ColumnAaf Brandt Corstius

Voor Engelsen is het logisch dat je je kinderen niet te zielig moet vinden

null Beeld

Ik las dat ze in Engeland, het land van de mutant, waar ze het zwaarder hebben dan wij, een nieuwe kijk hebben op kinderen en de coronacrisis. Verschillende Britse opiniemakers pleitten er vorige week voor dat ouders niet steeds tegen hun kinderen moeten zeggen dat het zo rottig voor ze is. Want dat maakt het alleen maar erger. Bovendien zijn er altijd dingen die nóg rottiger zijn, et cetera.

Dit opvoedadvies liet ik op me inwerken. Engelsen zijn natuurlijk van de stiff upper lip en keep calm and carry on, en ook van de combinatie van die twee. Dan is het logisch dat je vindt dat je je kinderen niet te zielig moet vinden.

Bovendien is een deel van de Engelsen, Boris Johnson bijvoorbeeld, opgegroeid op een kostschool waar ze dagelijks slaag kregen met een stok en de ijskoude wc ’s ochtends met hun eigen billen moesten opwarmen voor de ouderejaars. Ze hebben zelf dus een snoeiharde jeugd gehad. (Dat van die stok en die wc baseer ik puur op het werk van Roald Dahl, maar dat was voor een heel groot deel heus wel waargebeurd.)

Ik vroeg me af of ik het Britse opvoedadvies moest opvolgen. Ik zeg best vaak tegen mijn kinderen dat ik het ontzettend rottig voor ze vind, allemaal. Mijn dochter mist haar klas, en wat mijn zoon het allerfijnst vindt in zijn leven – met zijn oma en vader naar Ajax en dan met een mond vol hotdog en cola een lopende wedstrijdanalyse geven – is al een eeuwigheid niet gebeurd.

Het woord ‘eeuwigheid’ is trouwens best feitelijk. Als je 10 bent, of 11, zoals mijn kinderen, duurt de coronacrisis nu al 10 procent van je leven. Bovendien hebben kinderen een gebrekkig besef van tijd: ze klagen al steen en been als ze vijf minuten op een bus moeten wachten. De tijd tussen de aankomst van de pakjesboot en het vieren van Sinterklaas duurt voor hun gevoel twee jaar.

Mijn kinderen hebben dit jaar overigens geen Sinterklaas gevierd, omdat we in quarantaine zaten. Vond ik dat zielig? Ja. Was het een ramp van wereldlijke proporties? Nee. Wat zouden de Engelsen zeggen? Keep calm and carry on. Is dat een goed advies? Vast. Ga ik het opvolgen? Nee. Ik ben Margaret Thatcher niet, en die ga ik ook nooit worden.

Al probeer ik het thuisonderwijs, juist deze laatste week, heel positief te framen. ‘Wat is het toch gezellig’, roep ik dagelijks, en: ‘Dit ga ik ook wel een beetje missen hoor, jongens.’

Want ze mogen maandag wel terug naar school, maar de mutant ook. Ik zie ons over een maand alweer thuis aan de keukentafel zitten met het Rekentijger-boek. Ik wil dat moment nu vast verzachten. Net als die kostschooljongens die de wc opwarmden voor de ouderejaars.

Meer over