ingezonden brieven

Verander de mindset van zorgprofessionals

De lezersbrieven van vrijdag 3 december.

Redactie
Rennende verpleegkundigen op de spoedeisende hulp in het HagaZiekenhuis in Den Haag.  Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant
Rennende verpleegkundigen op de spoedeisende hulp in het HagaZiekenhuis in Den Haag.Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant

Brief van de dag

Jorn Albers uit zijn frustratie: ‘In de zorg werken is een passie en roeping, dat doe je niet voor het geld.’ Wat is dat voor vreselijke uitspraak?. Ik heb mij ook altijd vreselijk gestoord aan mensen die dat tegen mij zeiden.

In 1998 begon ik met enthousiasme en gedrevenheid aan een (voltijdse) opleiding verpleegkunde. Toen ik later in het werkveld teleurgesteld was over de barse werkelijkheid in de zorg, bezocht ik eerst een hulpverlener en kwam helaas alsnog terecht in een burn-out na slechts drie jaar werkervaring.

Het toppunt van de druk in de zorg maakte ik niet mee in een ziekenhuis (mijn tweede werkplek), maar in de thuiszorg. Ik woonde nog op kamers en had me verslapen bij mijn eerste werkgever, een thuiszorgorganisatie. Tien minuten na de start van de werkdag (een ren-je-rotshow) stond een collega in mijn slaapkamer om me duidelijk te maken dat ik mijn bed uit moest. Toen ik me later in de teammeeting moest verantwoorden, heb ik openlijk de vraag gesteld onder welke druk we staan dat we elkaar zo moeten behandelen als we een fout maken.

Ik raad Albers aan door te studeren richting gezondheidswetenschappen om eventueel iets te kunnen veranderen aan de mindset van zorgprofessionals en daarmee hopelijk afhakers zoals ik niet meer te hoeven betreuren. Anders wordt het slikken of stikken bij die vreselijke opvatting dat de zorg een roeping is.

Felice Manshanden, Eindhoven

Revolutie

In november 1988 plaatste verpleegkundige Gaby Breuer een mini-advertentie in de Volkskrant: ‘Agenten verdienen weinig, verpleegkundigen nog minder. De tijd is rijp voor actie’. Met deze ultrakorte tekst ontketende Breuer een enorme opstand, die de analen inging als ‘de witte woede’.

Zou het uitstekende opiniestuk van Jorn Albers, die wat meer woorden tot zijn beschikking heeft, eenzelfde reactie teweeg kunnen brengen bij al die verpleegkundigen die zich nog steeds laten ‘piepelen’ door onze regering die het verdomt om over de brug te komen?

Chapeau voor student Albers, hopelijk keert hij na de revolutie terug in de zorg.

Peter Bakens, docent verpleegkunde, Den Haag

Improviseren

De Tweede Kamer vraagt om scenario’s, planmatige aanpak en langetermijnstrategie. We zouden de capaciteit missen om vooruit te denken.

Ik denk eigenlijk dat we het vermogen om te improviseren ergens, al lang voor corona, zijn kwijtgeraakt. Improvisatievermogen zorgt ervoor dat je goed en snel weet te reageren op het onverwachte, het grillige, het onvoorspelbare. Niet alles is tenslotte aangeharkt.

Els de Wit, Amsterdam

Grillig

Kamerlid Mirjam Bikker van de ChristenUnie mist een langetermijnstrategie bij het kabinet. Zij heeft al een strategie, namelijk geen 2G-beleid en iedereen elke keer testen. Dit alles om haar achterban te beschermen tegen gewetensdwang.

Het kabinet hoeft dan niet meer grillig te zijn. We laten het aan een grillige God over of Hij mensen het virus wil geven of niet. Kort gezegd: God is blijkbaar een ‘viruswappie’. Ik ben dan toch maar blij dat Hugo de Jonge minister van Volksgezondheid is.

Martin van den Berg, Utrecht

WK Qatar

Topman Nasser Al Khater van het WK voetbal in Qatar heeft verklaard dat homo’s welkom zijn bij de wedstrijden, mits ‘zij zich aan onze regels houden en respect hebben voor de plaatselijke cultuur’.

Welnu, die plaatselijke cultuur is het vertrappen van mensenrechten. Wat verwacht hij nu eigenlijk?

Pierre Daanen, Amsterdam

Europees nieuws

In het leuke interview met vier EU-correspondenten merken Lise Witteman en Marc Peeperkorn op dat er te weinig wordt geïnvesteerd in de journalistiek in Brussel, met als gevolg dat zij hierdoor onvoldoende tijd hebben om bepaalde onderwerpen te bespreken. Peeperkorn zegt zelfs elke drie maanden een oproep aan de hoofdredacteur van deze krant te doen om een extra EU-correspondent.

Dit lijkt me bittere noodzaak. De desinteresse van Nederlanders in de Europese politiek wordt in stand gehouden door de minimale hoeveelheid nieuws die hierover standaard in de kranten staat. Daardoor blijft het gevoel van geslotenheid aanwezig, wat weer leidt tot nog minder interesse. Zo gaan desinteresse en summiere nieuwsvoorziening hand in hand, terwijl het essentieel is om Brussel open te breken voor het grote publiek. De interesse volgt dan vanzelf, evenals een grotere roep om meer transparantie.

Volkskrant, pak hierin de leidende rol, ik zal het extra EU-nieuws met veel plezier lezen.

Tim Massa, Nijmegen

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over