Columnelma Drayer

Veganistische hondenbrokjes? Ik dacht dat ze dat soort decadentie alleen in de VS normaal vinden

null Beeld .
Beeld .
Elma Drayer

Na alle zorgelijke berichten over het coronavirus gaf de krant me gisteren toch even een vrolijk moment. In het V-katern stond een reportage over de Eerste Veterinaire Bloedbank Nederland te Nijverdal, opgericht in 2003. De laatste twee jaar, las ik, is de markt voor huisdierenbloed ‘geëxplodeerd’.

Dat ik desondanks voor het eerst van het instituut hoorde ligt uiteraard geheel aan mij. Dat de reportage me lichtjes op de lachspieren werkte ook. Want hoewel ik zonder meer een gehoorzaam kind ben van mijn tijd, lukt het me tot op heden maar niet om mee te gaan in het ­dierensentiment dat in dit hoekje van het universum de laatste decennia opgeld doet.

Zo is er bij mijn weten geen land ter wereld dat een dierenpartij kent met vijf heuse zetels in het parlement – volgens recente peilingen straks wellicht zes. En dat terwijl de liefde voor het dierenrijk er al vanaf de oprichting gepaard gaat met nogal wat dedain voor alleraardigste menselijke verworvenheden als daar zijn partijdemocratie en ruimte voor dissidente geluiden (zie de perikelen rond de geroyeerde voorzitter Sebastiaan Wolswinkel). Kiezers deert het kennelijk niet.

Nog intrigerender: elke andere politieke partij zou de wijze waarop het bestuur zijn schaapjes in het gareel houdt een slechte pers en een beroerd imago in de buitenwereld bezorgen. Deze partij allerminst. Houd je van dieren, je komt blijkbaar overal mee weg.

In zo’n land, wil ik maar zeggen, hoeft het succes van een huisdierenbloedbank nauwelijks te verbazen. De bank is bovendien het zoveelste symptoom van een fenomeen dat al veel langer zichtbaar is. In de woorden van het rapport De staat van het dier, vorig jaar uitgebracht door de Raad voor Dierenaangelegenheden: ‘In de westerse wereld zijn de opvattingen over de relatie tussen mens en dier steeds meer aan het verschuiven van het idee dat dieren ondergeschikt zijn aan mensen naar het idee dat mens en dier gelijkwaardig zijn.’

Uit een publieksonderzoek dat de raad liet houden, bleek dat 24 procent van de ondervraagden al die mening was toegedaan en dat 36 procent de uitspraak onderschreef: ‘De mens is superieur maar er zijn ook grensgevallen’. Vooral voor ­gezelschapsdieren, begrijp ik, geldt in de ogen van hun bezitters dat ze eigenlijk net zo zijn als wij. Dus hebben ze recht op dezelfde medische zorg als waar mensen recht op hebben. En krijgen ze moeiteloos gedrag, emoties en eigenschappen toegedicht die ook wij bezitten. De antropomorfisering van het huisdier schrijdt voort.

Fraaie illustratie boden de hondenbaasjes in genoemde reportage. Na afloop van de bloeddonatie, vertelden twee geïnterviewden, gaan ze met Yara ‘een lekker stukje wandelen’. Maar, zeiden ze erbij, de hond mag dat van hen niet ervaren als beloning. ‘We willen niet dat ze gaat denken: ik doe mijn best pas als ik een koekje krijg.’

Alsof Yara, zeg maar, zich moet leren gedragen zoals een menselijke donor zich dient te gedragen die binnenstapt bij Sanquin, voorheen het Rode Kruis: ik doe iets moois voor een ander en ik doe dat geheel om niet. Goed van mij, hè?

Natuurlijk, zo’n veterinaire bloedbank is nóg onschuldig vergeleken bij de vermenselijking van het gezelschapsdier die je elders ziet. Wat te denken van een laatste rustplaats voor je cavia, compleet met gedenksteen? Van een armbandje met daarin verwerkt de as van je gecremeerde chihuahua? Van loopsheidsbroekjes met inlegkruisje? Van veganistische hondenbrokken? Van salons (ook beschreven in de reportage) waar je je kat hotstonemassages kunt laten ondergaan? Van afslankprogramma’s voor obese honden?

Lang leefde ik in de aangename illusie dat ze dit soort decadentie alleen in de Verenigde Staten heel normaal vinden. Maar nee, het gebeurt gewoon in Nederland. En volgens de dierenarts van de Eerste Veterinaire Bloedbank zijn zelfs niertransplantaties en andere orgaandonaties bij huisdieren hier op den duur niet uitgesloten.

Van mij mag het, hoor. Maar hopelijk met uw welnemen ga ik er nog even niet in mee.

Elma Drayer is neerlandicus en journalist.

Meer over