VerslaggeverscolumnAnneke Stoffelen in Aalten

Straks moet je naar de Achterhoek afreizen voor streetart

Rosalie de Graaf legt de laatste hand aan een varkenskop.

Ze beschilderde eerder een Berlijnse muur, rolluiken in Barcelona en gevels in een sloppenwijk in Kuala Lumpur. Nu staat Rosalie de Graaf (21) in de regen, op een hoogwerker op een boerenerf in Aalten in de Achterhoek. Met een spuitbus probeert ze met nog een extra laagje roze verf diepte aan te brengen in de wang van een varken.

Ze bekijkt het plaatje op haar telefoon en richt dan haar verfbus op de silo. Thuis op haar computer heeft ze het allemaal uitgetekend en berekend, zodat het hier ter plekke slechts een kwestie is van de juiste kleurnummers in de juiste vakjes spuiten. ‘Een beetje zoals schilderen op nummer van Ravensburger’, zegt Rosalie. Het enige verschil is het formaat.

Het kunstwerk dat hier op vier silo’s van 9 meter hoog verrijst, is het begin van wat de Silo Art Tour moet worden: een route van negen streetart-werken op boerenlocaties in de Achterhoek. Het idee komt van varkensboerin Suzanne Ruesink, die tijdens een tour door Australië zag hoe toeristen afreizen naar de gekste uithoeken om foto’s te maken van schilderingen op oude graansilo’s.

Stichting Achterhoek Toerisme en kenniscentrum Cultuur Oost menen dat zoiets in het Gelderse coulisselandschap ook mogelijk is. Volgens hun projectplan is er nog niet voor alle recreantentypes voldoende aanbod in de Achterhoek. De avontuurzoekers, de inzichtzoekers en de stijlzoekers (leve het hokjesdenken in de vrijetijdskunde!) schijnen er momenteel maar moeilijk aan hun trekken te komen. Maar daar zou straatkunst op boerenschuren dus weleens verandering in kunnen brengen.

Het mag vooral niet kneuterig worden, lezen we in het projectplan, daarom worden kunstenaars van naam uitgenodigd. Zoals daar dus is Rosalie de Graaf, artiestennaam RoosArt, een gesjeesde geneeskundestudent die zichzelf via Instagram de schijnwerpers in heeft geschilderd met haar hyperrealistische werk.

Rosalie is een autodidact nieuwe stijl, die op haar 15de het schilderen ontdekte dankzij talloze instructievideo’s op YouTube. ‘Je kunt online echt alles leren over technieken, licht- en schaduwwerking. En wanneer ik eenmaal geïnteresseerd in iets ben, sluit ik me het liefst dagenlang op om alles op te zuigen.’

Met de jaren werden haar portretten beter en het aantal benodigde vierkante meters per kunstwerk groter, dusdanig dat ze besloot een hoogwerkercertificaat te behalen. Ze stonden bij die cursus wel even te kijken toen ze als 18-jarig blond meisje binnenstapte om zo’n machine te leren bedienen, maar dat is Rosalie wel gewend. De streetart is ‘best wel een machowereld’, zegt ze. Word je gepakt terwijl je over iemand anders zijn creatie heen staat te spuiten, dan is het volgens de straatcode ‘tien blikken of drie tikken’ – verf afstaan of klappen vangen.

Ook ‘stijlzoekers’ moeten zich welkom voelen in Aalten.

Daar hoeft Rosalie zich niet meer druk om te maken, sinds ze op een Arnhemse muur een afbeelding schilderde van Poetin en Trump die elkaar vol op de bek pakken. Als RoosArt deelde ze de plaatjes eind 2018 op Instagram, het werk ging ‘best wel viral’ en sindsdien krijgt ze verzoeken van over de hele wereld. Festivals bieden haar commissie en een geheel verzorgd verblijf, in ruil voor het opvrolijken van een gebouw of muur. Daarvan deelt RoosArt dan natuurlijk weer video’s op Instagram en YouTube. ‘Goed voor de marketing.’

En nu werkt ze dus aan een opdracht die haar geboortestreek – ze komt uit Doesburg – op de kaart moet zetten. Voor de boerderij in Aalten heeft ze vier generaties geselecteerd die in reuzenformaat op de silo’s verrijzen: van de kleinzoon van de boer tot mevrouw Meekes, die in 2018 op 86-jarige leeftijd een legendarische rit maakte op de Zwarte Cross. De bekende Achterhoekers worden op de schildering op de huid gezeten door biggen. In Rosalies eerste ontwerp waren het kippen, maar bij nader inzien leken varkens passender voor silo’s waarin de aardappelschillen en biergist liggen opgeslagen.

‘Allemaal restafval van de industrie, dat varkens opeten’, aldus boerin Mariël Ruesink, die uitlegt dat deze familieboerderij probeert ‘de burger’ meer te betrekken bij het boerenleven, bijvoorbeeld door concerten in de stal te organiseren en dagjesmensen te lokken met een rariteitenmuseum vol ouderwetse kinderwagens en theepotten. Het agrarisch bedrijf kan de pr wel gebruiken, zegt ze, ‘want boeren zijn harde werkers, maar niet zulke praters’.

Erik: ‘Je moet hier geen kunst hebben die niemand snapt.’

Daar komt haar vader Erik aangefietst in zijn modderige overall. De boer kijkt hoe Rosalie bezig is op haar hoogwerker. ‘Mooi toch’, antwoordt hij op de vraag wat hij van het kunstwerk vindt. ‘Wat moet ik er anders nog van zeggen?’ Na even nadenken – ‘wat een moeilijke vraag’ – zegt hij blij te zijn dat het een herkenbaar beeld wordt. ‘Je moet hier geen kunst hebben die niemand snapt.’

Meer over