de naam Van Basten laten vallen.

Het ongemak, de cultuurverschillen, de heimwee, de uitputting en de communicatieproblemen (het lijkt wel alsof het de deelnemers wordt ontraden om voor vertrek een snelcursusje Italiaans te volgen) zullen vroeg of laat tot het nodige gebiggel leiden. Als de camera een instorting mist, filmen de deelnemers zichzelf, want een ongefilmde traan is een ongehuilde traan.

In een vooruitblik op de volgende aflevering kwam deelneemster Kendra alvast huilend in beeld. Toch even vooruitgekeken op NPO Plus. In aflevering twee arriveerde ze bij een uitgeteld stel, een schrijver en een fotograaf, met drie als engeltjes vermomde zonen uit de hel. De peutertweeling, Gianmaria en Massimiliano, was al geïntroduceerd als The Barbarians. Dat bleek eerder een understatement dan liefdevolle overdrijving: in een wolk van gekrijs sloopten ze alles wat ze tegenkwamen, te beginnen bij het goeie humeur van Kendra, die glimlachend arriveerde en aan tafel schoof, terwijl de een onafgebroken gilde en de ander met volle kracht de tanden van een vork in de rug van haar hand drukte. ‘Hij probeert contact te maken’, stelde de vader vermoeid vast. ‘Met zijn vork.’

Even later wendde Kendra zich tot de camera en mompelde omineus: ‘Nu lach ik nog.’

Meer over