BrievenWoensdag 1 augustus

Veel bewondering voor handhavers als Jody

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 1 augustus.

Redactie
Handhaver Jody (22) patrouilleert op een boot in de grachten. Beeld Marcel Wogram / de Volkskrant
Handhaver Jody (22) patrouilleert op een boot in de grachten.Beeld Marcel Wogram / de Volkskrant

Brief van de dag: respect voor handhavers

Met ingehouden woede las ik het artikel ‘Lieve stad’ is ’s nachts zo lief niet’ (Ten eerste, 30 juli). Handhaver Jody van 22 jaar moet met enkele andere handhavers de openbare orde, rust en veiligheid in de binnenstad van Amsterdam handhaven. Een binnenstad die Arre Zuurmond een ‘wetteloze jungle’ noemt.

Als ex-politieman weet ik hoe het is om overlast, agressiviteit, drankmisbruik, drugsgebruik en ‘kleine’ criminaliteit te bestrijden. Zeker daar waar het gaat om de handhaving in uitgaansgebieden.

Heel vaak liep ik met kromme tenen tussen al die genoemde overlastgevers. En net als Jody was ik blij weer heelhuids thuis te komen.

Vraag: Wat verdienen deze handhavers? Met andere woorden: voor welk hongerloontje (denk ik) moeten ze dit allemaal over zich heen laten komen?

Zelfs voor politiemensen hebben agressievelingen geen respect meer, laat staan voor deze handhavers. Maar nergens lees ik in het artikel dat deze handhavers steun en bijstand krijgen van politieagenten. Het is te schandalig voor woorden om in zo’n gebied handhavers in te zetten, handhavers die net als Jody (met alle respect) net de jeugd zijn ontgroeid.

Ik moet zeggen dat ik veel bewondering heb voor Jody en haar collega’s!

Wim Essenburg (ex-politieman), Purmerend

Nectarkroeg

De ‘Nectarkroeg’ moet de kleine heivlinder redden (Ten Eerste, 30 juli). Er worden vijf kleine teiltjes met hele zielige plantjes ingegraven en dat moet de nectarkroeg voorstellen. De zwarte jerrycans doen het water snel opwarmen.

Mag ik de nectar vergelijken met een futloos, lauw, alcoholvrij biertje? Het hekje zal de aanwezige herten niet uit de kroeg houden, dus de kroeg is binnenkort gesloten bij gebrek aan kroeg.

Vindt u het erg als ik de genoemde ‘natuurbeschermers’ tuiniers noem? Met dit gepruts is de kleine heivlinder zeker ten dode opgeschreven. Omdat ze zich doodlachen.

Leon Rodenburg, Scheveningen

Vakantiepost

Als PostNL volgend jaar de prijzen daadwerkelijk zoveel verhoogt als de ACM toestaat, kan ik mooi na het tanken in Duitsland ook mijn brieven daar op de bus doen.

Een brief naar Nederland kost 90 cent, 4 cent minder dan ik mogelijk voor binnenlandse post moet gaan betalen. Niet veel natuurlijk, maar het begrip ‘vakantiepost’ krijgt toch een andere betekenis als een brief van Berlijn naar Nijmegen goedkoper is dan een brief van Arnhem naar Nijmegen...

Bart van der Zanden, Cuijk

Bang om ze te laten spelen

Mooi stuk van Steven Pont ‘Vaders ontnemen hun kind het volle leven’(O&D, 30 juli). Het is toch fantastisch om kinderen te laten klimmen en klauteren zonder dat je loopt te gillen dat ze voorzichtig moeten zijn?

Oké, wij (mijn man en ik) hebben misschien makkelijk praten. Onze kinderen zijn nu 27, 25 en 22 jaar en zijn opgegroeid in een buurt waar veel te spelen en klimmen en klauteren was. En regelmatig had er een wel eens wat. Schaafwondjes, maar ook had ik er wel eens eentje in het gips, zo hier en daar.

En daar begon dus het probleem. Want als je in het ziekenhuis kwam, werd er toch met de kinderen apart een gesprek gevoerd, of ze wel echt gevallen waren uit die boom, of dat er toch wat anders aan de hand was.

Is dat tegenwoordig niet ook een probleem? Er wordt zo vaak gesproken over kindermishandeling en dergelijke dat je bijna bang wordt om ze te laten spelen.

Toen was dat al zo, zeker nadat één van de kinderen op jiujitsu een hand brak, 6 weken in het gips zat, en na 2 weken dezelfde hand op dezelfde plaats nog een keer brak. Er werd zo ver doorgevraagd aan mijn zoon, maar ook aan mij die met hem naar het ziekenhuis ging, dat ik gewoon bang werd.

Moet daar ook niet eens naar gekeken worden? Natuurlijk is het belangrijk om mishandeling op te sporen, maar het moet geen belemmering worden.

Gea Bos, Horst aan de Maas

Derdewereldvliegveld

Nogal rooskleurig verhaal over de zomerpiekdrukte op Schiphol (Ten eerste, 30 juli). Ik kwam afgelopen weekeinde aan vanaf Heathrow en wat ik zag was een middelmatig derdewereldvliegveld. Heeft Schiphol eigenlijk al airconditioning? Zo ja, dan werkt hij onvoldoende; D-gate voelde als Managua in het regenseizoen. Iedereen zweette overvloedig en was humeurig – inclusief het Schipholpersoneel. Bij de paspoortcontrole waren maar twee van de vier hokjes open. Volgens het scherm was de wachttijd ‘10-15 minuten’. Ik stond 25 minuten in een gaarstomende rij. Van 21.28 tot 21.53 uur.

Ik zag geen vliegveld dat de piek ‘zonder al te veel problemen’ aankon. Ik zal al mijn Amerikaanse vrienden voortaan aanraden Schiphol als het even kan te vermijden in de zomer.

Henri Gooren, Bloomfield Township, Michigan, VS

Tom Dumoulin

Elke keer dat ik jou zag fietsen zong ik bij mezelf een liedje uit mijn eerste Franse les: ‘meunier tu dors, ton moulin va trop vite, meunier tu dors ton moulin va trop fort’.

Jan Boer, Wolphaartsdijk

Prachtig evenwicht

Dag Toine, je raakt mij elke keer weer met je liefdevolle verhalen over je vader (V Zomer). Zo raak , helder en herkenbaar hoe je vertelt over zijn leven nu en de herinneringen van vroeger. Een prachtig evenwicht van zowel verrassende als verdrietige momenten. Dank daarvoor.

Selma van Dongen (dochter van een vader met Alzheimer), Veenendaal

Meer over