ColumnManon Spierenburg

Voor het eerst in twintig jaar kon ik weer horen

Auteur en scenarist Manon Spierenburg over hoe het steeds stiller wordt om haar heen.

Beeld Douwe Dijkstra

Toen de kno-arts had geconcludeerd dat ik 80 procent doof was aan allebei de oren (‘vér voorbij de verzekeringsnorm’, zei hij met een vette knipoog ­ –waarom zeggen mensen toch dit soort dingen?), verwees hij me meteen door naar een audicien voor een gehoor­apparaat.

Een gehoorapparaat. Het beeld van de grootmoeder uit ’Allo ’allo! drong zich op. Een oud besje in nacht­japon en slaapmuts, een koperen grammofoonhoorn aan haar oor, dat met een Maggie Smith-achtige stem bibbert: ‘You will have to speak up!’ Mijn sociale leven was hoe dan ook ten einde. Tenzij ik niet ging natuurlijk. Dan kon ik doen of er niets aan de hand was.

Maar natuurlijk ging ik toch. Dat kwam door de flashbacks die mijn geheugen me voorschotelde: scènes waarin ik verkeerde dingen zei, voor lul stond of ruzie kreeg en geen idee had waarom. Waarin ik tien miljoen steken had laten vallen, blijkbaar door de afwezigheid van de audio, maar daar had ik tot op dit moment dus geen sjoege van gehad.

Diezelfde middag nog zat ik tegenover een audicien. Ik haalde het gemiddelde een stuk op, zei hij. Meestal deden mensen er járen over van de diagnose totdat ze bij hem aan tafel zaten, geen uren. Hij legde een paar state of the art-­gehoorapparaten op tafel. Microscopisch klein en draadloos aangesloten op alles waar wifi op zit. € 2000 per stuk, maar dan was ik ook de gedigitaliseerde, verbeterde versie van mezelf. Misschien viel het allemaal nog wel mee.

Wat daarna gebeurde, was goed voor de volgende flashbackmontage die nog jaren op de meest ongelegen momenten zou starten: ik kreeg een gehoorapparaat in. Voor het eerst in twintig jaar kon ik weer horen. Maar in plaats van de fluwelen belofte uit de reclame knerpte op een paar centimeter afstand van mijn hersens het blikkerige geluid van jarentachtig­robots.

In paniek rukte ik voor € 4000 hardware uit mijn oren, smeet ze weg, waardoor ze op de grond kapot vielen, prevelde nog iets van ‘qwwrzzt’ en rende onder de ontstelde blik van de ­audicien als Wiley E. Coyote de winkel uit.

Nog sorry van het gemiddelde, maar dit is overmacht.

Meer over